Newcastle 28 maart 2007.

Voor Cuny was het vandaag een bijzondere dag, want het was 40 jaar geleden dat zij haar trouwdag had. Dan sta je daar toch wel extra bij stil.
We zijn met de bus naar Newcastle gegaan en zijn toen naar de kust gelopen. Dat trekt toch altijd weer: de golven, het strand, de zon en de vogels. We hebben veel gewandeld, maar ook van de uitzichten genoten. De schepen op de achtergrond liggen er soms maanden te wachten tot ze volgeladen kunnen worden met steenkool. Dat kost de mijnmaatschappij een vermogen want voor iedere wachtdag moeten ze geld aan de reder betalen.
We besluiten op Nobby's Beach wat van de zon te gaan genieten, maar eerst gaan we in de kiosk wat eten: fish and chips.Het smaakt best en dat weten de meeuwen denk ik ook, want die zijn niet van onze tafel weg te slaan. Na 1,5 uur strand gaan we toch maar weer op pad om nog een paar boodschappen te doen.

Newcastle 27 maart 2007.

De afgelopen paar dagen hebben we wat in Newcaswtle rondgekeken en we hebben aardig wat leuke plekjes ontdekt. Cuny had deze vuurtoren al gezien toen ze met de 5W dames in de oude tram onderweg was en ze was vast van plan er een paar foto's van te maken. Deze vuurtoren is in 1865 gebouwd en er werden in de top open vuren gebrand om zeelui de weg te wijzen om veilig de haven van Newcastle te bereiken. Na korte tijd bleken de torens, er was er nog een gebouwd, te laag om echt van nut te kunnen zijn. Er werden toen andere vuurtorens gebouwd, waarin electriciteit gebruikt werd, zoals deze vuurtoren op Nobby's Head. We hadden ons door Margriet op de Hill af laten zetten, zodat we alleen nog maar naar beneden hoefden te lopen om nog meer te gaan bekijken en daar waren we best mee in onze nopjes, want de straten in Newcastle gaan soms best erg steil omhoog, of omlaag. En zo komen we ook bij het voormalige politiebureau aan. Nu is het een museum en we gaan zo ook een beetje van de geschiedenis van Newcastle leren. Er zijn ook een aantal cellen te bewonderen. Van een ervan zijn de wanden bekleed met leer en dat is gevuld met paardenhaar om zo recalcitrante gevangenen te behoeden om zich te bezeren. De cellen zijn wel erg klein. Vrouwelijke gevangenen kregen 3 planken en een soort matrasje. De ronde plek symboliseert de zwarte thee die iedere gevangene kreeg als hij de cel in ging.
We komen ook bij het oudste huis van Newcastle. Wanneer het precies is gebouwd is niet bekend. Het heeft houten dakpannen en staat helemaal tussen grote gebouwen ingeklemd. Verder bezoeken we nog de Convict Lumberyard. Hier was de eerste nederzetting in Newcastle, gesticht in 1804. Het waren allemaal veroordeelden die hier kwamen. Er werd hier steenkool en hout opgeslagen om verscheept te worden naar Sydney. De Awabakal Aboriginals die hier woonden noemden de plek Mu-lu-bin-ba, wat zoiets betekent als de plek van de eetbare zeevaren. De stalen constructie geeft de contouren van het gebouw aan waar de werkplaats en de opslagplaats in was gevestigd. Later werden hier slaapplaatsen en een eetzaal gerealiseerd. Voor die tijd moesten de veroordeelden maar zien dat ze ergens konden slapen en wat te eten maken.

5 dagen vissen

Ja, dat hebben we nu achter de rug, en wat zijn het fijne dagen geweest. Woensdag tegen de middag kwamen we in Nords Wharf aan. Tony had de boot al helemaal vaarklaar gemaakt en ook de crabtraps waren gebruiksklaar. Al gauw hadden we een vaste routine. 's Morgens voeren Tony, als kappie en Margriet als boegbeeld en Gerrit als scheepsmaatje uit om de traps uit te zetten. Tony wist precies waar we later moesten kijken of er al krabben gevangen waren. Ze kwamen dan terug naar het huis om te ontbijten en dan mocht Cuny ook mee. Eerst de traps controleren en de gevangen krabben eruit halen. De krab op deze foto is een vrouwtje, dat vol zit met kuit. Dat kun je zien aan de sponsachtige, gele massa aan het onderlijf van de krab. Die hebben we teruggegooid, want wie de jeugd heeft,heeft de toekomst. We willen over een paar jaar zeker nog eens gaan vissen. Cuny heeft naast heel veel wijting ook een keer een zonnevis en een inktvis gevangen. Die inktvis spoot gelijk en Cuny was helemaal nat, maar de inktvis zat niet vast genoeg en verdween onder water. En zo zien de mannetjeskrabben er van boven en van onderen uit. Prachtige blauwe kleuren. In totaal hebben we 39 krabben gevangen en wat is het een karwei om daar het vlees uit te halen. Zaterdag kwamen Eugenie en Ian, de dochter en schoonzoon van Harry en Margriet, met hun buren en hebben we van al dat heerlijks kunnen smullen. Er was ook nog kreeft en Harry heeft Cuny geleerd hoe ze die moet bereiden. We hadden tijdens de lunch dus keus uit wijting, die we zelf hadden gevangen, kreeft en krab. Waar krijg je dat allemaal voorgeschoteld tijdens je vakantie?? Ja, aan Lake Macquarie.. Van gemeentewege hadden we wel toezicht. Allereerst moesten we een visvergunning hebben, maar die is niet gecontroleerd, maar op en bij de aanlegsteiger zat ook een onbezoldigd ambtenaar, in de vormvan een pelikaan, om te controleren of we de kleine vissen wel teruggooiden. Zoals gezegd, hadden we prachtig weer. Alleen begon het zaterdagavond erg hard te waaien en te regenen en dat ging de hele nacht door. Ook de hele zondag regende het, maar niet getreurd. We hadden genoeg te lezen en te puzzelen bij ons. Eugenie en Ian kwamen achter in de middag om de spullen van de buurkinderen op te halen. Die hadden eigenlijk ook de hele dag weer zullen komen, maar door de regen ging dat niet door.Een van de gasten was Fred, 97 jaar. Ongelooflijk. Hij ziet nog zonder bril, dichtbij of veraf. Fred woont nog op zichzelf, kookt zelf en verbouwt zijn eigen groenten. een gezellige gast, die heel veel wist te vertellen over de natuur, maar ook over de tijd van vroeger.


En zo zagen we de zon ondergaan op alle andere avonden. Een geweldige tijd, voor herhaling vatbaar. En zulke gastvrije mensen. De bungalow is van Tony en we kunnen gebruiken wat we willen en dan willen ze nog van geen dankjewel horen.

Nog even terug naar 19 maart

Dat was de dag dat Cuny de ontmoeting had met veel 5W vrouwen. Van Gloria, de organisatrice van dat weekend kreeg Cuny deze foto. Gloria zelf heeft de foto genomen, die staat er dus niet op. De mevrouw in het groen, rechts van Cuny, is Els Cannegieter, het 5W lid waar we in Sydney hebben gelogeerd. De mevrouw in lichte broek en blauw t-shirt is Noleen en zij is onlangs 82 geworden en nog een aktief lid. Zo zie je maar, leeftijd zegt niets.

Onweer

Vandaag, 20 maart, op bezoek geweest bij vrienden van Gerrit. Al heel oude vrienden, want ze zijn beide al over de 80. We hadden ze al ontmoet op de verjaardagslunch van Harry, maar vandaag gaan we eens lekker bijpraten.
Na de koffie en een glaasje gaan we per taxi naar het Fire House Hotel, tegenover de vrijwillige brandweer en daar lunchen we. We lopen daarna naar de taxistand en zien zo gelijk iets van Wallsend. Het stelt niet zo heel veel voor, veel eettentjes, makelaars en wat onduidelijke winkeltjes. Er is wel een shoppingcentre met een supermarkt en we zien ook het logo van de Aldi.
Weer eenmaal bij Tom en Ger gearriveerd zitten we nog lang op het terras tot er zich een geweldige regen- en onweersbui ontwikkelt, die tot 3 keer toe terugkomt. Zo, nu zal ik Maarten even laten smullen van een paar weerfoto's, want per slot van rekening is hij de weerexpert in de familie en we zijn benieuwd wat hij voor commentaar heeft. Misschien vind jij ze wel heel gewoon, Maarten?


En wie zegt er nu nog dat hier in Australie altijd de zon schijnt??? Gelukkig maar niet, want het gras is hier tenminste ook groen. Een van de 5W dames gisteren kwam uit Victoria en zei bij het afscheid: "Ik ga weer terug naar de woestijn". We zullen het zelf gaan zien, want ze heeft ons uitgenodigd bij haar te komen slapen als we in de buurt waren.

Voorlopig zal dit de laatste Prietproat zijn voor een hele week, want morgenochtend gaan we naar Lake Macquarie om daar te vissen. Misschien is er ergens in de buurt een internetcafe, maar dat weten we niet zeker. Dus denk niet dat we voor de haaien zijn gegaan nu er even radiostilte is.
Tot volgende week.

5W ontmoeting

Maandag 19 maartwas er een ontmoeting gepland van 5W vrouwen. Ze hadden een heel weekend om de 21e verjaardag van de Macquarie-groep te vieren. Cuny had zich bij Gloria opgegeven voor de maandag. Om kwart voor tien aanwezig in het King Edward Park, om tien uur komt de oude tram om alle 20 dames mee te nemen voor een ritje door Newcastle. Tijdens de rit vertelt de chauffeur allerlei interessante nieuwtjes van Newcastle. Om 11 uur zijn we terug en volgt er een morningcoffee and tea, met
allerlei lekker gebak. Daarna gaan we met auto's naar Scratchley's, een restaurant aan de haven. Daar hebben we onze lunch, heerlijk in het gras in de schaduw van een paar bomen.
Vroeg in de avond gaan we naar Bob en Mae Éddens voor een dinnerparty. Mae is jarig geweest en takteert ons dus op een lekker dinertje. Het is heel gezellig en Cuny moet natuurlijk een paar foto's maken van de jaccarandaboom die in bloei staat. Dat is best bijzonder, want normaal gesproken gebeurt dat in oktober.
Als we weer thuis zijn met moeder gebeld, want die is jarig. Wel raar dat je dan zo ver weg zit.

Wat een kanjer

die taart dan he, de ananastaart wel te verstaan. Cuny staat er wel zo mee te pronken, maar dat is ook het enige dat zij eraan bijgedragen heeft.
Harry heeft deze lekkernij gemaakt voor Joan, de voormalige buurvrouw. Zij woont nu in een verzorgingstehuis en is 16 maart jarig. 85 wordt ze.
Margriet, Gerrit en Cuny bezoeken haar. Harry is te verkouden heten bang om Joan of andere bewoners aan te steken, en blijft dus thuis.
Van het lopen met zo'n taart word je wel moe. Dat lossen we op door de hele middag afwisselend te zwemmen, lezen, zwemmen, wat borduren. Gelukkig kom je dan na een paar uurtjes toch weer op krachten om voldoende van de kookkunsten van Harry te genieten.

Vandaag, zondag 18 maart is het de hele dag bewolkt, De afgelopen nacht heeft het de hele nacht geregend. De temperatuur valt best mee, want je kunt nog zonder jas, sjaal en muts buiten lopen.

Onze tweede dag in Sydney

Wat kunnen we zeggen over Sydney. Ik geloof dat het onze harten heeft gestolen. Wat een geweldige stad, zoveel mensen en zo relaxed. We gaan hier zeker nog eens naar terug. Als het niet tijdens deze vakantie is, dan op een later tijdstip.
Goed: Sydney, daar ga ik zo over vertellen. Voor we op weg gaan treedt Gerrit op als klusjesman en repareert het rolgordijnvan Elisabeth. We komen er niet helemaal achter sinds wanneer dat rolgordijn het niet meer doet en ook lijkt het moeilijk om een goede schroevendraaier te vinden, maar uiteindelijk lukt het toch en is Elisabeth weer helemaal gelukkig.
We nemen weer de ferrie naar de overkant, dit keer naar Circular Quai. Als we op de ferrie zitten zien we pakhuizen aan de overkant. Bij het ontwerp van de werven was een rattenwerende zeemuur inbegrepen, een reactie op de builenpest van 1900, die werd toegeschreven aan de ratten in de pakhuizen. Niet zo'n leuk praatje, maar de pakhuizen zijn wel een foto waard.
Op Circular Quai is het een drukte van belang. Nu scheelt het misschien dat het prachtig weer is en de mensen nog van de willen genieten, want de temperatuur is er ook naar Ja, en wat ga je dan doen als je in Sydney bent?????? Dan zoek je een MacDonalds op. zijn we verslaafd geraakt aan fastfood????? Nou, nee hoor, maar we hadden tegoedbonnen: 2 voor de prijs van 1. En eerlijk gezegd, smaakt het ook nog goed. Zelfs het ijsje was erg lekker en daar hadden we geen tegoedbonnen voor. dus helemaal cash betaald. Maar ja, een vakantie mag ook wat kosten.
Al slenterend proberen we toch DE opname van het Sydney Opera House te maken en ik geloof dat het ons met deze wel een beetje is gelukt. Wat een bijzonder en imposant gebouw is het toch. We zijn van plan het te gaan bekijken, maar eerst gaan we op zoek naar Cadman's Cottage.Deze eenvoudige zandstenen cottage is de oudste woning van Sydney. De cottage is vernoemd naar John Cadman, die in 1798 wegens paardendiefstal werd gedeporteerd. Tegen 1813 was hij opgeklommen tot stuurman van een houtschip, later van een regeringsschip. Cadman kreeg gratie en in 1827 werd hij scheepshoofdopzichter en verhuisde naar deze cottage met 4 kamers. In 1830 trouwde Cadman met Elizabeth Mortimer, ex-gestrafte die tot 7 jaar en deportatie was veroordeeld voor diefstal van een haarborstel. Ze woonden hier tot 1846. Cadman's cottage werd aan de rand van Sydney Harbour gebouwd, maar ligt nu als gevolg van landwinning een stuk van het water af.
We drinken wat op Argyll Terrace en dan volgt een behoorlijke wandeling naar Miller's Point. Hier nemen we eerst een kijkje in Garrison Church, maar dan hebben we toch trek in een lekker biertje en dat vinden we in de Hero of Waterloo. Dat is een oude en echte pub. Een schilderachtige herberg uit 1844. Het was de favoriete pleisterplaats van de soldaten van het nabijgelegen garnizoen. Als Cuny aantekeningen maakt in de Capitool Reisgids, vraagt de barjuffrouw of ze in de gids staan. Ja, want daarvoor hebben we dat hele stuk gelopen. Oh, dan willen jullie zeker de dungeons en de onderaardse tunnel wel zien. Of we dat willen.
Naar het schijnt ronselden zeekapiteins hier in deze pub bemanningsleden. Wie teveel dronk - ze werden ook wel eens een handje geholpen door drugs in het bier te strooien - werd gewoon door een valluik de kelder ingeduwd. Vandaar leidden tunnels naar de werven en de klaarliggende schepen. Als de nieuwe matrozen hun roes hadden uitgeslapen, waren ze al op volle zee. Ze zullen vast niet zo blij hebben gekeken als wij op deze foto.. Nu richtten we onze schreden naar het Opera House. Eerst er maar eens omheen gelopen en nog meer foto's gemaakt van het gebouw, maar ook van de uitzichten vanaf de terrassen. We boeken voor een rondleiding met een gids en komen zo heel wat te weten over dit bijzondere gebouw en zijn ontwerper, Jorn Utzon. Geen enkel gebouw lijkt op het Sydney Opera House. Hoewel het al ver voor de voltooiing bekend als Opera House is het veel meer dan dat: onder de befaamde zeilen gaat een complex van theaters en zalen schuil. De bouw was een architektonische uitdaging die 14 jaar in beslag nam. Aangezien de constructie uniek was en de problemen dus ook. Met een inzamelaktie werd AUD 900.000 bijeengebracht en een speciale loterij vulde de tekorten in het 102 miljoen AUD kostende projekt aan. Tegenwoordig is het een van de populairste attracties van de stad en een van de drukste centra voor uitvoerende kunsten ter wereld. Per jaar vinden hier zo'n 3000 evenementen plaats.
Als we weer buiten staan, proberen we nog eens Harry van Schijndel te bellen om hem te feliciteren met zijn verjaardag. En dit keer lukt het. We slenteren nu over de Writers Walk naar Circular Quai terug en nemen daar de trein naar Central Station. We willen in China Town gaan eten. Maar ook nu brengt de telefoon weer uitkomst, want Harry en Margriet bellen om te informeren of wij het wel naar onze zin hebben. tja, wat moet je dan zeggen????
Gerrit weet een goed adres om heel lekker Chinees te eten en we gaan op zoek naar de kelder waar diverse restaurantjes van Aziatische origine bij elkaar zitten, zodat het nog moeilijk wordt om wat uit te zoeken. Maar gelukkig lukt ons dat wel.
En nee, we hebben geen bordjes of bestek meegenomen naar huis.

Zo, hier zullen jullie het voor vandaag mee moeten doen. Het is hier al 10 over 1 's nachts, dus kindertjesbedtijd.

Sydney - de eerste dag

Maandagmorgen om 8 uur vertrekken we met de trein naar Sydney. We reizen goedkoop met de seniorenpassen van Harry en Margriet. Voor AUD 2,50 kunnen we de hele dag reizen met het openbaar vervoer. Ja, dan kun je wel lachen.
Omstreeks 11 uur arriveren we bij een oud-inwoner van Gemert. Hij is een paar jaar ouder dan Gerrit en ze praten aan een door: over Gemert zoals het vroeger was en over de jongens die ze van vroeger kenne. Het is 3 uur als we weer vertrekken en tegen half zes arriveren we in Kirribilli, een voorstad van Sydney. Hier woont Elisabeth, een 5W vrouw, waar we drie nachten logeren. We worden gelijk al voor de leeuwen gegooid, want ze wil graag nassi eten en vraagt of wij dat kunnen. Samen gaan we naar de deli waar alle ingredienten kunnen worden ingeslagen. Gerrit gaat koken, en ook de 2 andere gasten, een jong Italiaans stel, schuiven aan. Het smaakt lekker.
volgende dag gaan we op pad om met de ferry de overkant te bereiken. Ver hoeven we niet te lopen, want we zitten zo'n 100 meter van de Harbour Bridge, en onder die brug moeten we op de ferry om in Darling Harbour te komen. Die Harbour Bridge is, naast het Opera House, kenmerkend voor Sydney en viert a.s. zondag zijn 75e verjaardag. Dan wordt van 3 uur 's morgens tot 11 uur 's avonds de brug afgesloten voor alle verkeer.We gaan dus met de ferry naar Darling Harbour en kopen kaartjes voor het Aquarium. Dit aquarium heeft de grootste collectie zeedieren van het land. Er zijn zo'n 11.0000 exemplaren van ruim 650 soorten en zij leven in een nagebootste habitat. Wat een prachtige vissen zien we daar, heel bijzondere, maar ook de barramundi, die we vorige week gegeten hebben en die we zo lekker vonden. Er zijn pinguins te zien, kreeften, allerlei vissen in heel veel kleuren. Ook Nemo en zijn vriendjes, maar ook deze gevaarlijke krokodil. We moesten er maar niet te dicht bij komen, want je weet maar nooit wat er kan gebeuren Op een gegeven moment zwemmen er zelfs haaien over ons heen. Niet eentje, nee het is een hele kolonie. Ook ontdekken we een grote mantelrog. Het is allemaal heel imposant.
Als we het Aquarium verlaten, gaan we eerst een paar rondjes met de monorail. zo zie je een stad eens van een andere kant: van boven. Als we bij de Town Hall uitstappen, gaan we eerst bij Mac Donalds binnen en bestellen een hamburger en een cappuccino. Dat smaakt best, want het is al half drie, dus de maag knort een beetje.
Ons doel is de Sydney Tower. Deze toren kwam in 1981 gereed. De toren is in totaal 305 meter hoog en de lift naar niveau 4 doet er 40 seconden over en dat is maar goed ook, want als er geen lift was, zou je 1474 treden op moeten lopen. Dat doen in september of oktober de fitste sporters van Sydney. zij liever dan ik. Als je naar beneden kijkt, zijn er toch nog veel hoge gebouwen, maar de auto's zijn zo klein en mensen zie je al helemaal niet lopen. Er wort gefilmd en gefotografeerd dat het een lieve lust is. En natuurlijk kunnen we dat niet allemaal llaten zien, dat zou te langdradig worden. Over draden gesproken: de 56 kabels die vanonder de platforms naar beneden gaan wegen elk 7 ton. als je ze achter elkaar zou leggen, dan zouden ze tot Nieuw Zeeland lopen. Het gebouw met de ronde, groene koepel is het QVB, oftewel het Queen Victoria Building. Dit was vroeger de levensmiddelenmarkt van Sydney. De markt werd aan het eind van de Eerste Wereldoorlog gesloten en was rond 1950 rijp voor de sloop. Na een restauratie van AUD 75 miljoen opende het QVB haar deuren in 1986 met meer dan 190 winkels. Het zijn allemaal erg luxe winkels. In een wensput zijn een steen van Blarney Castle en een beeld van Islay, de hond van Koningin Victoria en een van de Koningin zelf verwerkt.
Voor het gebouw staat een standbeeld van Queen Victoria. Dit beeld werd na een wereldwijde zoekactie in 1983 teruggevonden in een Iers dorpje, waar het had gelegen sinds het in 1947 was weggehaald van zijn plek voor het Ierse parlement.

de eerste prijs

Die hebben we gewonnen bij de Australische verkiezingen van reclamespotje van het jaar en wel met dit onderwerp:

In een vorige aflevering van blogspot kon de foto niet groot bekeken worden. Dat was om plagiaat voor te zijn. Nu hoop ik maar, dat ze diecontrole nu los hebben gelaten.

Oh ja, de eerste prijs is een voetreis naar rome voor 2 personen, met als startpunt Sydney.

Een kort praatje over vis, meeuwen en eenden.

Dit is de barramundi, de tropische vis die we vrijdagavond hebben gegeten. Het is een vis die voorkomt aan de Australische kustgebieden, in zoetwater! Het prettige van deze vis is dat er niet al te veel graten in zitten. Dat is een groot voordeel voor de horeca, omdat gasten nu eenmaal een hekel hebben aan het gefriemel met graatjes!Bizar eigenlijk, want de graat voor een vis is als botten voor een, koe, schaap of varken. De smaak van de barramundi is mild en valt alle kanten uit te manoevreren afhankelijk van de bereiding.

De vis is ook in Nederland verkrijgbaar. En zoals ik al zei, het was heerlijk. Harry had hem gefrituurd met een lekker dun, knapperig korstje.

Het is nu zondagmorgen. Cuny heeft vanmorgen weer heerlijk gezwommen en op de ligstoel bruin liggen worden.

Nog even een paar foto's voor we vertrekken voor de bbq bij Eric, de zoon van Joop en Renee van Leeuwarden.

Deze eenden zijn aan het uitrusten op de jetty van Tony and Jane aan Lake Maquarie.

En deze jonge meeuw probeerde bij zijn moeder (of vader) een lekker hapje te verschalken.