Thee-ceremonie

Ook vandaag, dinsdag ga ik alleen op stap. Ik wil naar het Shanghai museum. Dan moet ik met de Metro, en ergens overstappen. Dat lukt allemaal, zit zelfs in de goede trein, maar als ik eruit wil reageert het systeem niet op mijn openbaarvervoer pas. Ik zie mensen op kasten hameren met hun vuisten. Dat doe ik dus ook maar, geen resultaat. Dan zie ik een mevrouw haar kaartje in een gleufje toppen, net zoals ze in Australie hebben. Je kaartje komt er dan van boven weer uit en dat kun je dan die dag verder nog gebruiken. Alleen hebben ze daar in China andere ideeen over. Ik ben mijn pas kwijt. Buiten sta ik op People's Square, kijk wat om me heen om uit te zoeken waar het museum is. Dan word ik aangesproken door een meisje, die met twee vriendinnen van plan is een autentieke thee-ceremony bij te wonen. Ze vraagt of ik mee wil. Dat wil ik wel. Later hoor ik dat dat een toeristenval is. Maar ik heb een erg leuke middag, die dan wel wat geld kost, maar dat vind ik niet erg. We drinken erg lekkere thee, 6 verschillende soorten. Ik moet nog over een kikkertje aaien. Hij heeft geld in zijn bek, dus ik word rijk. En op zijn rug zitten alerlei gekleurde steentjes, dat is voor allerlei voorspoed. Nou wie doet me wat.
De meisjes geven me hun namen en emailadressen. Maar eens kijken wat daar van komt.
In het kommetje met het gele kopje zit jasmijn thee. Het gele kopje moet ik over mijn wangen wrijven, is goed tegen rimpels. De thee elf ook, dus ik kom herboren terug.
We drinken gineng thee, jasmijn thee, groene thee, zwarte thee met lychees, fruit thee en tot slot wordt er een grote bol in een glas gedaan. Dat is een gedroogde bloem, die door het hete water helemaal open gaat. Als laatste komen er gele bloempjes uit. Als het meisje er koud water bij doet, akt de bloem weer naar beneden. Je kunt hem een paar dagen goed houden.
En dan moet ik weer naar huis, zonder pas. Ik moet dus met de taxi. Een van de meisjes vertaalt het adres voor me in het Chinees, zodat de taxi chauffeur het kan lezen. Het is een lange rit, en kost toch maar 2,50 Euro.
Dit is de flat waar Katie en Bernie wonen. Op de zevende verdieping. De meneer op de (electrische) fiets, komt lege vaatjes voor het drinkwater ophalen. Je moet hier geen water uit de kraan drinken. Gaat je buik van lopen. Het is hier allemaal hoog. We zaten zondag in de taxi toen Katie me vertelde, dat we nu op de derde verdieping van de weg reden. Het was op de hoogte van de dertiende verdieping van de flats waar we langs reden.
Tegen 5 uur gaan Bernie en ik met de Metro naar de school van Katie. Nu ik dit aan het schrijven ben, is Jenny een Filipijnse poetsvrouw in de flat aan het werk. Ze komt iedere dag. Dat lijkt veel, maar Katie en Bernie maken lange dagen. Katie vertrekt 's morgens om kwart voor zeven en is pas tegen vier uur weer thuis. Als ze geen vergaderingen heeft. Bernie gaat nog vroeger van huis. 5 uur, hij gaat dan eert hard lopen, maar zijn werk begint ook vroeg. Vaak 's morgens vroeg al vergaderingen.
Als we Katie opgehaald hebben, gaan we naar het Pearl Center, daar is van alles te koop, en alles echte namaak. Kinderkleding, voor volwassenen ook. Allemaal met een merk, maar dat is zo fout als ik weet niet wat. Tassen, schoenen, echte Uggs voor een klein prijsje. En Katie kan afdingen. Ze koopt een paar pantoffels, Uggs. Ze beginnen met 110, dat is nog geen 10 Euro en Katie eindigt met 70.
We gaan dan ergens eten, samen met vrienden van Katie en Bernie. Nederlanders. Jolie en Lukas van Beek. Een van hun dochtertjes zit bij Katie in de klas. Die dochtertjes heten Floortje en Kaatje, leuke namen. Jolie vraagt of ik al appeltaart heb gehad. Blijkbaar wasKatie van plan die te gaan bakken. Heb ik dus nog niet gehad. Nou, dan komen jullie bij ons koffie drinken en ik bak er appeltaart bij, zegt Jolie. Ze weet nog niet of het een taart van Albert Heijn wordt of van Koopmans. Een vriend van hun is pioot bij de KLM en als hij op Shanghai viegt neemt hij altijd een koffer vol sullen uit Nederland mee. Vorige week hebben Katie en Bernie gesmuld van stamppot zuurkool met rookworst.
Maar wij zijn nu in een Indisch restaurant. Alles even lekker, wel pittig, maar daar houd ik wel van. Er blijft veel over en dat wordt vanzelf in een doggiebag naar de tafel gebracht. Kunnen we vanavond nog weer van eten.