Harry's verjaardag

27 februari werd Harry 74. Hij wou een koude schotel maken voor een aantal gasten, en gelukkig was ik daar ook bij. Een heerlijke huzarensalade, omringd door allerlei lekkers. Reken maar dat ik het recept ga opschrijven. Maar voor de salade waren er eerst lekkere hapjes: nassi balletjes, mini loempiaatjes en kreeft in tempura. Heerlijk. Door het frituren waren ze natuurlijk erg heet, maar gelukkig had Margriet daar een oplossing voor. Bubblies, oftewel champagne. .
Gelukkig maar, anders vrees ik dat ik niet veel van al dat lekkers zou hebben gegeten.
En dit is het verschil. De schotel voor en na het consumeren.
Maar dat was nog niet alles.
Harry had ook nog een heerlijk nagerecht gemaakt. Een Japanese meringue taart. Heerlijk schuimgebak met daartussen laagjes met amandelen of hazelnoot, gemengd met gehakte chocolade op een laagje slagroom. Bovenop een laagje slagroom en pralines met macademianoten. Alles zelfgemaakt. Tussendoor, na de champagne een paar glaasjes wijn en als afsluiting voor wie het wou Irish Coffee. En wie zou daar nu nee tegen zeggen? Ik in ieder geval niet.
Vanmorgen via de email contact gehad met Katie, mijn achternicht in Shanghai. We hadden al een tijd geen contact meer gehad en het was ondertussern 9 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst en het laatst haddern gezien. Dus, hoe zouden we elkaar herkennen op het vliegveld van Shanghai. Katie vertelde dat ze helaas geen Nederlandse vlag had, anders zou ze daar wel mee gaan zwaaien. Ze is Canadese, wel in Nederland geboren. Nu hebben we elkaar maar een foto gestuurd. En we lijken ook nog een beetje op elkaar. Alleen de foto die ik van mezelf stuurde, daar sta ik op in driekwart witte broek en een mouwloos t-shirt. Nou ik weet zeker dat ik dat niet aan zal hebben als ik uit het vliegtuig kom, want het is daar nu maar 5 graden.
Vrijdag zou de temperatuur stijgen tot 12 graden. Gelukkig heb ik mijn winterjas nog bij me, dus dat komt wel goed. Kan daar altijd nog wanten en een muts kopen. Als ik de berichten uit Nederland zo lees, is het daar niet veel beter. Gerke vertelde dat er zondagavond nog sneeuw lag toen ze over de Veluwe naar Enschede reed.

Vrijdagavond

Afgelopen maandag was ik met een 5W lid op stap en als je een halve dag met elkaar optrekt, dan praat je over van alles. Gerda wees me op de synagoge in Tyrrell Street, maar ik vertelde haar dat ik daar al foto's van had gemaakt (zie 10 februari - wandelen). Ze vroeg of ik er misschien eens binnen wou kijken. Nou, dat leek me wel wat. Ze belde gelijk een vriendin, Batsheba en vroeg of ik deze week eens een bezoekje aan de synagoge kon brengen.
We spraken af voor vrijdagavond. De dienst zou om 6.30 uur beginnen en als ik iets vroeger aanwezig kon zijn, dan kon ze me ook nog wat van de synagoge vertellen. Het was een erg eenvoudige ruimte, maar de ramen zijn prachtig. Batsheba vertelde me dat een jaar of 5 geleden zeker 6 ramen vernield waren door neo-nazisch en het heeft veel geld gekost om alles weer te restaureren. Er waren 5 vrouwen (mt mij meegeteld) en in eerste instantie 3 mannen, maar er druppelden naderhand nog 2 mannen binnen. Omdat er 10 mannen aanwezig moeten zijn wil er uit de thora gelezen worden. Dat was dus niet het geval. De 'lezer' zong psalmen en gebeden. Veel in het hebreeuws, maar ook enkele in het engels Op een gegeven moment moesten we ons, al zingend omdraaien. Batsheba legde me uit dat we op dat moment de sabbath verwelkomen. We kregen ook een klein glaasje wijn, dat was ook om de sabbath welkom te heten.
Harry had me op tijd afgezet en toen de dienst was afgelopen besloot ik naar huis te wandelen. Het was nog licht, maar dat is hier toch anders dan in Nederland. Ik heb er een uur over gedaan en toen ik thuis was, was het al donker. In veel straten branden gewoon geen of heel weinig straatlantaarns...
Omdat ik zo veel had gelopen, vanmiddag ook al, vond ik dat ik wel een ijsje had verdiend. 1 scoop kost $ 3,50, dat is omgerekend € 2,55. Klinkt wel veel, maar je krijgt in plaats van 1 bijna 2 bollen. Ik heb voor maple walnoot gekozen. En ja, erg lekker. Gisteren zijn de hondjes weer in bad geweest. Of Hugo het nu erg leuk vindt??? Maar ja, mijn moeder zei vroeger al: wie mooi wil gaan moet pijn doorstaan. En Hugo is na een wasbeurt nog mooier dan hij al wasNa de dagen met de 5W vrouwen woensdag en donderdag met Harry en Margriet bij vrienden op bezoek geweest. Dat was ook gezellig. Ik heb deze mensen 4 jaar geleden ook ontmoet. Bij An heb ik deze leuke vogel te pakken gekregen. Hij bleef lekker lang zitten. Wou zeker graag op de foto. Het is soms best wel moeilijk om vogels op de foto te zetten. Soms lijkt het wel of ze zich met opzet verstoppen.

Stroud met Wanda

Vanmorgen kwam Wanda me ophalen. Wanda is weer een 5W lid, dat maar 5 minuten rijden bij Harry en Margriet vandaan woont. We gingen eerst maar eens koffie drinken in Newcastle. Toen Wanda een beetje kriskras door Newcastle reed, ontdekte ik de stempelwinkel ook weer. Daar ben ik 4 jaar geleden ook geweest, maar ik kon hem niet terugvinden.
Eigenlijk wist Wanda niet waar ze me naartoe moest rijden, want ja, ik heb al veel plekken in de omgeving gezien. Ze vroeg of ik al eens in Stroud of Gloucester was geweest. Nee dus, dus maar op weg daar naartoe. Langs het vliegveld in Williamtown kwamen we dit prachtige huis tegen.
In Stroud gingen we eerst naar Silo Hill. Dit is een kunstmatige heuvel, waaronder 8 silo's waarin het graan opgeslagen werd. Het is een echt agrarisch gebied, rijke aarde, veel vee in de weiden. Hoewel het erg bewolkt was, had je vanaf die heuvel toch prachtige uitzichten over Stroud en de omgeving. Omdat het al kwart voor een was, besloten we in Stroud te lunchen
. Capitol Café was het enige 'restaurant'dat Stroud rijk is. Voor ons allebei een dikke boterham met bacon, banaan en kaas onder de grill. Er was ook nog een leuk kunstwinkeltje, dus daar ook maar even rondgeneusd.
Het werd ondertussen tijd om langs een andere weg naar Newcastle terug te gaan. Al rijdend zag ik deze schildpad op z'n dooie gemakkie oversteken.
Wanda keerde de auto en ja, het meneertje zat nog op bijna dezelfde plek, dus ik kon er op mijn gemak een foto van maken. Wanda wilde me nog iets leuks laten zien. Ergens onderweg parkeerde ze de auto en gelijk kwam er een grote schare eenden aanwaggelen.
Maar het waren geen domme eenden, want toen ze in de gaten hadden dast er geen eten uit de auto werd gegooid, vertrokken ze ook zo weer.
Dit prachtexemplaar liep er ook tussen. Wanda nodigde me uit met haar mee naar huis te gaan. Ze liet me hun huis zien, de groententuin en haar man. Toen ik weer aan Samdonstreet kwam, zat er nog een leuke viervoeter op me te wachten.
En weer heerlijk gegeten. Zalm in een korstje van macademian noten en sesam zaadjes.
Daarbij aardappelpuree, sperzieboontjes, worteltjes met ui en na een paar scheppen koffie ijs en ijs mt macademian noten en honing. Ik geef toe niet echt 'mager' eten, maar dat kwam dan vooral door het lekkere ijs, maar ik heb er van genoten.

Tanilba House

Vandaag had ik een afspraakje in Stockton. Ik zou daar om half elf een 5W vrouw ontmoeten.Ik kende haar niet maar ze had een beetje beschreven hoe ze eruit zag.Ik was het alweer een beetje vergeten, maar ja Stockton is nu niet bepaald Sydney Central, dus we zouden elkaar vast wel herkennen..
En dat was ook het geval. Maar om daar te komen moest ik wel eerst met de ferry de Hunter River oversteken Al varend heb je dan een prachtig gezicht op Nobby's Head. Marilyn, want zo heet ze, wist veel van de omgeving en ze stelde voor om naar Tanilba House aan Tanilba Bay te rijden. Het was ondertussen behoorlijk drukken geworden.
Voor Tanilba House zijn wat orientatie borden en daar kon ik heel veel over Tanilba House en de direkte omgeving lezen. Deze twee druktemakers zorgden voor wat leven in de brouwerij. Tanilba House is in 1831 gebouwd voor Lt. William Caswell. Het werd gebouwd door gevangenen, zoals zoveel oude gebouwen in Australie. Het huis wordt bewoond door Helen Tayler. Zij en haar man kochten het om te voorkomen dat het afgebroken zou worden.
We hebben er geluncht, maar de eigenares vertelde wel, dat als je teveel glaasjes jenever hebt gedronken, je dan een grote kans zou hebben om de geest van de overleden gouvernante tegen te komen. Wij hebben het dus maar bij ham- en cornedbeefsandwiches gehouden, met koffie als drankje.
Rondom het huis ligt een mooie tuin en als je op de veranda zit dan zie heel veel van deze bromelia's in de bomen groeien. Het huis is een museum, maar wel een laagdrempelig museum. Je kon zelfs een kijke in de keuken nemen, waar ondertussen de lunches werden klaar gemaakt.
Toen we alles goed hadden bekeken reed Marilyn naar Lemon Tree Passage. We besloten via de Mangrove Board Walk naar een leuke tearoom te wandelen. Je had er grote kans daar nog koala's in het wild te zien.
Maar dat is me toch niet gelukt. Wel een mooie foto van deze vogel kunnen maken. Volgens Marilyn is het een Black Face Shrike. Een shrike is een klauwier, dus dat weet ik ook alweer. In de tearoom ontmoetten wen een vriendin van Marilyn n we besloten dat het toch een beetje te warm voor koffie was. IJskoffie, dat werd het. Het ijs was al bijna helemaal gesmolten voor we ons glas water op hadden, maar het was toch wel lekker. Op weg naar de auto zagen we het volgende tafereeltje. 2 vrouwen waren de vis, die ze gevangen hadden, aan het schoonmaken
Dit allemaal onder toeziende ogen van zowel erg grote pelikanen als een legertje meeuwen.
Het werd ondertussen tijd om weer richting Stockton te gaan. Het begon ondertussen te onweren en heel hard te regenen, maar dankzij de paraplu van Marilyn kwam ik toch droog thuis, waar me weer een kostelijke maaltijd wachtte. Een salade van kreeft, met daarbij aardappel- en koolsalade, een gekookt eitje, een heerlijke saus en naanbrood.

Lake Macquarie Gallery

Gistermorgen, 19 februari kwam een 5W lid uit Cardiff me ophalen, maar eerst hebben we op het terras wat gedronken. Gerda vertelde dat ze als vrijwilligster gids was in de kunst galerie in Newcastle.
We kwamen op het idee naar Lake Macquarie te rijden en daar in de Art Gallery te gaan kijken naar aboriginal kunst. Op huiden van oppossums zijn allerlei aboriginal voorstellingen geschilderd in die typische okerkleuren.
Alles heeft een betekenis. Van al die huiden wordt een officiele mantel gemaakt, die bij plechtigheden zal worden gedragen.

Buiten was nog iets bijzonders te zien. Deze prachtige pilaar met daarin allemaal vissen uitgestoken. Eenmaal buiten voelde je ook weer die drukkende warmte.

Dit is de site van Lake Macquarie Art Gallery



http://www.lakemac.com.au/page.aspx?pid=706&vid=13

Regen

Zon, warmte en nog meer van dat soort vakantiegevoelens, maar het regent hier ook wel eens. En hoe. Dat was afgelopen donderdasg het geval.
En dan komt het zo snel opzetten. Het onweerde er ook nog bij. De ene donderknal na de andere, een weerlichten. Zo explosief heb ik het in Nederland nog niet meegemaakt. Een dag later stond eer ook wel een bericht in de krant, dat op bepaalde punten in de omgeving het verkeer er flkink last van had gehad. Ik zou om 2 uur opgehaald worden door een 5W vrouw, maar ze belde dat ze vast stond in het verkeer en het niet kon redden. En zo snel als het op kwam zetten, zo snel was het ook weer verdwenen, maar de bui heeft zeker 1 uur geduurd.
We hebben toen maar een glaasje op de goede afloop gedronken. Gelukkig konden we 's avonds wel buiten eten. We kregen een verrukkelijke kipschnitsel, frietjes, sla met een heerlijke dressing en gebakken pompoen.

Nobby's Head

Gisteren naar Nobby's Head gewandeld. Er ligt daar een prima wandel/fietspad, maar tot nu toe had ik de vuurtoren alleen nog maar vanaf het strand gefotografeerd. Ik was van huis vertrokken met donkere wolken aan de lucht. Geen petjesweer dus, maar langzamerhand ging de zon vaker schijnen en werd het toch weer heet.
Ik had gelukkig wel een fles water bij me en in een supermarkt kocht is nog een zakje chips (foei, foei) en een flesje chocolademelk met bananensmaak. Dat was erg lekker en erg koel.

Dat heb ik zittend op een bankje, met zicht op de Oceanbaths genuttigd. En de zee, in dit geval de Tasman Zee, blijft toch altijd trekken. Er waren erg hoge golven en omdat het een doordeweekse dag was, waren er ook niet veel mensen aan het zwemmen of surfen. En het maakt niet uit waar je be
nt, er zijn altijd watervogels in de buurt. Op zoek naar iets lekkers natuurlijk.
Onderweg, terug naar het centrum van Newcastle dit leuke huisje met een leuk autootje ervoor gefotografeerd. Ze passen precies bij elkaar he?
Eigenlijk had ik toen wel een beetje haast, want het was bijna 4 uur, ik wilde nog een paar kaarten kopen (maar kon niet vinden wat ik zocht)en ik wilde om 5 uur weer thuis zijn. Want daar wachtte iets lekkers: Harry had zelf braadworst gemaakt. Bij de Aldi een groot stuk varkensschouder gekocht en dat de dag tevoren al voorbereid, de volgende ochtend door de gehaktmolen, gekruid, de darmen schoongemaakt en toen de darmen gevuld. Natuurlijk moest dat wel voorgeproefd worden, dus dat was onze lunch. Een boterham met een flink stuk worst, en echt een flink stuk. De hondjes Hugo en Cany hielden ondertussen, met zicht op de keuken, alles in de gaten.
De lunch heb ik er dus misschien wel weer afgewandeld. Maar goed, vanaf Hunter St dus maar de bus genomen naar Hamilton en het laatste stuk weer gelopen. Was ruim op tijd, gelukkig. Kon dus nog een lekkere douche nemen voor de gasten, Tony en John kwamen. We aten lekker buiten. Het menu: braadwordt, stamp met sla en bacon, frietjes en cesar salade. Daar nog een paar glaasje witte wijn bij. Dus maar weer gaan wandelen of zwemmen.

Shortland Wetlands

Gisteren een dag met Eugenie en Ian op stap geweest. Voor degenen die hen niet kennen: Eugenie is de dochter van Harry en Margriet waar ik op het moment logeer. En Harry is de broer van mijn overleden vriend Gerrit. De Wetlands liggen niet al te ver van Newcastle en alhoewel er regen was voorspeld, hebben we het er toch maar op gewaagd. Eugenie vroeg of ik het leuk vond om een kano te huren. Nu heb ik nog nooit in een kano gezeten, maar ze wilden er een voor 3 personen huren, .
dus dat klonk niet gek. Ik mocht, als gast van de dag, op het middelste bankje plaatsnemen, hoefde dus niets anders te doen dan genieten. We voeren langs Iron Bark Creek. Iron Bark is een soort eucalyptusboom. Er zijn heel veel verschillende soorten eucalyptusbomen. De creek werd soms wel erg smal en overal voor ons uit zag je vissen uit het water springen. En ja, een aantal ijsvogels en eentje wel heel speciaal Heel fel blauw met een fel oranje borst. Een ranger vroeg ons later of we die ook hadden gezien. Die was heel zeldzaam. En een foto ervan maken, dat lukte dus al helemaal niet. Als je in zo'n smal bootje zit, kun je ook niet te wild bewegen en die vogeltjes zijn zo snel. Jammer, maar het is niet anders.
De Wetlands is een getijdenwater, dat is goed te zien aan de donkere rand boven het water. Na een half uur varen konden we aanleggen aan een landingsplaats. Degene die voorin zat, moest er het eerst uit, dan de kano een beetje verder op het land trekken, dan kon nummer twee eruit,
kano weer iets verder optrekken en de stuurman kon het schip ook verlaten. Eugenie had gelukkig muggenspray meegenomen, want er waren er heel veel. En ze steken veel gemener dan bij ons. We hebben er wat rondgewandeld en er was genoeg te fotograferen. O.a. deze wel heel erg grote vlinder.
Hij is in het echt zeker twee handen (naast elkaar) breed. Aan land is het meer een moeras, vandaar al die muggen natuurlijk. Overal prachtige bloemen, maar ook veel soorten gras. Ergens onderweg lagen de restanten van een dode pelikaan, lekker opgepeuzeld door een of andere rover.
En toen was het tijd om weer in de kano te stappen. Nu mocht ik voorin en peddelen. Ze zullen het wel vertrouwd hebben.
We zijn maar twee keer de wal ingepeddeld. Dus dat valt nog wel mee voor iemand die totaal geen zeebenen heeft. Als ik je nog niet heb overtuigd, dan volgt hier een foto vanaf het 'voordek'.
Toen we de kano terug hebben gebracht hebben we nog een eind gewandeld.
Er zijn daar zoveel vogels te bewonderen. Deze magpiegeese bijvoorbeeld. Magpies, oftewel eksters hebben hier precies dezelfde kleuren: zwart/wit.

Heel veel ibissen, die vaak boven in de bomen zitten, daar hun nesten ook hebben. Verder heb ik nog een aantal zilverreigers gezien, ik zag ze zelfs vliegen. Dat was voor ik een lekker koud Australisch biertje had genuttigd. Er liep een lepelaar in het water naar voedsel te zoeken en dan dit scheetje.
Is hij niet grappig met die x-beentjes van hem???
Tijd voor een hapje en een drankje. Overal krijg je een fles heerlijk koud water, dus daar eerst maar een paar glazen van gedronken. Toen dat al eerder genoemde biertje (twee zelfs, maar ja het was een warme dag) en Eugenie stelde voor om maar aan full meal te bestellen, want dan hoefde ze thuis niet te koken. Tja, als je vader, die zo lekker kookt, zomaar een weekje op vakantie gaat, dan moet je wel inventief zijn, toch? Ik heb een heerlijke salade besteld: rocket sla, peer en gerookte zalm, dus totaal geen dikmaker. Daar had ik het bier wel voor.

Wilhelmina

Als ik Willempie zeg, weet iedereen natuurlijk gelijk wat ik bedoel. Ik ging fietsen en moest een helm op. Maar dit was een zeer chique, gestroomlijnde helm, dus ik voelde me meer een Wilhelmina dan een Willempie. Het doel was de zonsopgang bekijken. Al fietsend naar het strand zag ik wel dat er veel bewolking was, maar ik was nu eenmaal onderweg, dus het toch maar even afmaken.
Het is verbazingwekkend hoeveel mensen er om 6 uur al bezig zijn: zwemmen, hardlopen (de berg op), oefenen op een skatebord, surfen. Beneden op het dtrand zag ik ook een fotograaf. Fototoestel op een driepoot. Die had zich vast ook een beter shot gedacht. Maar de wolkenpartijen waren mooi.
Ik weet niet waar deze twee meeuwen het over hadden. Het was wel een heel verhaal. Zouden ze het over mij hebben gehad? Het lijkt wel of ze een beetje lachen.
Heb nog even van dat alles genoten
en ben toen via een andere weg naar huis gefietst. Eerst door Darby Street. Daar heb ik voor morgenochtend afgesproken met een 5W vrouw: Susan. We gaan daar koffie drinken. Misschien dat een ander 5W lid Wanda uit Merewether ook komt, maar haar man is jarig. Even afwachten dus.
Wij kunnen ook op een andere dag afspreken, want met de fiets ben ik daar zo. Gisteravond nog de Willy Wagtails rustig bekeken. Ze hadden het er maar druk mee: wassen, praten, ruzie maken en poseren.