Zondag, 6 maart

Katie en ik gaan met een taxi op weg. Eerst even naar een bank om te pinnen. Ik weet niet of ik veel geld zal uitgeven du begin maar even rustig met ongeveer 50 Euro te pinnen.Daarna gaan we weer naar The Bund. We willen nu een lezing bijwonen va een Noorse psycholoog. Die lezing gaat over de psychologie van verveling. Ondanks de titel was het een interessante lezing. Terwijl de taxi voor een rood stoplicht moet wachten (dat doen ze dan nog wel) zie ik op een hoek van de straat deze standbeelden. Ze zijn hier gek op standbeelden. Zoiets zie ik bij ons nog niet gebeuren. Veel te duur. Hier is het arbeidsloon dan ook heel laag. En dan kun je je zoiets veroorloven. Bernie vertelde me hier ergens een brug over de rivier is gebouwd. Binnen een half jaar was alles achter de rug. En het was een heel lange brug.
Naast heel veel auto's, nieuw, maar ook veel minder nieuw, zie je hier ook veel scooters. De meeste zijn electrisch. Dat scheelt een stuk in het lawaai. Ook zie je veel electrische fietsen. En er wordt van alles op gepakt.
Katie en ik gaan brunchen in M on the Bund, maar we zijn een uur te vroeg. Daarom maar wat gelopen. We kwamen in heel kleine straatjes terecht. In het eerste straatje waren alleen maar winkeltjes waar je tekenbenodigdheden kunt kopen. Veel kwasten, voor het prachtige Chinese schilderwerk. Heel veel leuke dingen, maar ik zit maar met die zware koffer in de maag. Misschien gewoon de gok wagen. Ik heb al wel gemerkt dat Malaysian Airlines niet erg streng is wat dat betreft.
De winkeltjes zijn echt heel klein, soms zit de eigenaar er voor, op de stoep. Het doet me allemaal een beetje aan Bangkok denken. Soms is het zelfs troosteloos.
Na dit straatje komen we in een straatje waar etenswaren worden verkocht. Ik maak hier zo veel foto's, want het is erg kleurrijk. Ik weet niet welke foto's ik moet kiezen om op het blog te zetten. In ieder geval deze.
Katie met een triomfantelijk gezicht voor een winkeltje waar je allerlei gebraden eten kunt kopen. O.a. kippenpoten, niet de dijen, maar echt de tenen. Ze gaat voor geen goud hier eten kopen. Groente en fruit wel. Alleen eten wat je thuis af kunt wassen, vertelt ze me. Als ik omhoog kijk, zie ik dit vreemde bouwsel tegen een balkon aangeplakt. Het is een duivenhok. Deze meneer zit kleine schelpjes uit te wassen. Hij doet mij een beetje aan mijn opa en oma denken. Die hadden een groentewinkel, daar was oma de baas en opa had een viswinkel. En ja, vis wordt er ook verkocht, in overvloed. Alleen vraag ik me wel af of ze hier ooit van een keuringsdienst van waren hebben gehoord.
Bij een groentewinkeltje zien we een kindje zitten in een kistje. Ze is verpakt tussen de prei en de paksoi/ Als oma merkt dat we haar op de foto willen zetten, wordt het kindje uit de kist gehaald, een beetje opgepoetst, mutsje uit het gezicht. Want, oh wat zijn ze trots op deze kleine meid. Dan zomaar een plaatje onderweg naar het restaurant. Of ze daar ooit wijs uit kunnen worden? We zijn nu dicht bij het restaurant, tijd voor de brunch. Na al die schamelheid, is het bijna decadent om de volgende foto's te laten zien. We beginnen met champagne, oftewel bubblies zoals Margriet het noemt. Dit is wel een speciale champagne, er zit een suikerklontje geweekt in absint in, wat een een lekkere bittere smaak geeft. Hierna een verrukkelijke fruitsalade met yoghurt en pitachenootjes. Als hoofdgerecht, het is dus een brunch, maar dat had ik me anders voorgesteld, kies ik voor een Marokkaans tajinestoof met couscous. OOk heel lekker. De finale is een overheerlijke pavlova.