Coolamon en Vinnie

Met de trein van Melbourne richting Sydney, dat betekent dat ik 's morgens om half zes op moet om de trein vanuit Frankston om 6.50 te halen. In Melbourne heb ik een half uur, maar reizend met een koffer, een schoudertas en mijn gewone tas wil zeggen dat je niet zo heel hard kunt lopen. Heb een fijn plekje bij het raam. Het regent pijpenstelen in Frankston, maar als we Melbourne uit rijden klaart het op en als ik in Coolamon aankom schijnt de zon volop. Joy, mijn 5W vriendin staat me al op te wachten. In Wagga Wagga, want daar komt de trein aan,
zie ik het volgende staan. Kan het natuurlijk niet nalaten er een foto van te nemen, want het doet me aan huis denken. Kleinzoon Vincent wordt meestal Vinnie genoemd. Een goed begin van een paar fijne dagen. Maar dat weet ik dan natuurlijk nog niet.
Bij Joy thuis ontmoet ik Neville, haar man.
Toen Gerrit en ik hier 4 jaar geleden waren, had hij zijn pols ernstig gebroken en het heeft hem 2 jaar geduurd voor hij hersteld was.
De volgende dag gaan we naar Temora en bezoeken daar een Rural Museum. Niet te groot. Als we de entreekaartjes kopen vertelt de mevrouw achter de kassa, dat ze in Amsterdam is geweest en Nederland erg mooi is Haar man, hij is 82, leidt ons rond in het museum en weet veel te vertellen. Let eens op de versiering aan de schoorsteenmantel. Randen geknipt uit krantenpapier.
En wacht je voor de hond. Je mag hem niet aaien of eten geven. De hond is natuurlijk niet echt, maar zijn onderkomen wel.
Ondanks dat het een heel klein plaatsje is, en er veel winkels leeg staan, is er toch veel te zien.
In Ariah Park, een heel klein plaatsje, zie ik een wel heel erg ouderwetse maniet om je auto vol te gooien met benzine.