Onze laatste dag in Bangkok

We gaan het vandaag een beetje rustig aan doen. Na het ontbijt eerst maar eens naar het internetcafe gewandeld. Ook nu lukt het in eerste instantie niet om op blogger te komen, maar gelukkig heeft Cuny toch een beetje geduld en lukt het uiteindelijk wel.

We lopen naar de Klong, is niet eens zo heel erg ver. Op de pier staat een meneer en Cuny vraagt of we daar op kunnen stappen om naar een bepaald punt in Bangkok te komen. Hij staat osn zo uitgebreid te woord, dat hij de boot mist, die hij eigenlijk hebbenm moet. Maar blijkbaar vindt hij het niet erg. Het is een leuke tocht, helemaal omdat het nu niet zo druk is als zaterdag.

Bij het eindpunt nemen we een tuktuk naar de Staande Boeddha. Dit Boeddhabeeld is 32 meter hoog, maar eigenlijk valt het een beetje tegen, want het is een Boeddhistische feestdag en er is een kermis rond de tempel gebouwd. Wel probeert iemand ons 90 Bath af te troggelen om zo een gekooid vogeltje vrij te laten. Als we dat doen krijgen we een gelukkig nieuw jaar! Toch maar niet, we zijn al gelukkig genoeg. We vragen aan een monnik waar we traditionele Thaise muziek kunnen kopen en hij schrijft het voor ons op, in het Thais. We komen door allerlei achteraf straatjes en langs een overdekte markt en zo op een doorgaande straat en ontdekken daar een winkeltje, waar opa, zoon, schoondochter en kleinkind ook in schijnen te wonen, waar we een CD met Thaise muziek kopen. Dan lopen we door tot de rivier, waar we een tochtje boeken op een longtailboot. Dat is een uitgegroeide punter, met een automotor, die soms erg hard kunnen gaan. We varen een uur en zien heel veel interessante dingen. Gerrit dingt wel af en blijkbaar is daar al op gerekend, want de prijs gaat zonder slag of stoot behoorlijk naar beneden. Het is heel interessant om zo de huizen eens vanaf het water te bekijken. Soms zijn het echte bouwvallen, maar dan ontdek je dat er toch nog in gewoond wordt.

Op een gegeven moment leggen we aan bij een poppentheater, maar we gaan niet naar binnen. Weer wat later gaan we opeens langzamer varen en komt een man en een vrouw in een bootje langszij. Zij verkopen van alles en omdat we toch wel dorst hebben, kopen we een blikje Icetea. Ook een voor de stuurman, vraagt de verkoopster en ze blijft zo lang aandringen tot we nog een blikje kopen. Nou ja, goed voor een foto, zullen we maar zeggen.

We besluiten een eindje te gaan lopen en wat je dan allemaal niet ziet aan vreemde vervoersmiddelen. Ik zou daar wel een uur over kunnen praten, maar wees maar niet bang: dat ga ik niet doen. Zal wel een foto laten zien.

In het Sanam Luang (Royal Grounds) is een grote boeddhistische happening aan de gang. Mensen die daar naar binnen gaan worden gefouilleerd, er is ontzettend veel politie op de been, maar ook militairen. Daar nemen we een taxi die ons naar Chinatown brengt. Eenmaal uit de taxi worden we staande gehouden door een securityman die vraagt waar we naar toe willen. Hij legt ons uit dat de winkels in Chinatown over een kwartier dicht gaan en raadt ons een Seafood restaurant in Silom aan. We gaan met een tuktuk en volgens de securityman moeten we niet meer dan 20 Bath betalen. In het restaurant komen we aan de praat met 2 mensen, die Nederlanders blijken te zijn. Ze zijn 8 maanden geleden naar Thailand geemigreerd. Ze hebben het ontzettend naar hun zin, want hun zoon en kleinzoon wonen in dezelfde woontoren als zij. Meer kinderen hebben ze niet, dus ze hebben ook niets in Nederland achtergelaten.

Tijdens het eten, dat overigens weer heerlijk smaakt, kletsen we over van alles en nog wat, wisselen emailadressen uit en gaan als vrienden uit elkaar. Ondertussen hebben we ook nog live muziek en dans gezien en gehoord.

Wat me nog wel even van het hart moet: overal zie je hier honden lopen, zonder baasje. Bij ons hotel ligt zelfs een moederhond met 2 puppies.
Maar nergens zie je hondenpoep. Ja, vandaag voor het eerst. Hoe zou dat toch komen? Krijgen de honden hier ander eten, zijn ze beter opgevoed of zijn de baasjes beter opgevoed???

Goed, we hebben even de tijd om erover na te denken. Morgenmiddag vertrekken we om 17.00 uur naar sydney. Ook een vlucht van 11 uur.

Indrukwekkend

Ja, dat kan zeker gezegd worden van maandag, 26 februari. We moeten vroeg op, om 5 uur, want om half zeven komt een busje ons halen voor een bezoek aan het Oorlogsmuseum en de militaire begraafplaats in Katchanaburi. Daar zijn we erg van onder de indruk. Zoveel jonge mannen die er het leven hebben gelaten. We bezoeken alleen de militaire begraafplaats, waar de burgers, die slachtoffer werden van de Birmaspoorweg. In het museum zijn ook nog een aantal displays geschonken door de Nederlandse Ambassade in Bangkok, en dat doet je dan toch wel wat in zo'n ver land in het nederlands te kunnen lezen wat er allemaal is gebeurd.

Een uurtje later rijden we naar DE brug. Ja, de brug over de rivier Kwai. Ondanks dat het daar erg druk is met toeristen en dus ook met souvenirstalletjes en mensen die kaarten verkopen, kunnen we toch op ons gemak over de brug lopen en net zo veel filmen en foto's maken als we willen. De rivier geeft een beetje het beeld zoals Cuny zich een rivier in Azie heeft voorgesteld.

We moeten op een platform gaan staan, want er komt een trein aan. Vol met toeristen natuurlijk, maar volgens onze gids is dit een normale treinverbinding. We vertrekken in het busje naar Thakili (ben niet helemaal zeker van de schrijfwijze) en daar stappen we op de trein. Onze gids vertelt ons dat de linkerkant de beste kant is en we zijn hem erg dankbaar voor deze tip. Want hij heeft helemaal gelijk. Nadat de trein bij een paar stationnetjes is gestopt, gaat hij opeens erg langzaam rijden. We zijn aangeland op de gevaarlijke bocht, waar maar net zoveel ruimte is als de trein breed is. Gelukkig filmt Gerrit dit uitgebreid, want op de foto komt het niet uit. We zijn er van onder de indruk.

In Whang Po stappen we uit en gebruiken de lunch in een leuk restaurant. Het smaakt voortreffelijk. Het busje komt ons weer ophalen en brengt ons naar de Tijger Tempel. Dit is een opvangcentrum voor tijgers, gesticht door een Boeddhistische monnik. Hij is begonnen met 1 tijger, maar ondertussen zijn er al heel veel. We wandelen naar het tijgerravijn. Hier liggen wel 12 tijgers in de zon. Wel aan een ketting maar we mogen er zo bij komen. Een vrijwilligster neemt je mee aan de hand en een andere maakt foto's van je. In allerlei standen, de tijgers zowel de mensen. Je mag de tijgers aaien en er nog net niet op gaan zitten. Opeens voelt Cuny iets op haar rug. De tijger heeft met zijn staart liggen zwaaien. Watdoet hij nou? zegt ze. Oh, antwoordt het meisje: Dat doet-ie anders nooit hoor.!?!?! Gerrit laat zich filmen, Wat een waaghalzen zijn we toch. Dat het toch geen ongevaarlijke dieren zijn, blijkt even later. Een van de vrijwilligers krijgt een haal van een tijger over haar arm. Grote krassen. De monnik, die het voor het zeggen heeft, komt erbij en probeert de tijger tot rust te krijgen. Dat lukt enigszins en dan wil hij met de tijger mediteren, maar daar heeft meneer, of mevrouw duidelijk geen zin aan. We verlaten het ravijn terwijl de monnik nog met de tijger bezig is. Gaan dan naar de kooien waar ze 's nachts verblijven. Daar ligt een moedertijger met twee welpjes. Leuk om te zien. Ook hier stapt een jonge monnik de kooi binnen om de moeder met de welpjes te laten spelen. Het is onvoorstelbaar. Geen stokken bij zich of wat voor afweermiddel dan ook.

Eenmaal bij de bus gaan we onze handen wassen. Omdat het een Boeddhistische tempel is, moeten we onze schoenen uitdoen en slippers aantrekken. Handen wassen is wel nodig, want wat zijn ze smerig. We kopen een fles water, dat is toch maar het beste voor de dorst.

We rijden terug naar Bangkok en als we daar eenmaal zijn, wordt eerst de groep Zweden bij hun hotel afgezet. En dan begint de pret. Rush hour, zegt de gids. Op z'n Nederlands betekent dat spitsuur, maar of de uren in Thailand anders zijn dan in Nederland?? Voor dat kleine stukje naar het hotel van de Australiers hebben we al meer dan 1 uur nodig. Nou ja, we zitten droog en we komen veilig aan in ons hotel.

Zondagavond

Vandaag kunnen we wel de dag van de (prettig???) gestoorde taxi chauffeurs noemen. Nadat we vanmorgen in het internetcafe ons verhaal hadden gedaan, zijn we over een overdekt marktje hier in de buurt gelopen. Dit was echt een marktje voor de lokale mensen en dat is zo leuk om te zien. Het lukt me niet om via deze computer foto's te downloaden, dus het zal zonder moeten. We hebben de straat uitgelopen en ondertussen van alles gefilmd en gefotografeerd. Ik zou hier wel dagen door kunnen brengen, wat een totaal ander leven hier.
In een winkelcentrum een batterij voor de video camera gekocht en een memorystick om foto's op te downloaden. Voor het geval er iets met de laptop gebeurt.
Nadat we over een kledingmarkt hadden geslenterd besloten we een taxi naar de dierentuin te nemen. In eerste instantie dachten we bij een vrouwelijke taxichauffeur in de taxi te zitten, maar het bleek een jongeman met zeer lange haren te zijn. Hij vroeg waar we heen wilden, verstond geen engels en dus gaven we hem de plattegrond van Bangkok om aan te wijzen waar we naar toe wilden. Hij greep de plattegrond uit mijn hand, gooide hem op de stoel aast hem, zei van alles in het Thai, en dat verstonden wij dus niet, maar hij begon toch wel te rijden. Het duurde erg lang en volgens ons is hij ook omgereden, maar goed we kwamen bij de dierentuin aan. Vlak ervoor, bij de Marmeren tempel, waar we gisteren waren, zette hij de auto aan de kant, wees achterom en er kwam een waterval van Thaise woorden. We begrepen?? dat hij eerder af had gemoeten, of hij wilde dat wij uitstapten, zou ook best kunnen. Wij bleven in ieder geval zitten. Onderweg had hij al vier keer een leeg flesje uit het raam of de deur gegooid. Deed onder het rijden door de deur open en knikkerde het flesje naar buiten. Een paar keer deed hij de deur open en keek achterom en begon in het Thais van alles te zeggen, maar wij keken en zagen niemand waar dat voor bedoeld kon zijn. Het is niet dat we bang waren, maar we waren toch wel blij dat we uit konden stappen.
De dierentuin was meer een familiepark. We denken dat het toch met een boeddhistische feestdag te maken heeft. Er waren ontzettend veel families, die op de stukjes gras aan het picknicken waren, of er sliepen. Ook liepen er weer jongelui met een toga rond, die ook nu weer uitgebreid op de foto werden gezet. De dierentuin op zich viel een beetje tegen, maar het was er goed toeven. We hebben een hele tijd op een bankje aan het water gezeten. Veel mensen waren op dat water aan het waterfietsen. Was vermakelijk om dat alles te bekijken.
Gelukkig: toen we een taxi aanriepen om ons naar ons hotel te brengen stond er op de zijruit: visitors welcome, we speak English. Alleen kwamen we er achter, dat het niet de chaufeur was die engels zou sprak, want onze chauffeur sprak nog minder engels dan die van 's ochtends. Hij belde met de centrale, zei dat hij een hotel zocht en gaf de telefoon aan ons, zodat wij aan de telefoniste konden zeggen welk hotel we bedoelden. Maar hij bracht ons via de korste weg tot aan de voordeur. Prima toch?
In het hotel gegeten, nu aan het internetten en vroeg naar bed, want morgenochtend moeten we om 5 uur op. We worden om 6.30 uur met een busje opgehaald en gaan dan naar de brug over de River Kwai.

Sawaddee

Gisteravond mijn studie Thais hervat, want ik kwam erachter, dat ik jullie toch verkeerd had ingelicht. Het populaire vervoermiddel hier is geen tjuktjuk, maar een tuktuk en dat spreek je uit als toektoek. Zo, dat moest me even van het hart.

Vandaag gaan we in de omgeving van het hotel wat winkels aandoen. Gerrit wil een batterij voor zijn videocamera kopen. Misschien gaan we nog op die hoge toren, dat is op loopafstand.

We willen toch nog even een foto laten zien. Toen we gisteren uit het internetcafe richting hotel liepen, zagen we het volgende tafereeltje.

Je ziet hier ontzettend veel honden op straat lopen. Zelfs in de fabriek waar we gisteren waren, lagen twee honden. Ze hadden allebei een grote schaal rijst voor zich staan. Dat waren dus duidelijk geen zwerfhonden, maar je komt ze overal tegen.

In de tempel van de Gelukkige Boeddha zat zich een poes uitgebreid te krabben. Dat kan ook.

Sawaddee betekent trouwens: Hallo. Alweer wat bijgeleerd.

Nog even dit: gisteren toen we in het tempelcomplex aan twee meisjes vroegen wat al die drukte te betekenen had, vroegen ze natuurlijk waar we vandaan kwamen. Als je dan Holland zegt, antwoorden de meeste mensen met Amsterdam. Maar deze meisjes zeiden: doei, doei.

Leuk he.

Nu gaan we de warmte weer in, het is erg druk op straat en overal zijn de winkeltjes open, ook al is het zondag.

Wat tot ziens in het Thai is, weet ik niet. Zo ver zijn we nog niet met onze cursus - die trouwens niet verder gaat dan wat op de plattegrond van Bangkok staat.

Dan maar op z'n hollands: TOT ZIENS

Nogmaals onze eerste dag in Bangkok

Zoals jullie kunnen zien, was de chauffeur van onze eerste tjuktjuk in diepe rust. Maar hij bracht ons wel waar we wilden zijn.

Dit was om de hoek van ons hotel. De straten zien er niet uit, maar de hotels zijn allemaal even mooi. Er wordt veel marmer in de vloeren verwerkt.

Het tochtje over de klong ging erg snel. Het was duidelijk een soort van openbaar vervoer. Maar eerst hebben we nog een Thaise soep gegeten. Smaakte goed, maar er waren veel organen in verwerkt: lever, nieren, aders of zo iets. Gelukkig ook nog wat gewoon vlees. En zoals ik al zei: het smaakte goed.

Op het tempelcomplex een fles water gekocht bij de slapende dame en die lekker op een bankje in de schaduw leeg gedronken.

We zijn toen naar het hotel gegaan. Weer met een tjuktjuk, maar deze chauffeur vroeg wel erg veel. In de kamer de foto's bekeken en vanaf hier, het internetcafe, gaan we naar china Town. Het is nu 7 uur 's avonds en we lusten best wat.

Het internetcafe zit vol kinderen die op de computers spelletjes zitten te spelen.

Tot Wirris.

Onze eerste volle dag in Bangkok

Vandaag met verschillende vervoersmiddelen van de ene plek naar de andere gegaan.
Eerst met een tjuktjuk (spreek uit Tjoek Tjoek). We moesten de chauffeur wakker maken. Maar hij was niet de enige, want we hebben diverse slapende mensen gezien. Een kaartjescontroleur bij de Marmeren Tempel, waar wij overigens weinig marmer hebben ontdekt. Toen een verkoopster van frisdranken. Ze lag zo heerlijk te slapen dat het bijna jammer was om haar wakker te maken. Maar goed, eerst naar de eigenaar van een Nederlands reisbureau. Hij had de hotelkamer voor ons geboekt en betaald. Gelijk maar een trip naar de Brug over de River Kwai geboekt voor maandag. Toen met een boot over de Klong - kanaal. Dat ging erg hard en om niet nat te worden werd er een stuk plastic omhoog gehezen. Wel jammer, want zo zag je bijna niets. Toch nog veel foto's kunnen maken.

Nog 3 kwartier

en dan vertrekken we naar Schiphol. De koffers staan beneden, ingepakt en wel. Nu de zenuwen of we toch niet iets zijn vergeten. Petra is aan het stofzuigen en de mannen aan het koffiedrinken, terwijl Cuny nog even een paar laatste woorden aan het volg wil richten.
Morgen om 4 uur plaatselijke tijd zijn we in Bangkok. Hier is het dan 6 uur vroeger, dus 10 uur.
En om jullie nog even te helpen herinneren waar we ook al weer naar toe gaan, kunnen jullie het plaatje boven even goed bestuderen.

Dit was het dan voorlopig, we melden ons zo snel mogelijk weer.





We houden jullie zo goed mogelijk op de hoogte

Een drukke dag vandaag

Vanmorgen eerst naar de apotheek geweest om de nieuwe medicijnen op te halen. Mijn medicijnpaspoort moest ook veranderd worden. Verder veel post weggewerkt, de computer opgeschoond en tegen 5 uur met Snoopy naar de dierenarts. De reden dat ik er met haar naar toe ging is dat ze ontzettend hard miauwt, vooral 's nachts. Soms kan ik er niet van slapen, en dat zegt wat.
De dokter heeft haar helemaal onderzocht: hart klinkt goed, longen ook. Ze was aan het spinnen dat het een lieve lust was. De dokter moest haar neusje dichtdrukken, anders kon hij niet goed luisteren. Ze was wel wat dik, maar dat was de leeftijd. Hij vond dat ze een mooi zwembandje had. Dat komt me wel bekend voor. Ogen goed, oren idem, alleen de vacht ziet er niet zo mooi uit. De dokter heeft nog wat huidschilfers onderzocht of er misschien een schurftmijt te zien was, maar dat was niet het geval. Ze heeft gewoon roos, is ook een kwestie van leeftijd. Ik zal haar morgen maar eens lekker gaan borstelen. Wat is er dan wel aan de hand? Ze is dement. Misschien dat het een beetje helpt om 's nachts een lampje te laten branden of de radio zacht aan te zetten. Maar ja, dan slaap ik weer niet. Het lijkt hem verstandig dat ze niet meer buiten komt, want dan kon ze de weg naar huis wel eens niet meer terug kunnen vinden. Dat zou natuurlijk erg zielig zijn.
Eigenlijk dus wel een goed bericht. We lopen niet zo gauw de kans, dat de oppas, en dat is vooral mijn moeder, haar dood zal vinden als ze voer komt geven.

Nog maar 9 dagen te gaan

In Nederland is het nog 13 februari, in Australië is de nieuwe dag van 14 februari al begonnen. Ons vertrek nadert met rasse schreden en er is nog zooooooveeeeel te doen.
Vandaag een compositie van foto's uit Gemert gemaakt om mee te nemen naar de familie Siroen. Zij hebben vroeger in Gemert gewoond, maar wonen al jaren in Perth. Het leek Gerrit leuk om een aantal foto's van Gemert te maken, o.a. van de straat en de omgeving waar ze gewoond hebben. Ik heb er nog wat leuke foto's van Gemert bijgedaan. Daar wordt een mooie DVD van gemaakt, m'n neef Harm zet er nog een leuk muziekje achter, o.a. het Gemerts volkslied "Van Wor Ik Ben"., maar misschien ook nog "Brabantse Nachten zijn Lang".



Om een indruk te krijgen hoe groot Australië is: