Vakantie in de Ardeche

Vrijdagmorgen 17 juni vertrekken we om half acht uit Enschede om de goed 1000 km naar Les Ollieres sur Eyrieux te beginnen. De reis is voorspoedig, maar het duurt wel lang. We zitten een paar keer in nogal lange files en in Lyon neem ik een verkeerde afslag, waardoor ik midden in de avonspits terecht kom. Het kost zeker 1,5 uur om weer op de autobaan te komen. Bovendien raakt de tank aardig leeg en midden in een stad staan tankstations niet dik gezaaid. Maar bij een Total tankstation vraag ik hoe ik weer op de autobaan kom en dat lukt me ook nog. eenmaal op de autobaan zitten we zo weer in een file en bij Vienne besluit ik van de autobaan af te gaan en de Route Nationale langs de Rhone te nemen. Om 10 uur arriveren we bij La Combe Noire, het huis van Daan en Henny. . De volgende ochtend beginnen we maar eens met uitslapen, de auto verder uitpakken en na de koffie gaan we naar St Sauveur de Montagut, 2 dorpjes verderop. Er is daar markt, maar ja, dan moet je wel wat vroeger opstaan, want de meeste kraampjes zijn al leeg. Bij een kraampje kunnen we wat fruit, ui, courgette en champignons kopen. Daarna naar de Carrefour om nog wat nodige boodschappen te doen.
Na nog wat rondgelopen te hebben en bij de Brocantewinkel een stuk olijvenzeep te hebben gekocht, rijden we naar Gluiras. We gaan volgende week zondag op bezoek bij een 5W vrouw die daar woont en ik wil de weg een beetje verkennen. Het is een prachtig, smal weggetje. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten en om de haverklap stap ik uit om weer een foto te maken. . Gluiras is maar een klein dorpje, maar er is wel een Mairie, een dorpsplein met restaurant en kerk, een openbaar toilet. We rijden over St Pierreville terug. Dat herkennen we van 2 jaar terug. Er is daar een interessant wolmuseum. Er was daar vroeger een grote industrie in wol. Maar onderweg zien we ook veel geiten op de berghellingen. .
We hebben van Daan verse sperciebonen, nieuwe aardappelen en tomaten gekregen. Thuis had ik al vlees gebraden en we nemen er gebraden rundvlees bij. Een koningsmaal, wat smaakt alles lekker.
Hoewel er geen Nederlandse en Belgische tv zenders op de schotel geleverd worden, kunnen we toch de hele avond van Duitse zenders genieten. Eerst een film met Heinz Ruhman en later op de avond een aflevering van Mankell's Wallander.

De laatste volle dag in Shanghai

Deze laatste dag ben ik een beetje in de buurt gebleven. Ik had een bord gezien met daarop de mededeling dat er een mausoleum moest zijn, en wel dat van Madame Soong Chin Ling. Niet dat de naam me bekend in de oren klonk, maar op internet had ik gelezen dat er ook een begraafplaats was waar nogal veel buitenlanders begraven lagen. En daar was ik wel een beetje nieuwsgierig naar. Dat gedeelte werd ook duidelijk aangegeven. Het meest waren het platte stenen op de grond, een enkele grote staande steen.
Ook liggen er best een groot aantal Joodse mensen begraven, maar ook een Quaker, een gemeleerd gezelschap dus.
Op het Chinese gedeelte zijn de grafmonumenten heel wat imponerender.
Maar voor ik daar ben, kom ik eerst langs het sneeuwwite beeld van Madame Soong Chin Ling. Zij kijt uit op een enorm plein met veel trappen.

Op dat Chinese gedeelte valt me deze grafsteen erg op. Ik vind hem heel romantisch, je ziet nog een stuk van de "Grote Muur" erop afgebeeld, twee mensen die kennelijk veel van elkaar houden en dan die twee duifjes. Ja, ik raak er zelfs een beetje ontroerd door. Ook een muzikant met dat typische Chinese snaarinstrument heeft blijkbaar een groot monument verdiend.
Bang om te verdwalen ben ik niet, want ik blijf utzicht houden
op die 'toren'waar ik vanuit de woonkamer van Katie en Bernie kan kijken. Je ziet dus hoe dicht bij hun flat dit is, maar ze zijn er geen van beiden ooit geweest. Nog geen tijd voor gehad, denk ik. Ze wonen per slot van rekening ook nog maar 10 jaar in Shanghai. Dit zijn dus de laatste beelden van mijn vakantie. De volgende ochtend zal mijn taxi komen, zo tegen half een. Maar om half twaalf wordt er al gebeld en ik hoor het woord taxi en number house. Ik begrijp dat de chauffeur naar het huisnummer vraagt. Dat moet ik eerst opzoeken, de papieren zitten al in mijn koffer. Hij staat bij een andere flat begrijp ik. Nu is mijn Chinees niet om over naar huis te schrijven en zijn Engels is wel wat uitgebreider, want volgens mij heeft hij net het woord Oke geleerd, want op al mijn vragen krijg ik oke als antwoord. Ik vraag of hij al beneden staat: Oke. Of is hij misschien nog onderweg. Als je zelf zegt dat je bij nummer 837 bent en je moet naar 1163, lijkt me dat wel een logische vraag: Oke, oke is het antwoord. Ik als een gek al mijn spullen nog eens bij elkaar gezet. Schoenen aangetrokken, controleren of ik alles heb, pas, tickets. Lijkt me wel handig om die bij mee te nemen. Sleutel, openbaarvervoerpas, sleutelkaart van de deur beneden en de ligt, die liggen op de kast, want die mag ik niet meenemen. Dan gaat de deurbel en ik zie een jongeman in der camera. Hij zegt maar steeds: Taxi Pudong (dat is het vliegveld), dus ik neem aan dat het mijn taxi is. Beneden vraagt hij nog een keer of ik naar Pudong moet. Ja, ja, De rit naar het vliegveld duurt meer dan 1 uur en kost me iets minder dan € 15,--. Koopje toch? Op het vliegveld heb ik tijd genoeg om, als ik eenmaal door de douane ben, rustig een kop cappucino te bestellen en dan nog eens op mijn gemak wat souvenirtjes te kopen.
Dat was dan mijn reis naar Australie en Shanghai. Een geweldige reis, die toch een beetje vervelend afgelopen is. Ik schrijf dit bericht op dinsdag de 22e maart en ik lig nog steeds in het ziekenhuis. De arts die de ronde kwam doen zei me, dat ze hun uiterste best zouden gaan doen om me voor het weekend thuis te krijgen. Hij zei ook dat ze feedback gingen houden met Schiphol, want ook hij vond het een vreemde gang van zaken dat ze me niet beter gecontroleerd hebben, of op deze manier naar huis hebben laten gaan. Achteraf ben ik wel blij dat ik in Enschede in het ziekenhuis lig, maar het was toch wel erger en gevaarlijker dan ik in eerste instantie dacht.

Lu Xun park

Zondag 13 maart ga ik met Bernie naar het Lu Xunpark. In Shanghai zijn zeker 125 parken. Lu Xun was een bekende dichter en zijn standbeeld staat natuurlijk ook in het park. Als we de metro uitstappen komen we bij het olympisch stadion terecht. Toch maar even een foto maken voor de voetballiefhebbers in de familie. Rond het stadion staan mensen met kraampjes hun waren te verkopen. Het park is bekend voor de groepen mensen die hier 's zondags samen komen zingen, muziek maken, dansen, tai chi beoefenen en noem maar op.
Ook vanuit het park ziet het stadion er indrukwekkend uit.
Het is er gezellig druk. Bootje varen, allerlei speeltoestellen, kinderen die rolschaatsen, maar ook twee oudere heertjes, die gezellig lopen te kletsen.
De muziek is vaak niet eens Chinees, maar wel vaak vals. Maar het wordt met liefde ten gehore gebracht en daar gaat het toch om.
Ik zie ook nog een groepje mannen op mondharmonica's spelen. Nooit geweten dat dat een populair muziekinstrument in China is. Dat had Gerrit eens moeten weten. En overal staan veel toeschouwers van alles te genieten. Dat levert ook weer mooie plaatjes op.
In een prieeltje op een heuveltje, naast het standbeeld van Lu Xun zit een groep mensen een zangstuk in te studeren. Het plezier spat van hun gezichten af, alhoewel er ook een paar dames foto's uit zitten te wisselen.
Dat moet kunnen.Zomaar een foto van een aantal muziek- of zongenieters.
Dan komen we in een deel van het park waar veel mensen op typisch Chinese muziekinstrumenten spelen. Er wordt ook les gegeven.
Deze snaarinstrumenten en fluiten klinken me wel echt Aziatisch in de oren.
Bij sommige groepjes staan ook dames te zingen en voor te dragen.

Je konijntje uitlaten op het gras, waar ook overal paartjes liggen van de zon te genieten of gezinnetjes met hun kindje van het zonnetje genieten, het kan allemaal.
Ik zie een man die met zijn papagaai de mensen vermaakt. Kinderen worden ook gevraagd de papagaai kunstjes te laten doen.
Ergens zie ik een mevrouw wel heel lenig te zijn. Ik kan het haar niet nadoen hoorIk word door een trotse vader?opa? op de schouder getikt en ik begrijp dat hij graag wil dat ik een foto van het kindje op zijn arm maak. De moeder? van het kindje wordt er bij geroepen en trots staan ze op de foto. Helemaal in de wolken als ik ze de foto laat zien.
We gaan weer richting metro en Bernie vraagt of ik zin heb om ergens wat te gaan lunchen. Hangemaakte noedels??? Ja, dat lijkt me wel wat. Hij vraagt aan de eigenaar of ik mag kijken hoe dat gaat. Dast mag en ik pas nog net erbij in het keuykentje van 1.5 bij 3 meter waar ze met z'n drieen in werken. Je snapt niet hoe ze het doen. De noedels, een soort spaghetti, smaken heerlijk. Er zit wat vlees en groente door en volgens Bernie moet ik er een soort azijn, lijkt een betje op balsamico, over doen. Is inderdaad erg lekker.

Zhujiajiao

Zaterdagmorgen 12 maart gaan we al vroeg op pad naar Zhujiajiao, ook wel het Venetie van China genoemd. Daar lijkt het ook wel een beetje op, maar dan heel anders. Je kunt het ook met Giethoorn vergelijken, maar dan ook heel anders. Dit stadje is al 1700 jaar oud. Zhujiajiao ligt ten westen van Shanghai, 50 km van het stadscentrum. Er zijn 36 bruggen in dit stadje, elk met een eigen naam. Als je met de bus aankomt, valt je gelijk de wel heel speciale bouwstijl van de huizen op
maar net als in Shanghai rijden hier, en dat is natuurlijk in het nieuwe gedeelte waar straten zijn in plaats van waterwegen, de meest vreemde voertuigen.
Bij de toegang tot het oude gedeelte staat een duidelijke plattegrond, maar eigenlijk hoeven Bernie en Katie er niet te kijken, want ze zijn hier al diverse keren geweest. Ze wonen per slot van rekening al 10 jaar in Shanghai. Ook hier zie je overal mensen hun koopwaar aanbieden. Deze mevrouw heeft nog een soort bakfiets, maar er staan of zitten ook mensen met een paar schaaltjes met groenten of vis voor zich, zoals deze collega van haar, en dat hopen ze dan te verkopen. Aan het eind van deze toegangsweg komen we in de echt smalle straatjes met onnoemlijk veel winkeltjes en het is er, ondanks dat het nog maar half tien is, toch al behoorlijk druk. Ik denk dst ik nu maar eens een aantal foto's ga plaatsen, zonder al te veel commentaar. Kunnen jullie een indruk krijgen.




Het wordt ondertussen steeds drukker en ik weet niet of dat nu allemaal toeristen zijn. Veel westerse mensen zie ik in ieder geval niet lopen. Ondanks dat het eten zo buiten op straat aangeboden voor ons westerlingen niet aanbevolen wordt, ruikt het wel erg lekker en er wordt ook veel gebruik van gemaakt. Het is wel jammer dat we eigenlijk net iets te vroeg in het seizoern zijn, want de bomen zijn nog kaal. Maar ja, zo heb je ook wel weer een duidelijker zicht op al die bijzondere plaatjes.




Zoals ik al dacht is het heel moeilijk om een keuze te maken uit al die foto's die ik vandaag heb gemaakt, maar jullie zien wel dat het niet voor niets een toeristische trekpleister is.
Op een gegeven moment staan we boven op een boogbrug, de Tai'an brug. Bernie en Katie laten zich daar op de foto zetten. Die foto wordt dan op een beker gebrand en die gaat Bernie gebruiken als Katie in juni weer terug gaat naar Canada.
Nu is er iets vreemds gebeurd. Ik heb dit bericht vanmorgen geschreven en nog meer foto's en tekst bijgevoegd, maar opeens had ik geen 'verbinding' meer met internet en is het laatste stuk verdwenen. Het is een beetje moeilijk met die verbinding, want ik lig nu in het ziekenhuis.
Gelukkig kan ik via de internetverbinding van het ziekenhuis op internet komen, maar 100% is het niet. We zullen er maar hetbeste van hopen, dat ik het bericht vanavond toch nog af krijg. Ja, ik lig dus in het ziekenhuis met verschillende bloedstolsels in beide longen. Het gaat nu een stuk beter met me, maar toen ik woensdag op Schiphol opstond na de landing voelde ik me verscrhikkelijk. Nou, terug naar Zhujiajiao.
Ik wil nog wel even laten zien hoe het met mijn vorderingen op het gebied van eten met chopsticks staat. Een wonton, dat gaat nog wel. Je prikt het stokje er zo door, maar spinazie, gelukkig niet fijngesneden, dat is toch iets anders. We hadden er ook een kommetje rijst bij, maar zelfs Chinezen schuiven dan de rijst vanuit hun kommetje hun mond in. Ik deed het natuurlijk met de chopsticks. Helemaal fout, want dat werkt voor geen meter. Maar lekker was het wel. Voordat we dit restaurantje binnen gingen, had ik al een kijkje in de keuken kunnen nemen. Maar niet verder over nadenken Het heeft mij in ieder geval lekker gesmaakt. We kregen een schaal met spinazie. Gestoomd en heerlijk gekruid. Een schaal met broccoli en paksoi, met weer andere kruiden, maar ook gestoomd en een schaal met lekkere vleestukjes.
Ik zou nog zoveel foto's kunnen laten zien, maar ik beperk me maar tot deze twee laatste. Een avondimpressie.
En dan nog even een kort verslagje van de reis per bus terug naar Shanghai. Het was al donker en voor we het busstation opzochten eerst nog wat proviand ingeslagen voor de reis terug. De bus stond al klaar en wij waren de eersten, dus konden mooi vooraan zitten. Toen bedacht Bernie zich opeens dat hij wel een paar blikjes bier voor onderweg kon kopen, maar dat duurde langer dan hij, en ieder geval Katie en ik hadden gedacht. De chauffeur kwam en startte de motor, dus toen moest Katie wel zo goed mogelijk in het Chinees zeggen, dat er nog iemand moest komen. Gelukkig zagen we Bernie al tussen het verkeer door laveren, maar het scheelde maar weinig of de chaufferu was zonder hem weggereden.
Nou weet ik niet of ik al had verteld, dat Chinezen overal kunnen slapen. Toen ik met Katie bij de dokter in de wachtkamer zat, zag je ze overal slapen, in de metro en ook al 's morgens in de bus. Tja, en dan moet je niet raar opkijken dat ze dat 's avonds ook doen. Katie was in haar nopjes met wat ze kon vastleggen. Zebedreigde me zelfs, dat ze mijn kinderen zou schrijven dat ik China verkering had gekregen.
Ik had het net over Bernie, dat hij door het verkeer aan het laveren was. Je hart staat soms stil als je ziet hoe ze hier aan het verkeer deelnemen. Om een voorbeeld te noemen. Toen we terugreden naar Shanghai was het dus echt helemaal donker. Ik heb al eens verteld dat er heel veel scooters en fietsen rijden? Nou, niemand die licht voert, ook al is het midden in de nacht. Komt nog bij dat die scooters meestal electrisch zijn. die hoor je dus ook nog niet. Krikkemikkige karretjes: geen licht. We rijden in de bus op een highway. Dat is echt een drukke weg. Je mag er niet harder dan 90, maar de weg is wel 2 x 4 banen breed. Zie ik opeens van links ons een scooter tegemoetrijden, laverend van baan vier naar baan 1, dus tegen het verkeer in, geen licht en op die scooter twee volwassenen en 2 kinderen. Je hart staat stil.
Dinsdag op weg naar het vliegveld in de taxi, ook op een highway, zie ik een fietster tussen baan 2 en 3 tegen het verkeer in fietsen. En niemand die er anders van wordt. Onbegrijpelijk.

Vrijdag, 11 maart - wandeling in de French Consession

Ik heb al wat verteld over de vele bijzondere transportmiddelen hier. Zal er nu eerst maar eens een paar laten zien
Vandaag is het ook weer een bijzondere dag. Vandaag ga ik een wandeling maken in de French Consession, samen met iemand van een groep Nederlandse vrouwen die een bedrijfje erin hebben opgezet. Marjan van Marle heet mijn gids en ze komt oorspronkelijk uit Dordrecht. We ontmoeten elkaar in een restaurant en ik blijk haar enige klant te zijn. De French Consession trekt me in het bijzonder aan, omdat ik in Sydney een heel interessant boek heb gelezen: Falling Leaves en dat boek speelt zich grotendeels in de French Consession af. We lopen eerst maar eens over de wet market, waar ze veel levensmiddelen verkopen. Blote kippen, maar ook levende kikkers. Ik zie halve vissen, waarvan de kieuwen nog bewegen. Maar ook heel veel verse en frisse groentesoorten. Maar daar heb ik al eens foto's van laten zien. In de tijd van het boek woonden in deze wijk veel zeer gegoede Franse families, nu zijn de grote huizen bewoond door heel veel families.Ze hebben vaak maar een kamer voor het gezin, met dan meestal maar 1 kind. Het leven speelt ich veel op straat af. of zoals op deze foto: ze bouwen gewoon een beetje naar buiten uit. Je moet je spullen toch ergens laten, nietwaar? Ja, en dn nog maar eens een foto van een kleine ondernemer met zijn handel. En een vrolijke meneer die de was ophangt. Het is nu een echte volksbuurt, waar veel winkeltjes zijn, werkplaatsjes, de kapper die buiten zijn klanten bewerkt, overal kun je eten kopen. Marjan woont zelf midden in de French Consession en ze woont er graag.Oh ja, stoelen worden er ook verkocht. De eigenaar van deze wel heel kunstig opgestapelde bakfiets zit er naast op een kratje, lekker in de zon.Een schoenmaakster aan het werk en de klant zit te wachten tot ze klaar is. Het is een heerlijke wandeling, het zonnetje schijnt en ik ben in goed gezelschap. Na 4 uur wandelen brengt Marjan me naar een leuk restaurant waar ik kan lunchen. Daarna wandel ik op mijn gemak naar huis. Onderweg van alles fotograferend. Ik blijf me verbazen over het verkeer. Maar daar vertel ik in een ander hoofdstukje over. Het wordt nu tijd om mijn spullen allemaal klaar te zetten. De taxi mocht eens wat vroeger komen,, dan wil ik toch wel klaar staan.
En dan duurt het niet lang meer, zo'n 26 uur, voor ik weer in Nederland ben.