Zondag 13 maart ga ik met Bernie naar het Lu Xunpark. In Shanghai zijn zeker 125 parken. Lu Xun was een bekende dichter en zijn standbeeld staat natuurlijk ook in het park. Als we de metro uitstappen komen we bij het olympisch stadion terecht. Toch maar even een foto maken voor de voetballiefhebbers in de familie. Rond het stadion staan mensen met kraampjes hun waren te verkopen. Het park is bekend voor de groepen mensen die hier 's zondags samen komen zingen, muziek maken, dansen, tai chi beoefenen en noem maar op.
Ook vanuit het park ziet het stadion er indrukwekkend uit.
Het is er gezellig druk. Bootje varen, allerlei speeltoestellen, kinderen die rolschaatsen, maar ook twee oudere heertjes, die gezellig lopen te kletsen.
De muziek is vaak niet eens Chinees, maar wel vaak vals. Maar het wordt met liefde ten gehore gebracht en daar gaat het toch om.
Ik zie ook nog een groepje mannen op mondharmonica's spelen. Nooit geweten dat dat een populair muziekinstrument in China is. Dat had Gerrit eens moeten weten. En overal staan veel toeschouwers van alles te genieten.
Dat levert ook weer mooie plaatjes op. 
In een prieeltje op een heuveltje, naast het standbeeld van Lu Xun zit een groep mensen een zangstuk in te studeren. Het plezier spat van hun gezichten af, alhoewel er ook een paar dames foto's uit zitten te wisselen.
Dat moet kunnen.Zomaar een foto van een aantal muziek- of zongenieters.
Dan komen we in een deel van het park waar veel mensen op typisch Chinese muziekinstrumenten spelen. Er wordt ook les gegeven.
Deze snaarinstrumenten en fluiten klinken me wel echt Aziatisch in de oren.
Bij sommige groepjes staan ook dames te zingen en voor te dragen.
Je konijntje uitlaten op het gras, waar ook overal paartjes liggen van de zon te genieten of gezinnetjes met hun kindje van het zonnetje genieten, het kan allemaal.
Ik zie een man die met zijn papagaai de mensen vermaakt. Kinderen worden ook gevraagd de papagaai kunstjes te laten doen.
Ergens zie ik een mevrouw wel heel lenig te zijn. Ik kan het haar niet nadoen hoorIk word door een trotse vader?opa? op de schouder getikt en ik begrijp dat hij graag wil dat ik een foto van het kindje op zijn arm maak. De moeder? van het kindje wordt er bij geroepen en trots staan ze op de foto. Helemaal in de wolken als ik ze de foto laat zien.
We gaan weer richting metro en Bernie vraagt of ik zin heb om ergens wat te gaan lunchen. Hangemaakte noedels??? Ja, dat lijkt me wel wat. Hij vraagt aan de eigenaar of ik mag kijken hoe dat gaat. Dast mag en ik pas nog net erbij in het keuykentje van 1.5 bij 3 meter waar ze met z'n drieen in werken. Je snapt niet hoe ze het doen. De noedels, een soort spaghetti, smaken heerlijk. Er zit wat vlees en groente door en volgens Bernie moet ik er een soort azijn, lijkt een betje op balsamico, over doen. Is inderdaad erg lekker.
No comments:
Post a Comment