Buitenlands bezoek

Vrijdagmorgen 23 mei komt Suzanne Seward uit Queensland, Australie om 7 uur aan op Schiphol. Ze had me gevraagd of ze een dag en een nacht bij mij door kon brengen en nieuwsgierig wacht ik een berichtje van haar af. En daar hoef ik niet lang op te wachten. Ze komt om 11.47 met de trein in Enschede. Achteraf blijkt dat ze toch een paar uur op Schiphol zoet heeft moeten brengen, want ze reist licht, om het zo maar eens te stellen. In totaal is ze bijna 6 weken van huis en ze reist alleen met handbagage, dus in totaal 7 kg. Knap hoor.
We ondernemen niet veel vrijdag, want ze is natuurlijk erg moe. Al 30 uur op. Tussen da middag eten we een kopje aspergesoep. 's Middags wel even naar mijn moeder, een kopje koffie drinken, daarna weer naar huis en gezellig over van alles en nog wat gekletst. Zo tegen half zeven is ze toch wel erg moe, een volledige maaltijd ziet ze niet zitten, dus ik maak een lekker toetje klaar: kwark met verse aardbeien.
Ik heb de avond voor me alleen, maar toch nog eerst even naar mijn want ik ben vergeten het wasgoed mee te nemen. Ook maar even een kopje koffie, maar dan toch naar huis.
De volgende ochtend is ze natuurlijk al heel vroeg op, zoals bijna iedereen in Australie gewend is, want als ik om 6 uur wakker wordt is zij al aan het pakken. We hebben heerlijk veel tijd voor het ontbijt, lekkere speltbroodjes en een croissantje en natuurlijk moeten er foto's worden gemaakt.

Tegen een prachtige achtergrond. Suzanne heeft er nog een van ons samen gemaakt, die krijg ik nog toegestuurd.
Tegen kwart over tien vertrekken we naar Hengelo waar ze de trein naar Berlin Ostbahnhof zal nemen. De reis duurt bijna 4,5 uur. In Berlijn gaat ze eerst naar de Alexanderplatz en dan nog 3 haltes met de bus naar het hotel. Ze blijft iets meer dan 1 week in Berlijn, vandaar gaat ze naar Madrid en daar blijft ze 4 weken.
Als de trein is vertrokken ga ik snel naar de auto en weer terug naar huis. Parkeer de auto en neem de benenwagen naar de Hema, waar Erika uit Drolshagen op me wacht. Ze is met de bus naar Enschede gekomen. dit is haar 3e keer, dus ze weet waar de Hema is. We lopen even naar Dille en Kamille en daar krijg ik een telefoontje van Maaike. Ze is klaar met paardrijden, moet even naar huis om haar spullen op te halen en komt dan naar mij toe. We spreken om half een af. Erika wil nog even naar de Etos en Albert Heijn. Bij de Etos koopt ze shampoo en vloeibare handzeep, bij Albert Heijn koffie, Milde Sorte, die is wel heel goedkoop: 500 gram voor € 2,47. Dan even naar mijn moeder voor een kop koffie en dan snel naar huis. Maaike was gelukkig ook aan de late kant. Nadat ze een douche heeft genomen eten we een kop aspergesoep en gaan we op weg naar het rijksmuseum. Daar is een Rubens-tentoonstelling, die enorm veel mensen trekt. Een bijzonder mooie tentoonstelling en op één van die schilderijen, van een onbekende meester - misschien wel Michaelina Wautier - ze stellen de twee meisjes als de heiligen Agnes en Dorothea voor.


 

In de museumtuin drinken we wat, met iets lekkers erbij. Erika wil graag de appeltaart proberen. die kont van Aveleijn, ik kies een chocolade-frambozentaart en Maaike wil de worteltaart proberen. Ze is er helemaal weg van, zo lekker vindt ze de taart. die ga ik dus een keer voor haar maken.

Om half vijf vertrekt de bus van Erika bij het politiebureau, Maaike en ik gaan naar huis om het eten klaar te maken, het dan even naar moeder te brengen en zelf ook wat te eten. Macaroni met de pittige gehaktballetjes in tomatensaus van Jeroen Meus. Erg lekker. Dat hebben we donderdag gegeten met gebakken aardappeltjes en worteltjes.

 

Verwonderwandeling - Op zoek naar de wielewaal

Vanmorgen om half acht was het verzamelen op de parkeerplaats hoek Aamsveenweg/Sagenweg. De naam Sagenweg is ontleend aan Cato Elderink, een bekend schrijfster in de Twentse taal. Zij heeft veel sagen geschreven en daar is die weg dus naar vernoemd.


In het Aamsveen zijn een paar plekken waar de wielewaal zich laat horen. Dat is meestal in berkenbomen met veel water in de buurt. We hebben hem verschillende gehoord, maar gezien hebben we hem niet, maar dat is niet heel erg vreemd, want het is een erg schuwe vogel. Zou wel geweldig zijn als we zo'n prachtige vogel met het oog konden zien. Maar ja, ik begin toch behoorlijk kippig te worden, zelfs met een verrekijker. We hebben wel veel andere vogels gezien en gehoord: de fitis, de roodborsttapuit, heggenmus, en nog meer waarvan ik de naam ben vergeten. Daarbij aangetekend dat ik, met hulp van anderen de zang hoorde en mij werd dan verteld welk vogeltje dat was.


grenspaal

We hebben het droog gehouden, ideaal weer om te wandelen. De grond was hier en daar erg modderig en op die plekken liepen we behoorlijk zigzaggend om de diepste poelen te ontwijken en niet met je laarzen vast te komen zitten.
Ik heb dan geen foto van de wielewaal kunnen maken, maar wel een paar aardige gemaakt van de natuur.

Opschoondag in het Aamsveen

Sinds kort is er in Enschede een afdeling van A Rocha opgericht. A Rocha is een natuurgroep op Christelijke basis. We hebben al een aantal verwonderwandelingen achter de rug, maar nu was het tijd om ook eens de handen uit de mouwen te steken.Met een groep van een man of 20, onder leiding van een gids van het Overijssels Landschap hebben we een ochtend een heideveldje onder handen genomen. Hier moesten we jonge berkjes uitsteken of, als de stammetjes al wat dikker waren, omzagen.

Het was prachtig weer, zodat al snel de jassen uit gingen. We werden op tijd van koffie voorzien, waarna we weer enthousiast verder gingen.

Met zoveel vaardige handen was het heideveldje om 12 uur zo goed als helemaal opgeschoond.

Toen moesten we terug naar de parkeerplaats waar ons nog een verrassing te wachten stond. Een heerlijke kop warme erwtensoep.

Groot was mijn verbazing toen ik maandag in de krant de foto zag waarop aukje en ik druk aan het spitten waren. De fotograaf had er verschillende gemaakt, maar wij zijn blij dat het deze foto is geworden.

Het artikel erbij was ook heel positief. Een fijne ochtend, die wat mij betreft voor herhaling vatbaar is.

Alweer het laatste praatje

We zijn weer thuis, na een fijne en rustige rit door een mooi deel van Duitsland. Bijna geen Autobahn. Ik had een afspraak gemaakt met mijn penvriendin Philippa. Zij woont met haar man Jo in Senden, iets ten zuidwesten van Münster, Vanaf de Autobahn bij Werl tot aan Senden drie mooie molens kunnen fotograferen. De eerste staat in Hilbeck.

De tweede, hoofdloze molen ontdekte ik in Davensberg. Boven in de muur staat een adelijk wapen.

De derde molen tenslotte nog iets dichter bij Senden. De naam van het dorp ben ik vergeten. Al met al toch een mooi resultaat.

Goulashsoep

Nadat ik een foto van de goulashsoep had laten zien, stelde Arjen voor om de kok te ontvoeren en mee te nemen naar Enschede en zo het recept voor die heerlijke soep te ontfutselen. Dus vanmiddag heel doelbewust weer naar dat restaurant en gezegd, dat we de kok onmiddellijk moesten spreken. Ik hoopte natuurlijk op een stoere kerel, maar toen ik de kok aan zag komen lopen, veranderde ik heel voortvarend gelijk mijn plan de campagne en zei met barse stem dat ze mocht kiezen: Of mee naar Enschede, OF met zonder aarzelen het recept opschrijven. Naar Enschede, nee, dat nooit. Dus nu heb ik het recept. Als je maar recht op je doel afgaat, dan kom je er wel. Vandaag maar een kleine toer gemaakt, heb geprobeerd een foto-album online samen te stellen van de Urker dag in mei van dit jaar. Maar goed dat ik niet per uur hoefde te betalen, wat had dat een voeten in de aarde. En ik ben er nog niet.

Ze hebben in dat restaurant trouwens een erg leuke menukaart. Gewoon in een nostalgisch kookboek geplakt. Oudere kookboeken kon je kopen voor € 6,00. Leuk idee. Oma bestelde weer de goulashsoep en ik heb hertengoulash besteld. Was erg lekker. Terwijl ik dat kookboek eens doorblader zie ik een recept voor witte kool, dat wel erg veel lijkt op de kapkool, die mijn opoe altijd maakte en waar mijn moeder het zo vaak over heeft. Een recept daarvan heb ik in mei op de Urker Dag gekregen en dat ga ik gauw eens klaarmaken.

Tenslotte nog een gezicht op Bad Fredeburg vanaf de Alte Bahnhof, waar wij logeren

Hallenberg en Frankenberg

Vandaag een wat langere tour gemaakt. Eerst naar Hallenberg gereden. Afgelopen vrijdag zijn we daar ook doorgekomen en toen bedacht ik dat we daar toch maar eens moesten gaan kijken. Ik weet niet of ik toen een blinde vlek heb gehad, of vandaag, maar er was niets bijzonders te zien. Toen maar doorgereden naar Franenkberg. Daar waren we vrijdag ook doorgereden. Nu gingen we naar de Untere Markt en de Obere Markt, waar deze prachtige klokkentoren staan. Het was niet prettig lopen, want het was allemaal nogal stijl. Besloten om via de noordelijke zijde naar Winterberg te rijden. In Medebach nog even een kop koffie gedronken met daarbij een heerlijk, en nogal grrot, stuk appeltaart gegeten. Op de heenweg, 'aan de voet van de Kahle Asten' op een bankje in de zon wat gegeten, haringrolletjes. We hadden nogal wat bekijks van een paar erg nieuwsgierige dames

Toen ik ze wilde onderwerpen aan een fotoshoot, wisten ze niet hoe snel ze hun dikke konten moesten keren en ze renden helemaal naar de andere kant van de wei. Afgelopen met de nieuwsgierigheid, nou ja, van een afstandje.

Toen we net voor Winterberg waren zijn we nog even naar de Ruhrquelle wezen kijken. Nou, niet echt helemaal. Bij de parkeerplaats was een bruggetje en daar heb ik een foto genomen van de Ruhr, die daar misschien 200 meter terug z'n oorsprong heeft. Van Schmiedinghausen binnendoor door het Sorpetal naar Bad Fredeburg gereden. Een mooie weg, niet druk dus je hoeft er niet met een snelheid van 100 overheen te scheuren, omdat er weer eens iemand vlak op je bumper zit. Pas op het stukje tussen Lichtenfels en Medebacj hebben we wat regen gehad, verder zon en wind. Prachtig septemberweer.

Schmallenberg

Na een fijne luie ochtend gaan we zo rond het middaguur naar Schmallenberg. Dat is maar 5 km verderop. Het zonnetje schijnt, en dat had ik vanmorgen echt niet verwacht. Het werd toen steeds donkerder in de lucht, maar plotseling klaarde het op. In Schmallenberg is in 1822 een grote stadsbrand geweest.Bijna alle huizen verwoest, maar ook de wintervoorraden. Door hulp van naburige dorpen, die graan inzamelden, konden de burgers van Schmallenberg in ieder geval pap - oftewel Brey zoals het in het dialect hier genoemd wordt - op Urk wordt pap brij genoemd - eten. Om aan te tonen hoe de Schmallenberger burgers hiervan genoten, is er een beeld gemaakt van een Schmallenberger Breybalg (papbuik). Ja, hij heeft bepaald wel een dik, vol buikje. Na die brand zijn er mooie statige huizen gebouwd.

Natuurlijk moest er ook aan de inwendige mens gedacht worden en bij Stoffels gingen we lekker buiten op een bankje zitten. Bestelden koffie en warme chocolademelk en toen dat op was namen we allebei een lekkere kop goulashsoep. Dit was allemaal in de Weststrasse, we liepen steeds verder naar beneden, maar iets voorbij de Südstrasse, daar waar de Breybalg zich tegoed zit te doen konden we de Oststrasse inslaan, en daar ging het naar boven. We hadden veel afleiding door allerlei leuke winkels, maar ook zie je er veel standbeelden. Toen op weg naar Grafschaft, een oud kloostercomplex dat nu een gespecialiseerd ziekenhuis is. Overal op de huizen zie je opschriften. Vaak wie het huis heeft laten bouwen, of religieuze opschriften

. Toen we even later ergens wat wilden gaan gebruiken, betrok de lucht toch wel heel erg en eenmaal binnen begon het wat te regenen. Uiteindelijk kreeg het weerbericht toch nog gelijk, maar het is ons vandaag reuze meegevallen.

Grevenstein

46 jaar is het geleden, dat Gerrit en ik, het jaar voor we trouwden, in Grevenstein samen op vakantie zijn geweest. Met de trein er naar toe en daar met de bus reizen of wandelen. Ik heb maar niet geprobeerd de boerderij waar we ingekwartierd waren terug te vinden, maar was toch onder de indruk van het gezicht op Grevenstein vanaf de doorgaande weg.

en daar moest dan ook een foto van gemaakt worden. We hebben het vandaag wat kalmpjes aan gedaan, want ik was een beetje grieperig. Erg neusverkouden, zwaar hoesten en warme en koude rillingen. Moeder heeft naar de preek van vorige week zondagmorgen geluisterd en ik ben toen weer even naar bed gegaan, en daar ben ik behoorlijk van opgeknapt. De koffie hebben we op het balkon genuttigd

. Daarna de lunch klaar gemaakt. Gisteren op de Schammklöpper-Markt 2 versgerookte forellen gekocht. Wat was dat lekker. NIet te vergelijken met de gerookte forellen die je thuis bij de supermarkt koopt.

. En nu zijn we klaar voor de koffie en Tatort.

Ik ben een dag achter, maar gisteren waren we laat thuis, toen moest er nog gekookt worden, gegeten, opgeruimd en naar Der Alte gekeken, en naar Flemming en Polizeiruf 110. Dus geen tijd om mijn blog bij te werken. Helaas. Gisteren zijn we naar Cappel gereden. Dat is een dorpje, iets ten oosten van Fritzlar. Daar hebben we Ans van Rooyen opgezocht. Ans ken ik van Annettes kaartengroep en ondanks dat ze in Duitsland woont, zijn haar kaarten altijd op tijd bij een jarige. Bij mij is dat nogal eens wat later. Het was toch wel 2 uur rijden, maar het was een mooie tocht, dwars door het Sauerland, door Neuastenberg, langs Winterberg, en nog veel meer mooie plaatsen. Ergens in een dorpje kwamen we een Bäckerei Gerke tegen. Ik had nog een foto willen maken, maar toch maar niet gedaan. Ans had een heerlijke lunch gemaakt, ze woont bij haar zoon en schoondochter in. .

De zoon heeft een fysio-praktijk in Fritzlar. Ook hun zoon woont nog thuis, en woont met zijn oma op de bovenverdieping. Ans raadde ons aan toch even in Fritzlar rond te kijken en mede door het voorwerk van Arjen met zoeken op internet, wist ik dat ik in ieder het geval het Raadhuis moest gaan bekijkenb. Dit is het oudste nog als Raadhuis in gebruik zijne gebouw van Duitsland. Daar zagen we ook de St.Peter Basiliek. In 723 heeft Bonifatius (die in 754 in Dokkum door de Friezen werd vermoord) hier een eik omgehakt. Die eik was gewijd aan de Germaanse god Donar. Van het hout heeft hij een kapel laten bouwen. En nu staat daar de St. Petrus Basiliek. Maar natuurlijk zijn we niet alleen cultureel bezig geweest. Er waren genoeg terrasjes om van een lekkere kop warme chocolademelk (met slagroom) en een kop cappucino te genieten en allebei hadden we er een lekkere taartpunt bij. Om goed half zeven waren we thuis en toen volgde nog een druk programma, zoals hierboven beschreven.

Vakantie in Bad Fredeburg

Na een dag vertraging zijn we vanmiddag toch op weg gegaan naar ons vakantieadres in Bad Fredeburg. Vorige week had ik al een route uitgestippeld, maar omdat het half drie was dat we vertrokken, leek het me verstandiger nu toch maar gewoon de Autobahn te volgen. Op het eind toch nog een beetje verkeerd gereden, maar dat was niet zo erg, want het is hier ontzettend mooi. Ik kwam er al rijdend achter, dat we in de buurt van Grevenstein zitten. In Grevenstein hebben Gerrit en ik in 1966, het jaar voor we trouwden, onze vakantie doorgebracht. Met de trein naar Olpe en vandaar met de bus naar Grevenstein. Ga van de week toch eens kijken hoe het er daar nu uitziet. Ik had moeder vanmorgen net rollen ingedraaid, toen ze vroeg: Zullen we nu dan maar gaan? Na enig nadenken, van mijn kant, naar huis gefietst, spullen ingepakt en ik was er ook helemaal klaar voor. Onze eerste maaltijd hier was een beetje bij elkaar geraapt. Ik had bij Appie 2 diepvriesmaaltijden van Iglo gekocht, maar ik bleek er maar eentje ingepakt te hebben. De andere zak bevatte grote garnalen. Die toen ook maar even klaargemaakt. Nou, het was genoeg, want er bleef

genoeg over. Terwijl ik de keuken een beetje aan het opruimen was, de kleren in de kasten enz, zat moeder naar UPPS te kijken. De RTL-versie van Candid Camera. Morgen gaan we naar Cappel bij Fritzlar. Arjen had al wat voorwerk gedaan en me verteld, dat Fritzlar echt de moeite waard is te bezoeken. We zullen zien of we er tijd voor hebben. Het is een prachtig apartememnt. Smaakvol ingericht, erg ruim en van alles voorzien.