Zhujiajiao

Zaterdagmorgen 12 maart gaan we al vroeg op pad naar Zhujiajiao, ook wel het Venetie van China genoemd. Daar lijkt het ook wel een beetje op, maar dan heel anders. Je kunt het ook met Giethoorn vergelijken, maar dan ook heel anders. Dit stadje is al 1700 jaar oud. Zhujiajiao ligt ten westen van Shanghai, 50 km van het stadscentrum. Er zijn 36 bruggen in dit stadje, elk met een eigen naam. Als je met de bus aankomt, valt je gelijk de wel heel speciale bouwstijl van de huizen op
maar net als in Shanghai rijden hier, en dat is natuurlijk in het nieuwe gedeelte waar straten zijn in plaats van waterwegen, de meest vreemde voertuigen.
Bij de toegang tot het oude gedeelte staat een duidelijke plattegrond, maar eigenlijk hoeven Bernie en Katie er niet te kijken, want ze zijn hier al diverse keren geweest. Ze wonen per slot van rekening al 10 jaar in Shanghai. Ook hier zie je overal mensen hun koopwaar aanbieden. Deze mevrouw heeft nog een soort bakfiets, maar er staan of zitten ook mensen met een paar schaaltjes met groenten of vis voor zich, zoals deze collega van haar, en dat hopen ze dan te verkopen. Aan het eind van deze toegangsweg komen we in de echt smalle straatjes met onnoemlijk veel winkeltjes en het is er, ondanks dat het nog maar half tien is, toch al behoorlijk druk. Ik denk dst ik nu maar eens een aantal foto's ga plaatsen, zonder al te veel commentaar. Kunnen jullie een indruk krijgen.




Het wordt ondertussen steeds drukker en ik weet niet of dat nu allemaal toeristen zijn. Veel westerse mensen zie ik in ieder geval niet lopen. Ondanks dat het eten zo buiten op straat aangeboden voor ons westerlingen niet aanbevolen wordt, ruikt het wel erg lekker en er wordt ook veel gebruik van gemaakt. Het is wel jammer dat we eigenlijk net iets te vroeg in het seizoern zijn, want de bomen zijn nog kaal. Maar ja, zo heb je ook wel weer een duidelijker zicht op al die bijzondere plaatjes.




Zoals ik al dacht is het heel moeilijk om een keuze te maken uit al die foto's die ik vandaag heb gemaakt, maar jullie zien wel dat het niet voor niets een toeristische trekpleister is.
Op een gegeven moment staan we boven op een boogbrug, de Tai'an brug. Bernie en Katie laten zich daar op de foto zetten. Die foto wordt dan op een beker gebrand en die gaat Bernie gebruiken als Katie in juni weer terug gaat naar Canada.
Nu is er iets vreemds gebeurd. Ik heb dit bericht vanmorgen geschreven en nog meer foto's en tekst bijgevoegd, maar opeens had ik geen 'verbinding' meer met internet en is het laatste stuk verdwenen. Het is een beetje moeilijk met die verbinding, want ik lig nu in het ziekenhuis.
Gelukkig kan ik via de internetverbinding van het ziekenhuis op internet komen, maar 100% is het niet. We zullen er maar hetbeste van hopen, dat ik het bericht vanavond toch nog af krijg. Ja, ik lig dus in het ziekenhuis met verschillende bloedstolsels in beide longen. Het gaat nu een stuk beter met me, maar toen ik woensdag op Schiphol opstond na de landing voelde ik me verscrhikkelijk. Nou, terug naar Zhujiajiao.
Ik wil nog wel even laten zien hoe het met mijn vorderingen op het gebied van eten met chopsticks staat. Een wonton, dat gaat nog wel. Je prikt het stokje er zo door, maar spinazie, gelukkig niet fijngesneden, dat is toch iets anders. We hadden er ook een kommetje rijst bij, maar zelfs Chinezen schuiven dan de rijst vanuit hun kommetje hun mond in. Ik deed het natuurlijk met de chopsticks. Helemaal fout, want dat werkt voor geen meter. Maar lekker was het wel. Voordat we dit restaurantje binnen gingen, had ik al een kijkje in de keuken kunnen nemen. Maar niet verder over nadenken Het heeft mij in ieder geval lekker gesmaakt. We kregen een schaal met spinazie. Gestoomd en heerlijk gekruid. Een schaal met broccoli en paksoi, met weer andere kruiden, maar ook gestoomd en een schaal met lekkere vleestukjes.
Ik zou nog zoveel foto's kunnen laten zien, maar ik beperk me maar tot deze twee laatste. Een avondimpressie.
En dan nog even een kort verslagje van de reis per bus terug naar Shanghai. Het was al donker en voor we het busstation opzochten eerst nog wat proviand ingeslagen voor de reis terug. De bus stond al klaar en wij waren de eersten, dus konden mooi vooraan zitten. Toen bedacht Bernie zich opeens dat hij wel een paar blikjes bier voor onderweg kon kopen, maar dat duurde langer dan hij, en ieder geval Katie en ik hadden gedacht. De chauffeur kwam en startte de motor, dus toen moest Katie wel zo goed mogelijk in het Chinees zeggen, dat er nog iemand moest komen. Gelukkig zagen we Bernie al tussen het verkeer door laveren, maar het scheelde maar weinig of de chaufferu was zonder hem weggereden.
Nou weet ik niet of ik al had verteld, dat Chinezen overal kunnen slapen. Toen ik met Katie bij de dokter in de wachtkamer zat, zag je ze overal slapen, in de metro en ook al 's morgens in de bus. Tja, en dan moet je niet raar opkijken dat ze dat 's avonds ook doen. Katie was in haar nopjes met wat ze kon vastleggen. Zebedreigde me zelfs, dat ze mijn kinderen zou schrijven dat ik China verkering had gekregen.
Ik had het net over Bernie, dat hij door het verkeer aan het laveren was. Je hart staat soms stil als je ziet hoe ze hier aan het verkeer deelnemen. Om een voorbeeld te noemen. Toen we terugreden naar Shanghai was het dus echt helemaal donker. Ik heb al eens verteld dat er heel veel scooters en fietsen rijden? Nou, niemand die licht voert, ook al is het midden in de nacht. Komt nog bij dat die scooters meestal electrisch zijn. die hoor je dus ook nog niet. Krikkemikkige karretjes: geen licht. We rijden in de bus op een highway. Dat is echt een drukke weg. Je mag er niet harder dan 90, maar de weg is wel 2 x 4 banen breed. Zie ik opeens van links ons een scooter tegemoetrijden, laverend van baan vier naar baan 1, dus tegen het verkeer in, geen licht en op die scooter twee volwassenen en 2 kinderen. Je hart staat stil.
Dinsdag op weg naar het vliegveld in de taxi, ook op een highway, zie ik een fietster tussen baan 2 en 3 tegen het verkeer in fietsen. En niemand die er anders van wordt. Onbegrijpelijk.