Kangaroos, aboriginees en de oceaan.

Vandaag gaan we eerst naar het mental hospital. Nee, er mankeert mij niets. Geen zonnesteek of zo. Dat ziekenhuis staat in een groot stuk bos en er zijn heel veel kangaroes. Ze staan afwachtend te kijken, maar ook hier geldt het spreekwoord: veur een plak stoet doo'k alles. De baas van het spulletje, een grote kangaroe, laat een van zijn vrouwtjes het voortouw nemen en al gauw komen ze van alle kanten aangehuppeld. Er zijn ook veel kleintjes, maar die huppelen allemaal zelf. Geen buidel waar ze lekker in kunnen meeliften. Eentje is er zo wijs en komt eens kijken wat er allemaal aan de hand is. Je ziet eerst een pootje verschijnen, dan het koppie en als moeder gaat grazen doet het jong dapper mee.
Werijden naar een scrapboekwinkel, maar geen stempel te zien. Er is er wel een een paar stadjes verder en daar willen we de volgende dag naar toe gaan. Maar daar komt dan ook niets van. We moeten ook een bezoek aan het politiebureau brengen. Ik ben mijn ring verloren. Waarschijnlijk toen we zaterdag of zondag in Lake Macquarie aan het zwemmen waren. Ik weet zeker dat ik hem vrijdag nog om had en zondag toen we uit het water kwamen, miste ik hem. De agent neemt alles op. Annie tekent de ring voor hem en ik krijg een visitekaartje met het dossiernummer. Voor de verzekering. Hierna gaan we koffie drinken bij Antie Mollie en gaan verder naar een plek waar rotstekeningen van aboriginees te vinden zijn. Volgens de gegevens zijn die tekeningen tussen de 200 en 2000 jaar oud. Omdat het midden op de dag is, zijn de tekeningen niet goed te zijn. De zon staat te hoog, maar het lukt me toch wat vissen en kangaroes te onderscheiden. Onderweg naar de plek van de rotstekeningen zien we ook mooie bloemen, interessante bomen en mooie vergezichten. Erg de moeite waard.
We rijden door naar Gosford, bezoeken een Japanse tuin en dan gaan we door naar Terrega, waar Caroline, de dochter van Annie woont. Eerst maar eens bijkletsen, dan beneden aan het strand koffie drinken met wat lekkers erbij en vervolgens zwemmen in de oceaan. De golven zijn zeker 3 meter hoog, dat is nog een sport om daar goed door te komen. Maar oefening baart kunst en het is weer heerlijk. Als het begint te regenen gaan we naar het huis van Caroline en duiken daar nog even in het zwembad om het zoute water van ons af te spoelen. Het water hier is zoooo warm, maar toch lekker. Caroline kookt voor ons en we laten het ons goed smaken.