Wandeling op Granite Island

Gistermorgen en vanmorgen samen met de buren van Ruth en Kevin en nog wat andere mensen over de ' causeway' naar Granite Island gewandeld en verder over het eiland zelf. Prachtige uitzichten en vergezichten. De zee was best heftig. Heel hoge golven, maar de granieten rotsen op het eiland zijn indrukwekkend. Geen wonder dat de aboriginals dit eiland als ' heilige' grond beschouwen. Er zijn behoorlijk wat wandelaars. Na afloop gaan we bij Mackies, en daar bedoelen ze McDonalds mee, koffie drinken. Het is er verschrikkelijk druk. Vanmorgen was de groep niet zo groot, 5 man in totaal maar de wandeling was weer bijzonder. Dit keer kwam de wind uit het noorden en dat betekende een heel hete dag. Het was hier zeker 3o graden, terwijl het in Adelaide zeker 38 graden was.
Gistermiddag heeft Ruth me naar het strand gereden en heb ik heerlijk in de Indische Oceaan kunnen zwemmen. Heerlijk.
Vanmorgen kwam een vriendin van Ruth op bezoek. Ze vertelde dat ze 2 jaar in de missie in Oostenrijk had gewerkt, als lid van de Baptisten kerk hier in Victor Harbor. Was leuk van haar te horen wat zij zo anders vond in Europa.
Woensdagavond naar Lobethal geweest voor de lichtjestocht. We werden dichtbij een soort hal uit de bus gelaten. In die hal stonden mensen met huisgemaakte dingen, heerlijke pasties en quiches, maar ook houten speelgoed. Had ik zo mee willen nemen voor de kleinkinderen, maar ja het gewicht he? Als je met een vliegtuig terug naar huis gaat is dat geen optie. We hebben er heerlijk ijs met aardbeien gegeten met van die heerlijke dikke room. Daarna met de bus, toen het donker was, de lichtjestocht gereden en het was echt mooi. thuis zou ik dat nooit doen, maar verschillende huizen waren heel mooi versierd. Er waren ook behoorlijk kermisachtige huizen. Helaas zijn de foto's niet goed gelukt vanuit een rijdende bus. Lobethal is ook door Duitse Lutherse emigranten zo rond 1835 gesticht. Vertaal Lobethal maar eens (vanuit het Duits) in het Nederlands. Ruth vertelde me, dat haar vader haar hat verteld dat het in het engels Valley of Praise heet.
De laatste foto is een gezicht op the Bluff vanaf de Parade in Victor Harbor.

Cape Jervis

Hoera, hij is er. Mijn eerste vuurtoren en die moest natuurlijk gefotografeerd worden. Prachtig wit in de zon op Cape Jervis. Dat is de zuidkant van het Fleurieu Schiereiland, ten zuiden van Adelaide. Van hieruit gaat de veerboot naar Kangaroo Island, maar dat hebben wij niet gedaan. Houd ik iets over om voor terug te komen.
Vanmorgen eerst een uur gewandeld. Ik kwam bij de lagoon terecht. Dat is waar de Hindmarsch River in de oceaan uitmondt. Het was nog vroeg, dus nog niet erg warm. Aan het strand was het heerlijk, maar ik kon er niet al te lang blijven. We hadden plannen voor de dag: naar Waitpinga Beach. Er is hier een prachtig uitkijkpunt. Zwemmen is er gevaarlijk. Iets verderop is een kampeerplaats, waar je kunt picknicken. en dat doen we. Ruth heeft van alles meegenomen, waaronder veel fruit. Nu ik het toch over fruit heb: wat is dat hier duur. In de supermarkt kosten de appels, allemaal uit Australie, op z'n minst AusD 6,--, en dat is omgerekend in Euro's 4,80 per kilo. Bananen AusD 5,-- en druiven zelfs Ausd 15,00 per kilo. Dat schijnen de normale prijzen te zijn, maar ik ga na nieuwjaar toch eens weer kijken. .
Gisteren in Goolwa kwamen we in een tweedehandsboekwinkel terecht enkijk eens wat ik daar tegenkwam: een boekje over Hansje Brinker. Dit verhaal is wereldwijd bekend. De kinderen leren het op de lagere school. Gek, dat geen kind in Nederland dat verhaal ooit heeft gehoord. Ik moet toch eens in Spaarndam of Harlingen een foto van het standbeeldje maken

Bloemen en planten

Zomaar wat foto's van de natuur, zoals bloemen en planten, maar ook vogels. Vooral de vogels zijn veel kleuriger dan bij ons.

The Bluff and Murray River

Kevin, Ruth, Miriam en ik hebben een uitstapje gemaakt naar the Bluff. Een rotspartij die uitsteekt in Encounter Bay. Encouter Bay wil zeggen, dat kapitein Mathew Flinders en de Franse kapitein Beaudon ontmoetten elkaar in deze baai. Het had niet veel gescheeld of Australie was in Franse handen gevallen. Maar de twee heren hebben het als gentlemen opgelost. Er kwam geen kanonschot aan te pas. Vanaf the Bluff heb je een prachtig uitzicht over de baai, met daarin Victor Harbor, maar verderop ook Port Elliot en Goolwa.Het was behoorlijk winderig, maar de zon kwam toch nog even om het hoekje kijken. Miriam en ik zijn alleen naar boven gegaan. Het was best te doen, alleen een beetje glibberig hier en daar. In de verte kun je Victor Harbor zien liggen. Op weg naar beneden pikken we Ruth weer op. Zij heeft op een bank op ons zitten wachten. Je ziet haar hier links op de foto en Miriam rechts. In de oceaan zijn een 6tal surfers druk bezig en het is spannend te zien hoe ze steeds in de golven verdwijnen, maar toch weer tevoorschijn komen.
Dat was gisteren. Vandaag zijn we naar Clayton Bay gereden. De weg ernaar toe was mooi, er zijn daar wijngaarden, het is heuvelachtig, maar het gras is bruin. Dat is 's winters groen. Anders dus dan bij ons. Clayton Bay ligt aan een soort zijarm van de Murray River en de Finnis River. De Murray River is 2375 km de langste rivier van Australie. Hij ontspringt in de Australische Alpen in NSW. Een groot gedeelte vormt de grens tussen New South Wales en Victoria. De laatste 500 km loopt hij door South Australia, mondt uit in Lake Alexandrina en daarna in het zuidoostelijk deel van de Indische Oceaan. Dit wordt de Murray Mouth genoemd. Voor de aboriginals een zeer bijzondere plaats. Nu, in de kerstvakantie is het er best druk, je ziet veel mensen met boten achter de auto, families aan het strand en in Goolwa is het druk op de terrasjes en in de winkels. Ondanks dat het weer niet echt zonnig was, ben ik toch behoorlijk bijgekleurd. Morgen toch maar gaan smeren. Ik neem mijn zonnebrandcreme altijd mee, maar denk er niet altijd aan.

Lichtjestocht

Ja, jullie hebben nog wat foto's van de lichtjestocht, 2 dagen geleden, tegoed. Zal gelijk maar met een spectaculaire foto beginnen. Ook voor dit huis stonden veel mensen te kijken. Ik zou wel eens willen weten hoeveel tijd erin gaat zitten om je voortuin zo op te tuigen. En ik zie er al tegenop als ik mijn kerstboompje tevoorschijn moet halen en er de nodige versierselen in moet hangen. Het kerstmannetje dat tussen deze boompjes staat zal het beslist niet koud hebben. Hoe hij zijn witte buikje zo lekker rond houdt?????
Ik zit hier trouwens achter de computer met mijn kerstmutsje nog op het hoofd. Ik had zo gehoopt dat me dat niet zou gebeuren, Maar ja hoor, ruth wist nog ergens Christmascrackers te liggen. een knalletje, een briefje met leuke spreuken en de kerstmuts.
Terug naar de lichtjes. Bij een ander huis ook een mooie versierde voortuin. Het was er druk met toeschouwers en in de tuin liep een dikke kat. trok zich van al die drukte niets aan. Miriam, de zus van mijn penvriendin Ruth, vertelde dat er in Adelaide, waar zij woont, buurten zijn waar ontzettend veel huizen met kerst verlicht en versierd zijn. Het gaat zelfs zo ver, dat je, als je daar een huis wilt kopen, je ervoor moet tekenen dat jij je huis ook gaat versieren in de kersttijd. Toen ik deze tuin nog eens beter bekeek, zag ik achter Jozef en Maria toch wel een heel vreemde meneer staan.
Maar goed dat ik niet zo'n grote voortuin heb, kom ik ook niet in de verleiding om hier ook aan de slag te gaan.

na de maaltijd, nee, geen mosterd, maar een nieuw bericht

Het eten smaakte voortreffelijk en we hebben er lustig op losgekletst. Even terug naar het bier. Het doet een meisje uit Enschede natuurlijk erg goed zoveel van dat kostelijke gerstenat uitgestald te zien staan. Eenmaal buiten zie je de kerstversieringen blinken in de zon. Overal klinkt kerstmuziek en overal zie je mensen met blote benen, een zonnehoed en zonnebril. Dus wel iets anders dan in Nederland. Al met al toch al een beetje bijgekleurd. Morgen maar eens goed insmeren. Wat de kerstversieringen betreft: echte kerstbomen heb ik ook wel zien staan. Vooral in winkelcentra.

Kevin had ondertussen zijn wensen voor Kerst al kenbaar gemaakt. Hij bracht zijn kerstsok naar de dames van de kerk. Ze zijn Luthers en erg bij de kerk betrokken. We zijn benieuwd wat hij erin zal vinden als hij de sok terugkrijgt.

Als er mensen zijn die nieuwsgierig zijn wat er op de kleine kerstsok staat: For my small but expensive present.

En natuurlijk zit de kerstman ook op zijn troon kleine kindertjes te ontvangen. En ja, ook hier is het Leger des Heils aktief. Je doet zoveel indrukken op.
Nadat we wat zaken hebben afgewikkeld gaan we naar Granite Island wandelen. Er loopt een pier naar het eiland. Vier jaar geleden zijn Gerrit en ik ernaartoe gereden met de paardentram. De paarden doen nog steeds heel trouw hun werk. Een leuk gezicht.
Een niet al te lange wandeling, zo'n 1,5 km, maar onderweg valt er veel te zien, dus we stoppen noal eens. Ook om de paardentram door te laten gaan. Die meldt zich wel door stevig aan de bel te trekken.

In het water zitten grote vogels van de zon te genieten. Voor mij zijn het net aalscholvers, maar het zullen vast heel andere watervogels zijn. De kleine pinguins komen 's avonds aan land. Je kunt dan alleen onder begeleiding naar het eiland lopen, want de pinguins moeten zo min mogelijk gestoord worden.

Granite Island doet zijn naam eer aan. Door de aboriginals werd het Haiki genoemd. Je ziet overal geweldig grote stukken rots liggen. In een van de rotsen is een zeehond uitgebeiteld. Die ligt lekker in de zon te genieten van al die mensen die voorbij komen.

Vanavond gaan we de lichtjestoer rijden. Daarover morgen, of anders overmorgen, meer.

zonnig maar niet te warm

Dat was de temperatuur vandaag en gisteren. Eigenlijk hebben we deze dagen een beetje kalm aan gedaan. Wat boodschappen, want voor kerst moet er natuurlijk van alles in huis gehaald worden. Ik had in Adelaide een telefoonkaart bij de Vodafone winkel gekocht, maar die werkte niet. Hier in Victor Harbor maar weer even een bezoek aan die winkel gebracht en daar werd het probleem opgelost. Gelukkig maar. Nu kan ik tenminste bellen als er zich een probleem voordoet, of ik kan gebeld worden.
Loop je daar in het winkelcentrum en dan valt je oog opeens op wat groens, en dan bedoel ik natuurlijk niet Heineken.
Ook hier schijnen ze soms dorst te hebben. Vandaag hebben we een wandeling naar Granite Island gemaakt. Je loopt dan ongeveer 1 km over een pier naar het eiland. Door de Aboriginals werd het Haiki genoemd.
Het eten is klaar, ik ga straks wel verder.

In Victor Harbor

Na een wel heel lange reis ben ik vanmorgen van het vliegveld opgehaald door Ruth en Kevin. De security checks waren nogal heftig. Alle tassen en koffers werden gecontroleerd, maar ook dat heb ik doorstaan.
Maarten en Rindert hebben me naar Schiphol gebracht, zondagmorgen vroeg. Er lag heel veel sneeuw en hard kon er ook niet gereden worden. Maar we waren ruim op tijd, het inchecken ging ook snel. Nadat we wat gedronken hadden, zijn we nog even naar het panoramadek gegaan. Dat was nog gesloten omdat er veel sneeuw lag. Dat kun je ook wel op de foto zien. In Adelaide scheen de zon, erg warm is het niet, maar voor mij is het prima.
Ruth en Kevin moesten nog wat boodschappen doen in Adelaide, dus heb ik maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook mijn 2 belangrijkste zaken af te handelen: mij aanmelden bij Medicare. Als ik nu naar een dokter moet of het ziekenhuis, hoef ik niet vooruit te betalen. Dat is een overeenkomst tussen Nederland en Australie.
Ook heb ik een prepaid telefoonkaart gekocht Lijkt me wel gemakkelijk, want ik zal hier ook mensen moeten bellen. Wel vreemd, ik heb nog niemand gebeld en nu geeft de kaart aan dat ik mijn tegoed moet aanvullen. Morgen maar even naar de Vodafoonwinkel in Victor Harbor om dat op te lossen.
Ik heb ook maar gelijk een treinkaart gekocht van Murraybridge naar Melbourne. Op die trein moet je een plaats reserveren. Thuis had ik de tijden en data al uitgezocht en ik zag dat een kaartje AUSD 120,-- kost. Dat zijn ongeveer 88 Euro. Maar er was een bepaalde aanbieding en ik hoefde maar AUSD 53,-- te betalen. En dat voor meer dan 800 km met de trein. Is toch een koopje. Kom daar in Nederland maar eens om. Ruth had gelijk al een idee. Ik vertrek hier 7 januari, maar dan gaan we 2 dagen eerder richting Murray Bridge, huren daar een caravan en dan kunnen we de omgeving daar ook verkennen. Ik moet dan de 7e 's morgens al om half negen op dat station zijn. Maar zover zijn we nog niet. Eerst hier maar eens gaan genieten.
Oh ja, op het scherm heb ik de hele reis gevolgd en proberen te onthouden waar we zoal overgevlogen zijn: Enschede, Muenster, Hannover, Berlijn, Warschouw, Vlov (deze naam werd vorige week nog genoemd in het Nationaal Dictee) Kiev, Kaspische Zee, Turkmenistan, Kabul (daar waren we op ongeveer de helft van de reis), New Delhi Bangkok en tenslotte Kuala Lumpur.

Sneeuw en andere ongemakken

De plannen zijn vandaag helemaal omgegooid. Henk en Karin hebben me achter in de middag naar Lelystad gebracht. De wegen en het weer zijn niet te vertrouwen op dit moment. Maarten brengt me morgen naar Schiphol. Daar schijnt het een behoorlijke chaos te zijn met ´duizenden´ gestrande reizigers. Ik laat het maar op me afkomen, veel meer kun je niet doen.
Ik kom de tijd wel door, want ik heb een goed boek bij me en daar heeft Rindert een mooie boekenlegger voor gemaakt. Gerke heeft op de achterkand de foto´s van de drie kindertjes geplakt, dat verhoogt de leesvreugde wel.

Weer naar Australie

Vandaag bij de ANWB een internationaal rijbewijs gehaald. Gelukkig had ik een foto bij me, want die was er voor nodig. De juffrouw die me hielp vertelde me ook nog, dat ik on-line een visumaanvraag voor Australie in kon vullen. Ik kan me van de vorige keer herinneren, dat we in het vliegtuig formulieren in moesten vullen. Om het on-line te doen lijkt me wel gemakkelijker. Dit hadden ze me bij het reisbureau ook niet verteld. Dat is voor mij de derde misser. Eerst al dat gedoe met mijn visum voor China. Gelukkig heb ik gisteren mijn pas bij het reisbureau op kunnen halen. Er staat een prachtige visumstempel in. Ondertussen ook de spuiten laten zetten. Eentje voor D.T.P. en de andere voor buiktyphus. Of eigenlijk moet het zijn tegen die kwalen. Enfin, ik heb ze en tot nu toe heb ik geen ziektesymptomen kunnen bespeuren.
Ik wil nu nog een mailtje sturen naar de meneer, waar ik de sleutel van de flat van Els in Sydney op kan halen en dan nog een 5W lid in Windsor aanschrijven. Als ik 14 dagen in Sydney ben, dan zou ik daar ook wel eens wat willen zien.
Er valt nog best veel te regelen voor ik daadwerkelijk zal vertrekken.
Ik ga nu eerst een aantal mensen de link van deze Prietproat toesturen. Kunnen ze me volgen en dan moet ik me wel gedragen.