Shanghai

Katie stond me op te wachten op het vliegveld. De douane was eigenlijk helemal niet streng. Je moest in een camera kijken voor identificatie met je paspoort, maar de koffers werden niet nagekeken. Katie was met een taxi, die al die tijd op haar heeft staan wachten. We waren wat later geland en mijn koffer was bijna de laatste die op de band kwam. Het was een ritje van ongeveer 40 minuten naar het huis van Katie en Bernie. Ze hebben geen auto en dat verbaast me niets, want het is gewoon vragen om moeilijkheden om hier aan het verkeer deel te nemen. Ook als voetganger ben je je leven niet zeker. Een groen licht voor een voetgangersoversteekplaats wil nog wel eens helpen, maar goed om je heen kijken kan geen kwaad. Katie had me van tevoren al gevraagd of ik belangstelling had voor het Internationale Literaire Festival dat ieder jaar in Shanghai wordt gehouden. En dat had ik wel. Bernie had kaarten gekocht voor lezingen van 2 Australische schrijvers. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar ze komen wel op mijn lijsje van nog te lezen schrijvers. Thomas Keneally vertelt hoe hij tot schrijven is gekomen. Een zeer amusante man. De volgende sessie is met Ann Summers en zij vertelt over haar zoektocht naar het schilderij waarop haar moeder, als meisje met rode baret, is afgebeeld. Vanuit het raam heb ik een mooi uitzicht over de daken van de huizen beneden. Ze drogen hier de was wel op een heel speciale manier. Over grote, dikke bamboeestokken wordt de te drogen was geschoven. Die bamboestokken worden dan op een rek gelegd. Ook aan de voorkant van de huizen wordt de was gedroogd. Om nog even terug te komen op dat festival: Katie laat een boekje, geschreven door Ann Summers, signeren door de schrijfster. Ook voor mij signeert ze een boekenlegger van het festival.
Na afloop gaan we wat wandelen over The Bunt, dat is de promenade langs de rivier. Die is pas nieuw, gebouwd voor de expo 2010. Het is er erg druk. Katie wijst me op een moeder met een klein kindje. Ik moet maar eens letten op de achterkant van zijn broekje. Die naad is dus gewoon open. Dat is om de kinderen zindelijk te maken. Zo gauw het kind aangeeft dat het moet plassen of een hoopje moet doen, wordt de naad uit elkaar getrokken en kan het kind zijn behoefte doen. Geen gedoe met knoopjes of ritsen open maken, broekje uit, luier af. Gewoon waar het maar nodig is. Kon er geen foto van maken, maar misschien lukt me dat nog wel een keer.
Je ziet hier grote verschillen. Prachtige gebouwen uit de tijd begin 20e eeuw, dan supermoderne hoogbouw, maar ook oud en versleten, smerig ook. En overal hoor je mensen rochelen en dan spugen. En dan Katie's commentaar: LEKKERRRRR, in het Nederlands, daar heeft ze blijkbaar geen Canadees woord voor beschikbaar. We besluiten naar huis te gaan. Dit keer met de Metro. Katie wijst me waar ik op moet letten, als ik er alleen mee op stap ga. We besluiten nog even naar de wetmarket te gaan, daar laat ik op een andere keer foto's van zien. Nu alleen nog deze van een transportmiddel voor misschien een middenstander??? Je ziet heel veel van deze transportfietsen. Ze worden voor allerlei zaken gebruikt. Er kan in ieder geval veel op.
Dit was mijn eerste dag in Shanghai en wat heb ik een indrukken opgedaan.