28 januari 2011 - een stevige wandeling door Sydney

Vandaag ga ik een deel van Sydney bekijken en ik besluit het allemaal lopend te gaan doen. Ik begin met het voetpad over de Harbour Bridge. Vanaf die hoogte heb je een prachtig gezicht over Sydney, rechts van het water, maar ook over Kirribilli, links ervan. Onderop deze foto zie je ook nog het bankje van waar ik op Australia Day de bootrace heb gevolgd. Vanaf de brug kom je The Rocks. Dit is het oudste bewoonde deel van Sydney.
Er zijn ook nog veel erg oude huizen en fabrieken. In een van deze panden is een leuk ouderwets winkeltje gevestigd: Susannah Place. Het is van 1844. Let eens op die oude 'gordijntjes'.Na die stevige wandeling ben ik wel toe aan een kop koffie.
Die bestel ik bij the Old Bakehouse en bestel er gelijk maar iets lekkers bij: een muffin: sinaasappel en maanzaad. Ik wist niet dat het zo'n grote zou zijn. Die is dan gelijk voor de lunch. Dus met frisse moed verder.
Langs Circular Quay, waar zoals gewoonlijk heel veel toeristen zijn. Ik ga naar de Botanische tuin. Daar zijn Gerrit en ik de vorige keer niet aan toegekomen. Er is hier ook zoveel te zien, een geweldige stad.


Prachtige grote en oude bomen staan hier. Veel ficus, oftewel vijgenbomen. Midden in de botanische tuin staat het gouvernementshuis. De ramen zijn erg mooi. Weer heel veel bloemen enbijzondere planten gezien.
Mijn wandeling gaat verder langs Farm Cove, Mrs. Macquaries Chair en zo kom ik in The Domain terecht. Ook weer een mooi park en daar vind ik gelukkig een plaatsje op een bank. In het park is een repetitier van de opera Carmen aan de gang. Overal zitten mensen in gras van de muziek te genieten. Ik blijf zitten tot de laatsdte noten gespeeld zijn. Later hoor ik dat de opera zelf op zaterdagavond uitgevoerd gaat worden. In de open lucht, vrije toegang.
Als je je ogen goed de kost geeft, zie je overal leuke of vreemde dingen. Zoals deze kakatoe die heerlijk uit deze fontein zit te drinken. Ook probeert een ibis op een heel drukke weg over te steken. Na een paar vruchteloze pogingen gaat hij toch maar weer terug naar de Botanische tuin. Zo op het eerste gezicvht lijkt er of er geen verkeer is.maar de auto's stoppen allemaa
l op grote afstand/
Ik loop langs de bibliotheek van NSW, dan langs het Parlement. Daar ga ik ook even naar binnen.
Hierna loop ik langs het Royal Sydney Hospital, de munt en de Barracks. Dat was oa een gevangenis voor de convicts. Dan sta ik voor Hyde Park en rechts daarvan staat de kathedraal van St. Mary. Ook hier loop ik even naar binnen. Je mag er eigenlijk niet fotograferen. Toch maar gedaan. Buiten staat een beeld van Paus Johannes Paulus II. Ik maak nog wat foto's van de Grote Synagoge. Omdat er twee grote bomen voor staan, kan ik er geen behoorlijke foto van maken. Deze synagoge is in 1878 ingewijd.
Daarna ga ik boodschappen doen bij Woolworth, of Wooly zoals de Aussies zeggen.
Dan toch maar richting Circular Quay en vandaar via The Rocks weer naar de Harbour Bridge. Vanaf dat je de trappen opgaat tot aan de andere kant je weer beneden staat, is het 20 minuten lopen. Ben dus die avond best wel moe van al dat lopen.

Windsor

Nee, ik ben niet bij Queen Elizabeth op bezoek geweest in haar paleis in Windsor. Vandaag heb ik afgesproken 3 5W vrouwen te ontmoeten. Zij hadden al een lunch-afspraak staan, dus daar kon ik mooi aan meedoen. Irene kwam me van het station afhalen. Vanaf Kirribilli in Sydney was ht nog 1,5 uur met de trein. Het is echt warm. We gaan eerst naar de St. Matthews kerk. Deze is ontworpen door de convict architect Francis Greenway Het is een heel eenvoudige kerk, maar met een achttal prachtige ramen. Rondom de kerk is een erg oud kerkhof waar de inwoners van het eerste uur,
zo rond 1810, nog begraven liggen. Er zijn ook veel huizen uit die eerste tijd te bekijken. Heel toevallig zie ik op dat prachtige punt een scrapbookwinkel. Veel leuke spullen, maar niet wat ik zoek. Ik wil alleen echte typische Australische stempels kopen. Dan wordt het tijd om naar het Thai Restaurant te gaan waar we de andere 2 dames zullen ontmoeten. Ze hebben alle drie een foto-album bij zich van hun laatste 5W reis. We zien foto's uit Duitsland, Ierland en Engeland. Het eten is erg lekker en er wordt heel wat afgekletst.
Irene weet nog een echte stempelwinkel, maar ook daar hebben ze niet wat ik zoek. Helaas. Dan wil Irene nog even naar de bibliotheek. Daar werkt ze parttime. Ze heeft wat met een collega te bespreken. Ondertussen kan ik snel even achter een computer, want ik ben toch wel benieuwd of er bericht is van mijn zoon Maarten. Zij zijn 1 week op vakantie in Oostenrijk en nu ligt hij daar met longontsteking in het ziekenhuis. Er is inderdaad bericht: de koorts is gezakt en nu maar hopen dat de medicijnen aan gaan slaan. We gaan nog wat drinken, maar ondertussen is het zo warm, dat ik besluit weer naar Sydney te gaan. In de trein is er tenminste airconditioning.

Australia Day

Gisteren was het hier een nationale feestdag. Ik had gelezen dat er in de haven van Sydney bij de Harbour Bridge een race zou worden gehouden tussen allerlei boten: ferries, grote jachten, roeiboten enz. Ik heb er 3 uur voor op een bankje gezeten. Maar wel op een mooie plek. Recht tegenover het Opera House. Op een groot grasveld onder de Harbour Bridge was van alles te doen. Er klonk doedelzakmuziek en ik moest natuurlijk even gaan kijken wat daar allemaal te doen was. Allerlei kleuren schotse ruiten zag je er. De dansen lijken wel een soort ballet, want de meisjes komen soms echt alleen maar met de tenen aan de grond.
Vanaf ' mijn' bankje zag ik dus ontzettend veel vaartuigen eerst richting oceaan varen, maar later kwamen ze allemaal, heel dicht bij elkaar terug. Dat daar geen ongelukken bij gebeuren is voor mij een groot raadsel. Ook vanuit de lucht was er belangstelling. Wel 6 helikopters vlogen er steeds rond. Daar waren ongetwijfeld ook helikopters van televisiestations bij want het was 's avonds uitgebreid op t.v.
Later ben ik met Toni, de vriendin van Els op stap gegaan. Ik logeer in de flat van Els, maar Els zelf ligt in het ziekenhuis. Door een oorontsteking heeft ze gordelroos in haar opgelopen en dat is naar binnen geslagen. De linkerkant van haar gezicht is helemaal uitgezakt. Praten en eten gaat niet goed, ze kan haar linker oog niet sluiten en het lopen ging ook slecht. Maar dat laatste is nu wel wat beter geworden. Ze heeft zelf goede moed, dat ze dit jaar nog wel aan het reizen komt. Nou ja, ze is nog jong, nog maar 79.
Op de terugweg ben ik in Parramatta uit de trein gestapt en daar wat rond gelopen. Er was veel politie op straat en veel jongelui die erg veel lawaai maakten. Ik besloot met de ferry terug te gaan naar Sydney, een tocht van toch wel een uur. Vanaf de ferry ook nog wat foto's gemaakt. Toch wel bijzonder om zoveel verschillende boten te zien op zo'n drukke vaarroute. Er varen in Sydney Harbour erg veel ferries, de hele dag door. Heb daarna nog wat rondgelopen in de city en was pas tegen half negen terug in de flat. Moest toen nog koken en ik had geluk: er waren twee engelse detectives op de t.v., dus het werd een latertje. Het is dus wel een dag geworden in het teken van het water.

25 januari

Vandaag geen foto's, want ik ben van Morisset Park met de trein terug naar Sydney en gelijk mijn blog maar bijgewerkt. Wil even laten weten dat Arjen vandaag jarig is.

Kangaroos, aboriginees en de oceaan.

Vandaag gaan we eerst naar het mental hospital. Nee, er mankeert mij niets. Geen zonnesteek of zo. Dat ziekenhuis staat in een groot stuk bos en er zijn heel veel kangaroes. Ze staan afwachtend te kijken, maar ook hier geldt het spreekwoord: veur een plak stoet doo'k alles. De baas van het spulletje, een grote kangaroe, laat een van zijn vrouwtjes het voortouw nemen en al gauw komen ze van alle kanten aangehuppeld. Er zijn ook veel kleintjes, maar die huppelen allemaal zelf. Geen buidel waar ze lekker in kunnen meeliften. Eentje is er zo wijs en komt eens kijken wat er allemaal aan de hand is. Je ziet eerst een pootje verschijnen, dan het koppie en als moeder gaat grazen doet het jong dapper mee.
Werijden naar een scrapboekwinkel, maar geen stempel te zien. Er is er wel een een paar stadjes verder en daar willen we de volgende dag naar toe gaan. Maar daar komt dan ook niets van. We moeten ook een bezoek aan het politiebureau brengen. Ik ben mijn ring verloren. Waarschijnlijk toen we zaterdag of zondag in Lake Macquarie aan het zwemmen waren. Ik weet zeker dat ik hem vrijdag nog om had en zondag toen we uit het water kwamen, miste ik hem. De agent neemt alles op. Annie tekent de ring voor hem en ik krijg een visitekaartje met het dossiernummer. Voor de verzekering. Hierna gaan we koffie drinken bij Antie Mollie en gaan verder naar een plek waar rotstekeningen van aboriginees te vinden zijn. Volgens de gegevens zijn die tekeningen tussen de 200 en 2000 jaar oud. Omdat het midden op de dag is, zijn de tekeningen niet goed te zijn. De zon staat te hoog, maar het lukt me toch wat vissen en kangaroes te onderscheiden. Onderweg naar de plek van de rotstekeningen zien we ook mooie bloemen, interessante bomen en mooie vergezichten. Erg de moeite waard.
We rijden door naar Gosford, bezoeken een Japanse tuin en dan gaan we door naar Terrega, waar Caroline, de dochter van Annie woont. Eerst maar eens bijkletsen, dan beneden aan het strand koffie drinken met wat lekkers erbij en vervolgens zwemmen in de oceaan. De golven zijn zeker 3 meter hoog, dat is nog een sport om daar goed door te komen. Maar oefening baart kunst en het is weer heerlijk. Als het begint te regenen gaan we naar het huis van Caroline en duiken daar nog even in het zwembad om het zoute water van ons af te spoelen. Het water hier is zoooo warm, maar toch lekker. Caroline kookt voor ons en we laten het ons goed smaken.

De bergen in

Zit je 's morgens heerlijk te ontbijten op de veranda en dan zie je de rainbow lorekeets vlak voor je neus ook lekker smikkelen.
We gaan richting Martinsville en dan zo de bergen in. Annie heeft hier veel aan bushwalking gedaan, ze weet dus de mooie plekjes te vinden. Heb voor de zekerheid ma
ar stevige schoenen aangetrokken. Ergens houdt de weg op, maar we stappen uit en horen de bellbirds. Het is echt of er klokjes klinken. Ook weer heel bijzonder.
Dan gaan we naar het Canadian Pine Forest, met alleen maar Canadese dennebomen. We gaan daar onze lunch opeten. Overal staan tafels en bbq's. er loopt een kreek met stromend water. Er zit al iemand op ons te wachten: deze flinke meneer. Ik denk dat hij zeker 1.5 meter lang is. Helaas voor hem hebben we geen vleeswaren op ons brood, want daar schijnt hij nogal gek op te zijn. Hij blijft maar om ons heen lopen, ruikend met zijn tong.
We gaan een wandeling maken langs de kreek. Ook dat is erg mooi. Meestal wordt het pad goed aangegeven, maar soms is het ook zoeken. We komen langs een hoge ' muur' . Als het een paar dagen heeft geregend, dan druppelt hier, langs het mos en de varens het water naar beneden. Maar ja, ondanks de wateroverlast elders in Australie, is het hier toch wel een beetje droog.
Ergens onderweg zien we een vreemde rotspartij. Het lijkt net of er een poema in afgedrukt is. Ik weet niet of het op deze foto goed te zien is, probeer het maar even. Als we weer in de auto stappen kijk ik terug op een prachtige wandeling in een stukje regenwoud. Die zijn er nog wel, maar je moet ze wel weten te vinden. Als afsluiting gaan we naar Heatons Lookout. Hier heb je een prachtig uitzicht over Lake Macquarie, Lake Tuggerah en de oceaan.
Het kan zijn dat ik de namen niet goed heb. Ik zit nu achter de computer in het community center en heb mijn schrift met aantekeningen niet bij me.
Deze avond kookt Annie in haar turbo oven: worstjes, mais, doperwtjes, wortelen een lekkere aardappelen.

Weer een ander adres

Omdat Robby en Julie morgen op vakantie gaan naar de USA om van daaruit met een cruiseschip terug te varen naar Sydney, via Hawaii en Nieuw Zeeland, is het tijd voor mij om maar weer eens naar een ander adres te gaan. Robby brengt eerst hun hondje Freddy naar het oppasadres, op zo'n uur rijden van hun huis. We rijden door een prachtig landschap en komen dan in Charlotteville. Als Robby in de plaatselijke supermarkt wat snoepjes voor de jongens van de opppasmoeder gaat kopen, kijkt Freddy toch wel heel erg verlangend uit het raam van de auto waar of het baasje nu toch blijft.
Na nog weer eens een uur rijden komen we in Morisset Park aan. Hier woont Annie Kane, een 5W lid. Zij heeft ook al eens bij Gerrit en mij in Gemert gelogeerd. Als Robby en ik haar veranda oplopen, ligt ze op de schommelbank te slapen en herkent mij eerst helemaal niet. Nu ben ik sinds ik haar voor het laatst zag ook wel iets veranderd. Haar niet meer rood, kortgeknipt en 10 kg afgevallen. Maar al gauw hebben we de draad van ' toen' weer opgepakt. We zitten tot 's avonds over enen op die schommelbank. Als het tegen de avond loopt komen de rainbow lorekeets weer aanvliegen. Ze maken een lawaai van jewelste, maar het is leuk ze te bekijken.
De volgende ochtend zijn we al vroeg wakker en besluiten in het meer: Lake Macquarie te gaan zwemmen en wel in Sunshine Bay. Als dat niet een toepasselijke naam is, dan weet ik het niet meer. De kleindochter van Annie, Anneke komt ook met ons mee en we zwemmen zeker een uur aan stuk door.
Na de lunch besluiten we naar Norah Head te gaan. Ja, dit wordt mijn derde vuurtoren. Een prachtig wit exemplaar. Het is nog een hele wandeling van de vuurtoren naar het eigenlijke Norah Head te lopen, maar dat heb ik er graag voor over. Onderweg naar de punt van Norah Head is er van alles te zien, maar eenmaal op de Head aangekomen, zie ik opeens dolfijnen zwemmen. Zeker 20. Even later komt er weer een familie aangezwommen. Wat kleiner dit keer, maar een belevenis voor mij.
Na zeker een half uur daar te hebben staan genieten gaan we terug, maar Annie is gewend naar de kleine waterplasjes te kijken. Die blijven over na de vloed en het krioelt hier van het leven. Dat wordt dus foto's maken. Heel bijzonder ook. Ook dat neemt zeker een half uur in beslag en dat alles onder een hete zon, met wind van zee wat lekker afkoeltAls we weer boven bij de vuurtoren zijn, stappen we in de auto, gaan fish & chips kopen in het dorp en rijden terug naar de vuurtoren. Annie heeft zelfs voor ons allebei een lekker koel flesje bier meegenomen.. We gaan pas weer richting Morisset Park als de vuurtoren zijn licht laat zien.

Morpeth

4 jaar geleden zijn we hier ook geweest. Een leuk plaatsje met oude winkeltjes. En de winkeltjes zijn erg leuk. We zijn gelijk maar begonnen om ergens wat te gaan drinken. Hier dus. Opeens zag ik een of ander dier lopen. Een lizard. Ze, het was een dametje vertelde de eigenaar, bleek tam te zijn en at uit zijn hand. Heerlijke aardbeien. Er was ook een heer aanwezig, maar die hield zich wat op de achtergrond, zoals het echte heren betaamt. Of zijn dametjes waren wat moediger dan hij, dat kan natuurlijk ook Ze zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden. De heren zijn groter en hebben een rode buik.
Eenmaal weer buiten, was het toch wel erg warm. Zoals ik al zei, zijn het leuke oude winkeltjes en ik vind dit ' kantwerk' altijd zo mooi
Een van de winkeltjes heet Millies Lollies. Lollies is hier een verzamelnaam voor snoep, dus naast echte lollies van alles en nog wat waar de tandarts niet blij van wordt.
Van al dat slenteren word je moe, dus even op een wel heel toepasselijk bankje uitrusten is dan wel prettig. Kon mijn voeten niet op de grond krijgen. Het lijkt wel of ik krimp, of zou dat de invloed van de zon zijn?? Als je je was te heet wast, krimpt ook alles. . We gaan op zoek naar een cafeetje waar we wat kunnen eten. We willen alleen maar wat lichts eten, want 's avonds gaan we weer een Wests RSL. bezoeken. Dit keer in New Lambton en daar gaan we chinezen. En je moet natuurlijk wel een heel klein beetje je verstand gebruiken

We zijn op tijd bij Wests en het eten is vurukkulluk. Nu aap ik geen bekende schrijver na. Ik zag Remco Campert eergisteren op BVN, maar het is precies hoe ik het voelde. Heel bijzonder. We kregen 2 borden vol met heel grote gewassen bladeren ijsbergsla. Plus een schaal met iets erg lekkers. Je kunt dan met een lepel de ijsbergbladeren vullen en dubbel slaan. Erg, erg lekker. Daarna had ik voor Barramundi met gember en lente-uitjes gekozen. Baramundi is een witvis, dus errug mager. Robby had kip-curry en nog iets en Julie een rijst de luxe. Leek een beetje op een nassi rames schotel. Het grappige was dat Robby en ik geen rijst of mie kregen. Dat moest je er apart bij bestellen, maar dat deden we niet. Hadden toch al te veel. Geen desert genomen. Verstandig he? Ook niet langs een Mackie, want zo noemen ze hier McDonalds. Ze korten alles af. Hubbie is husband, brellie is umbrella, breakie is breakfast en ga zo maar door. Julie en ik gingen lopend naar huis. Een afstand van niets dus beslist geen heldendaad.
En 's avonds weer een mooie Australische film bekeken: Australia. Ook weer heel mooi.
Zo, de koffie is klaar en die moedt ik maar eens gaan drinken.

Een baaienrondje

Vndaag, 19 januari nemen Robby en Julie me mee naar Nelsons Bay en omgeving. Als we New Lambton en Newcastle hebben verlaten komen we eerst in Williamstown, Salt Ash, Bob's Farm en Soldiers Point. Hier begint ons tochtje langs een aantal prachtige baaien. is schoolvakantie dus behoorlijk druk. Na Soldiers Point volgt Coallyt, Belsons Bay en Dutchies Beach. Robby was geloof ik 7 toen hij met zijn ouders naar Australie emigreerde. Ze kwamen in deze buurt terecht in een hostel, met heel veel andere Nederlanders. Vandaar dat deze baai en het strand deze naam hebben.
Hierna volgen Salamnder Bay, Anna Bay en weer Nelsons Bay. Hier hebben we koffie gedronken. Was erg duur. Later zijn we naar het Inner Light House gereden en daar bleek een heel leuke taeroom te zijn. Daar kostte de koffie de helft van wat we in het drukke centrum mochten betalen.Je zult hier niet snel een vuurtoren in herkennen, maar het diende toch als zodanig. Achter de ramen werden gaslampen geplaatst, later werd het kerosine, om zo de schepen de weg te wijzen naar de haven. In de oceaan staat ook nog een vuurtoren, maar die heb ik niet gezien. Julie heeft wel een koelkastmagneet voor me gekocht met een plaatje van die vuurtoren erop.
Dit schip tond in een van de vensterbaken van de vuurtoren. Heeft een voor mij bekende naam. hebben bij Wests RSL in Nelsons Bay geluncht. en zijn daarna terug gereden naar huis. We moesten op tijd terug zijn, want Robby moest iemand naar de dokter rijden. Onderweg toch nog even via de drive through bij McDonalds een ijsje gekocht.
Na het eten met Robby en hun hondje Freddy gewandeld. Nou ja, gewandeld, zeg maar rustig geracet. Wat kan dat hondje hard lopen en dat met die korte pootjes. 's Avonds hebben Julie en ik een mooie Australische film bekeken. Shirally. Erg mooi. Duurde bijna 3 uur en we waren pas om 8 uur gaan kijken, dus deze dame lag voor haar (Australaische) doen wel erg laat in bed.
Ik heb de titels van een aantal films opgeschreven en wil eens rondvragen of iemand die voor mij kan downloaden.