Shortland Wetlands

Gisteren een dag met Eugenie en Ian op stap geweest. Voor degenen die hen niet kennen: Eugenie is de dochter van Harry en Margriet waar ik op het moment logeer. En Harry is de broer van mijn overleden vriend Gerrit. De Wetlands liggen niet al te ver van Newcastle en alhoewel er regen was voorspeld, hebben we het er toch maar op gewaagd. Eugenie vroeg of ik het leuk vond om een kano te huren. Nu heb ik nog nooit in een kano gezeten, maar ze wilden er een voor 3 personen huren, .
dus dat klonk niet gek. Ik mocht, als gast van de dag, op het middelste bankje plaatsnemen, hoefde dus niets anders te doen dan genieten. We voeren langs Iron Bark Creek. Iron Bark is een soort eucalyptusboom. Er zijn heel veel verschillende soorten eucalyptusbomen. De creek werd soms wel erg smal en overal voor ons uit zag je vissen uit het water springen. En ja, een aantal ijsvogels en eentje wel heel speciaal Heel fel blauw met een fel oranje borst. Een ranger vroeg ons later of we die ook hadden gezien. Die was heel zeldzaam. En een foto ervan maken, dat lukte dus al helemaal niet. Als je in zo'n smal bootje zit, kun je ook niet te wild bewegen en die vogeltjes zijn zo snel. Jammer, maar het is niet anders.
De Wetlands is een getijdenwater, dat is goed te zien aan de donkere rand boven het water. Na een half uur varen konden we aanleggen aan een landingsplaats. Degene die voorin zat, moest er het eerst uit, dan de kano een beetje verder op het land trekken, dan kon nummer twee eruit,
kano weer iets verder optrekken en de stuurman kon het schip ook verlaten. Eugenie had gelukkig muggenspray meegenomen, want er waren er heel veel. En ze steken veel gemener dan bij ons. We hebben er wat rondgewandeld en er was genoeg te fotograferen. O.a. deze wel heel erg grote vlinder.
Hij is in het echt zeker twee handen (naast elkaar) breed. Aan land is het meer een moeras, vandaar al die muggen natuurlijk. Overal prachtige bloemen, maar ook veel soorten gras. Ergens onderweg lagen de restanten van een dode pelikaan, lekker opgepeuzeld door een of andere rover.
En toen was het tijd om weer in de kano te stappen. Nu mocht ik voorin en peddelen. Ze zullen het wel vertrouwd hebben.
We zijn maar twee keer de wal ingepeddeld. Dus dat valt nog wel mee voor iemand die totaal geen zeebenen heeft. Als ik je nog niet heb overtuigd, dan volgt hier een foto vanaf het 'voordek'.
Toen we de kano terug hebben gebracht hebben we nog een eind gewandeld.
Er zijn daar zoveel vogels te bewonderen. Deze magpiegeese bijvoorbeeld. Magpies, oftewel eksters hebben hier precies dezelfde kleuren: zwart/wit.

Heel veel ibissen, die vaak boven in de bomen zitten, daar hun nesten ook hebben. Verder heb ik nog een aantal zilverreigers gezien, ik zag ze zelfs vliegen. Dat was voor ik een lekker koud Australisch biertje had genuttigd. Er liep een lepelaar in het water naar voedsel te zoeken en dan dit scheetje.
Is hij niet grappig met die x-beentjes van hem???
Tijd voor een hapje en een drankje. Overal krijg je een fles heerlijk koud water, dus daar eerst maar een paar glazen van gedronken. Toen dat al eerder genoemde biertje (twee zelfs, maar ja het was een warme dag) en Eugenie stelde voor om maar aan full meal te bestellen, want dan hoefde ze thuis niet te koken. Tja, als je vader, die zo lekker kookt, zomaar een weekje op vakantie gaat, dan moet je wel inventief zijn, toch? Ik heb een heerlijke salade besteld: rocket sla, peer en gerookte zalm, dus totaal geen dikmaker. Daar had ik het bier wel voor.