De laatste volle dag in Shanghai

Deze laatste dag ben ik een beetje in de buurt gebleven. Ik had een bord gezien met daarop de mededeling dat er een mausoleum moest zijn, en wel dat van Madame Soong Chin Ling. Niet dat de naam me bekend in de oren klonk, maar op internet had ik gelezen dat er ook een begraafplaats was waar nogal veel buitenlanders begraven lagen. En daar was ik wel een beetje nieuwsgierig naar. Dat gedeelte werd ook duidelijk aangegeven. Het meest waren het platte stenen op de grond, een enkele grote staande steen.
Ook liggen er best een groot aantal Joodse mensen begraven, maar ook een Quaker, een gemeleerd gezelschap dus.
Op het Chinese gedeelte zijn de grafmonumenten heel wat imponerender.
Maar voor ik daar ben, kom ik eerst langs het sneeuwwite beeld van Madame Soong Chin Ling. Zij kijt uit op een enorm plein met veel trappen.

Op dat Chinese gedeelte valt me deze grafsteen erg op. Ik vind hem heel romantisch, je ziet nog een stuk van de "Grote Muur" erop afgebeeld, twee mensen die kennelijk veel van elkaar houden en dan die twee duifjes. Ja, ik raak er zelfs een beetje ontroerd door. Ook een muzikant met dat typische Chinese snaarinstrument heeft blijkbaar een groot monument verdiend.
Bang om te verdwalen ben ik niet, want ik blijf utzicht houden
op die 'toren'waar ik vanuit de woonkamer van Katie en Bernie kan kijken. Je ziet dus hoe dicht bij hun flat dit is, maar ze zijn er geen van beiden ooit geweest. Nog geen tijd voor gehad, denk ik. Ze wonen per slot van rekening ook nog maar 10 jaar in Shanghai. Dit zijn dus de laatste beelden van mijn vakantie. De volgende ochtend zal mijn taxi komen, zo tegen half een. Maar om half twaalf wordt er al gebeld en ik hoor het woord taxi en number house. Ik begrijp dat de chauffeur naar het huisnummer vraagt. Dat moet ik eerst opzoeken, de papieren zitten al in mijn koffer. Hij staat bij een andere flat begrijp ik. Nu is mijn Chinees niet om over naar huis te schrijven en zijn Engels is wel wat uitgebreider, want volgens mij heeft hij net het woord Oke geleerd, want op al mijn vragen krijg ik oke als antwoord. Ik vraag of hij al beneden staat: Oke. Of is hij misschien nog onderweg. Als je zelf zegt dat je bij nummer 837 bent en je moet naar 1163, lijkt me dat wel een logische vraag: Oke, oke is het antwoord. Ik als een gek al mijn spullen nog eens bij elkaar gezet. Schoenen aangetrokken, controleren of ik alles heb, pas, tickets. Lijkt me wel handig om die bij mee te nemen. Sleutel, openbaarvervoerpas, sleutelkaart van de deur beneden en de ligt, die liggen op de kast, want die mag ik niet meenemen. Dan gaat de deurbel en ik zie een jongeman in der camera. Hij zegt maar steeds: Taxi Pudong (dat is het vliegveld), dus ik neem aan dat het mijn taxi is. Beneden vraagt hij nog een keer of ik naar Pudong moet. Ja, ja, De rit naar het vliegveld duurt meer dan 1 uur en kost me iets minder dan € 15,--. Koopje toch? Op het vliegveld heb ik tijd genoeg om, als ik eenmaal door de douane ben, rustig een kop cappucino te bestellen en dan nog eens op mijn gemak wat souvenirtjes te kopen.
Dat was dan mijn reis naar Australie en Shanghai. Een geweldige reis, die toch een beetje vervelend afgelopen is. Ik schrijf dit bericht op dinsdag de 22e maart en ik lig nog steeds in het ziekenhuis. De arts die de ronde kwam doen zei me, dat ze hun uiterste best zouden gaan doen om me voor het weekend thuis te krijgen. Hij zei ook dat ze feedback gingen houden met Schiphol, want ook hij vond het een vreemde gang van zaken dat ze me niet beter gecontroleerd hebben, of op deze manier naar huis hebben laten gaan. Achteraf ben ik wel blij dat ik in Enschede in het ziekenhuis lig, maar het was toch wel erger en gevaarlijker dan ik in eerste instantie dacht.

Lu Xun park

Zondag 13 maart ga ik met Bernie naar het Lu Xunpark. In Shanghai zijn zeker 125 parken. Lu Xun was een bekende dichter en zijn standbeeld staat natuurlijk ook in het park. Als we de metro uitstappen komen we bij het olympisch stadion terecht. Toch maar even een foto maken voor de voetballiefhebbers in de familie. Rond het stadion staan mensen met kraampjes hun waren te verkopen. Het park is bekend voor de groepen mensen die hier 's zondags samen komen zingen, muziek maken, dansen, tai chi beoefenen en noem maar op.
Ook vanuit het park ziet het stadion er indrukwekkend uit.
Het is er gezellig druk. Bootje varen, allerlei speeltoestellen, kinderen die rolschaatsen, maar ook twee oudere heertjes, die gezellig lopen te kletsen.
De muziek is vaak niet eens Chinees, maar wel vaak vals. Maar het wordt met liefde ten gehore gebracht en daar gaat het toch om.
Ik zie ook nog een groepje mannen op mondharmonica's spelen. Nooit geweten dat dat een populair muziekinstrument in China is. Dat had Gerrit eens moeten weten. En overal staan veel toeschouwers van alles te genieten. Dat levert ook weer mooie plaatjes op.
In een prieeltje op een heuveltje, naast het standbeeld van Lu Xun zit een groep mensen een zangstuk in te studeren. Het plezier spat van hun gezichten af, alhoewel er ook een paar dames foto's uit zitten te wisselen.
Dat moet kunnen.Zomaar een foto van een aantal muziek- of zongenieters.
Dan komen we in een deel van het park waar veel mensen op typisch Chinese muziekinstrumenten spelen. Er wordt ook les gegeven.
Deze snaarinstrumenten en fluiten klinken me wel echt Aziatisch in de oren.
Bij sommige groepjes staan ook dames te zingen en voor te dragen.

Je konijntje uitlaten op het gras, waar ook overal paartjes liggen van de zon te genieten of gezinnetjes met hun kindje van het zonnetje genieten, het kan allemaal.
Ik zie een man die met zijn papagaai de mensen vermaakt. Kinderen worden ook gevraagd de papagaai kunstjes te laten doen.
Ergens zie ik een mevrouw wel heel lenig te zijn. Ik kan het haar niet nadoen hoorIk word door een trotse vader?opa? op de schouder getikt en ik begrijp dat hij graag wil dat ik een foto van het kindje op zijn arm maak. De moeder? van het kindje wordt er bij geroepen en trots staan ze op de foto. Helemaal in de wolken als ik ze de foto laat zien.
We gaan weer richting metro en Bernie vraagt of ik zin heb om ergens wat te gaan lunchen. Hangemaakte noedels??? Ja, dat lijkt me wel wat. Hij vraagt aan de eigenaar of ik mag kijken hoe dat gaat. Dast mag en ik pas nog net erbij in het keuykentje van 1.5 bij 3 meter waar ze met z'n drieen in werken. Je snapt niet hoe ze het doen. De noedels, een soort spaghetti, smaken heerlijk. Er zit wat vlees en groente door en volgens Bernie moet ik er een soort azijn, lijkt een betje op balsamico, over doen. Is inderdaad erg lekker.

Zhujiajiao

Zaterdagmorgen 12 maart gaan we al vroeg op pad naar Zhujiajiao, ook wel het Venetie van China genoemd. Daar lijkt het ook wel een beetje op, maar dan heel anders. Je kunt het ook met Giethoorn vergelijken, maar dan ook heel anders. Dit stadje is al 1700 jaar oud. Zhujiajiao ligt ten westen van Shanghai, 50 km van het stadscentrum. Er zijn 36 bruggen in dit stadje, elk met een eigen naam. Als je met de bus aankomt, valt je gelijk de wel heel speciale bouwstijl van de huizen op
maar net als in Shanghai rijden hier, en dat is natuurlijk in het nieuwe gedeelte waar straten zijn in plaats van waterwegen, de meest vreemde voertuigen.
Bij de toegang tot het oude gedeelte staat een duidelijke plattegrond, maar eigenlijk hoeven Bernie en Katie er niet te kijken, want ze zijn hier al diverse keren geweest. Ze wonen per slot van rekening al 10 jaar in Shanghai. Ook hier zie je overal mensen hun koopwaar aanbieden. Deze mevrouw heeft nog een soort bakfiets, maar er staan of zitten ook mensen met een paar schaaltjes met groenten of vis voor zich, zoals deze collega van haar, en dat hopen ze dan te verkopen. Aan het eind van deze toegangsweg komen we in de echt smalle straatjes met onnoemlijk veel winkeltjes en het is er, ondanks dat het nog maar half tien is, toch al behoorlijk druk. Ik denk dst ik nu maar eens een aantal foto's ga plaatsen, zonder al te veel commentaar. Kunnen jullie een indruk krijgen.




Het wordt ondertussen steeds drukker en ik weet niet of dat nu allemaal toeristen zijn. Veel westerse mensen zie ik in ieder geval niet lopen. Ondanks dat het eten zo buiten op straat aangeboden voor ons westerlingen niet aanbevolen wordt, ruikt het wel erg lekker en er wordt ook veel gebruik van gemaakt. Het is wel jammer dat we eigenlijk net iets te vroeg in het seizoern zijn, want de bomen zijn nog kaal. Maar ja, zo heb je ook wel weer een duidelijker zicht op al die bijzondere plaatjes.




Zoals ik al dacht is het heel moeilijk om een keuze te maken uit al die foto's die ik vandaag heb gemaakt, maar jullie zien wel dat het niet voor niets een toeristische trekpleister is.
Op een gegeven moment staan we boven op een boogbrug, de Tai'an brug. Bernie en Katie laten zich daar op de foto zetten. Die foto wordt dan op een beker gebrand en die gaat Bernie gebruiken als Katie in juni weer terug gaat naar Canada.
Nu is er iets vreemds gebeurd. Ik heb dit bericht vanmorgen geschreven en nog meer foto's en tekst bijgevoegd, maar opeens had ik geen 'verbinding' meer met internet en is het laatste stuk verdwenen. Het is een beetje moeilijk met die verbinding, want ik lig nu in het ziekenhuis.
Gelukkig kan ik via de internetverbinding van het ziekenhuis op internet komen, maar 100% is het niet. We zullen er maar hetbeste van hopen, dat ik het bericht vanavond toch nog af krijg. Ja, ik lig dus in het ziekenhuis met verschillende bloedstolsels in beide longen. Het gaat nu een stuk beter met me, maar toen ik woensdag op Schiphol opstond na de landing voelde ik me verscrhikkelijk. Nou, terug naar Zhujiajiao.
Ik wil nog wel even laten zien hoe het met mijn vorderingen op het gebied van eten met chopsticks staat. Een wonton, dat gaat nog wel. Je prikt het stokje er zo door, maar spinazie, gelukkig niet fijngesneden, dat is toch iets anders. We hadden er ook een kommetje rijst bij, maar zelfs Chinezen schuiven dan de rijst vanuit hun kommetje hun mond in. Ik deed het natuurlijk met de chopsticks. Helemaal fout, want dat werkt voor geen meter. Maar lekker was het wel. Voordat we dit restaurantje binnen gingen, had ik al een kijkje in de keuken kunnen nemen. Maar niet verder over nadenken Het heeft mij in ieder geval lekker gesmaakt. We kregen een schaal met spinazie. Gestoomd en heerlijk gekruid. Een schaal met broccoli en paksoi, met weer andere kruiden, maar ook gestoomd en een schaal met lekkere vleestukjes.
Ik zou nog zoveel foto's kunnen laten zien, maar ik beperk me maar tot deze twee laatste. Een avondimpressie.
En dan nog even een kort verslagje van de reis per bus terug naar Shanghai. Het was al donker en voor we het busstation opzochten eerst nog wat proviand ingeslagen voor de reis terug. De bus stond al klaar en wij waren de eersten, dus konden mooi vooraan zitten. Toen bedacht Bernie zich opeens dat hij wel een paar blikjes bier voor onderweg kon kopen, maar dat duurde langer dan hij, en ieder geval Katie en ik hadden gedacht. De chauffeur kwam en startte de motor, dus toen moest Katie wel zo goed mogelijk in het Chinees zeggen, dat er nog iemand moest komen. Gelukkig zagen we Bernie al tussen het verkeer door laveren, maar het scheelde maar weinig of de chaufferu was zonder hem weggereden.
Nou weet ik niet of ik al had verteld, dat Chinezen overal kunnen slapen. Toen ik met Katie bij de dokter in de wachtkamer zat, zag je ze overal slapen, in de metro en ook al 's morgens in de bus. Tja, en dan moet je niet raar opkijken dat ze dat 's avonds ook doen. Katie was in haar nopjes met wat ze kon vastleggen. Zebedreigde me zelfs, dat ze mijn kinderen zou schrijven dat ik China verkering had gekregen.
Ik had het net over Bernie, dat hij door het verkeer aan het laveren was. Je hart staat soms stil als je ziet hoe ze hier aan het verkeer deelnemen. Om een voorbeeld te noemen. Toen we terugreden naar Shanghai was het dus echt helemaal donker. Ik heb al eens verteld dat er heel veel scooters en fietsen rijden? Nou, niemand die licht voert, ook al is het midden in de nacht. Komt nog bij dat die scooters meestal electrisch zijn. die hoor je dus ook nog niet. Krikkemikkige karretjes: geen licht. We rijden in de bus op een highway. Dat is echt een drukke weg. Je mag er niet harder dan 90, maar de weg is wel 2 x 4 banen breed. Zie ik opeens van links ons een scooter tegemoetrijden, laverend van baan vier naar baan 1, dus tegen het verkeer in, geen licht en op die scooter twee volwassenen en 2 kinderen. Je hart staat stil.
Dinsdag op weg naar het vliegveld in de taxi, ook op een highway, zie ik een fietster tussen baan 2 en 3 tegen het verkeer in fietsen. En niemand die er anders van wordt. Onbegrijpelijk.

Vrijdag, 11 maart - wandeling in de French Consession

Ik heb al wat verteld over de vele bijzondere transportmiddelen hier. Zal er nu eerst maar eens een paar laten zien
Vandaag is het ook weer een bijzondere dag. Vandaag ga ik een wandeling maken in de French Consession, samen met iemand van een groep Nederlandse vrouwen die een bedrijfje erin hebben opgezet. Marjan van Marle heet mijn gids en ze komt oorspronkelijk uit Dordrecht. We ontmoeten elkaar in een restaurant en ik blijk haar enige klant te zijn. De French Consession trekt me in het bijzonder aan, omdat ik in Sydney een heel interessant boek heb gelezen: Falling Leaves en dat boek speelt zich grotendeels in de French Consession af. We lopen eerst maar eens over de wet market, waar ze veel levensmiddelen verkopen. Blote kippen, maar ook levende kikkers. Ik zie halve vissen, waarvan de kieuwen nog bewegen. Maar ook heel veel verse en frisse groentesoorten. Maar daar heb ik al eens foto's van laten zien. In de tijd van het boek woonden in deze wijk veel zeer gegoede Franse families, nu zijn de grote huizen bewoond door heel veel families.Ze hebben vaak maar een kamer voor het gezin, met dan meestal maar 1 kind. Het leven speelt ich veel op straat af. of zoals op deze foto: ze bouwen gewoon een beetje naar buiten uit. Je moet je spullen toch ergens laten, nietwaar? Ja, en dn nog maar eens een foto van een kleine ondernemer met zijn handel. En een vrolijke meneer die de was ophangt. Het is nu een echte volksbuurt, waar veel winkeltjes zijn, werkplaatsjes, de kapper die buiten zijn klanten bewerkt, overal kun je eten kopen. Marjan woont zelf midden in de French Consession en ze woont er graag.Oh ja, stoelen worden er ook verkocht. De eigenaar van deze wel heel kunstig opgestapelde bakfiets zit er naast op een kratje, lekker in de zon.Een schoenmaakster aan het werk en de klant zit te wachten tot ze klaar is. Het is een heerlijke wandeling, het zonnetje schijnt en ik ben in goed gezelschap. Na 4 uur wandelen brengt Marjan me naar een leuk restaurant waar ik kan lunchen. Daarna wandel ik op mijn gemak naar huis. Onderweg van alles fotograferend. Ik blijf me verbazen over het verkeer. Maar daar vertel ik in een ander hoofdstukje over. Het wordt nu tijd om mijn spullen allemaal klaar te zetten. De taxi mocht eens wat vroeger komen,, dan wil ik toch wel klaar staan.
En dan duurt het niet lang meer, zo'n 26 uur, voor ik weer in Nederland ben.

Een dag op stap met Katie

Terwijl ik op de taxi zit te wachten, nog 2.5 uur, zal ik maar eens mijn blog bijwerken. Heb er de laatste paar dagen geen tijd voor gehad. En als ik tijd had, had Katie haar laptop nodig voor school. Donderdagochtend moest Katie naar de dokter en ze besloot die dag vrij te nemen. Ik ging dus met haar mee en ik denk dat ik wel een uur in de wachtkamer heb gzeten. Het was de jaarlijkse controle en de dokter neemt alle tijd voor je. In Shanghai ie je zo veel verschillen. Geweldig hoge gebouwen, jonge mensen gekleed volgens de laatste mode, maar ook mensen zoals deze vrouw. Ze doorzoekt deafvalbakken op afval dat ze ergens in kan leveren. Ze krijgt er dan geld voor. Er rijden grote dure auto's, veel met chauffeur want het is vragen om moeilijkheden om hier zelf te rijden. Fietsen zie je hier ook ontzettend veel. Vaak oude rammelkasten, die op de vreemdste manieren zijn omgebouwd om als transportmiddel te fungeren. We gaan naar de Jadetempel, ligt midden in een druk gedeelte van de stad, volgebouwd met moderne hoogbouw Bij de ingang van de tempel staat een oude vrouw te bedelen. Ze wordt door de politie hardhandig weggesleepd. Binnen is het vredig. Er wordt heel veel wierook gebrand en heel veel mensen staan met wierook in hun handen naar alle windrichtingen hun gebeden op te zeggen. Deze boeddha is van witte jade, is 3.87 meter hoog en weegt 11 ton.Zoals ik al vertelde, staat deze tempel midden tussen de hoogbouw. Dat is op deze foto goed te zien. Als je daar zo rondloopt, dan blijf je foto's maken. Alles is ook zo heel anders dan bij ons. Behalve twee enorme boeddh-figuren van jade, er is ook een groene jaden boeddha, is er ook nog een enorme boeddha van zilver en een gemaakt van hout van een duizend jaar oude camphov boom. Hij meet 2.6 meter in doorsnee, is 6.2 meter hoog en weegt 5 ton. Ik hoop dat de foto's een beetje bij de bijbehorende tekst komen te staan. Dat is altijd een beetje gokken. Dit is een close-up van de dakbekleding. Je kunt het moeilijk dakpannen noemen. Ik vind ze wel heel mooi en bijzonder en heb toch wel een aantal dakranden gefotografeerd. Zullen mijn kinderen leuk vinden als ik de foto's laat zien. Als je in een tempelgedeelte op de eerste verdieping staat. kun je de gewone wereld zien. Mensen die op de bus staan te wachten. Het was toen geen spitsuur of zo, gewoon 2 uur 's middags. Netjes op je beurt wachten is er hier niet bij. Dringen en zorgen dat je komt waar je wilt zijn. Na er zeker 2 uur rondgelopen te hebben, besluiten we maar eens verder te gaan. Met een taxi gaan we naar een mooie tuin: Yuyuan Gardens. Deze tuin ligt midden in een heel oud gedeelte van Shanghai. Ik ga alleen naar de tuin, want Katie is er al heel vaak geweest. Zij wacht wel bij Starbucks op mij. Het is er druk, vind ik. Maar Katie zegt dat ik dan helemaal niet in een weekend er moet komen. Dan loop je echt schouder aan schouder. Het is een mooie tuin, veel prunus in bloei in verschillende kleuren. Verder is het nog kaal, maar ik denk dat het er over een week of twee heel anders uitziet. Och, ik kan wel foto's blijven uploaden. Ik stop er nu maar mee. Nadat ik overal in de tuin ben geweet, dwalen we nog wat door de oude straatjes en ik koop nog wat souvenirs. Een goed ding om iemand bij je te hebben die van afdingen weet. Ik heb het gevoel echt koopjes te hebben gedaan. Nog een foto om het af te leren en om jullie het grote verschil tussen oud en nieuw Shanghai te laten zien. Dat grote nieuwe gebouw op de achtergrond noemen ze de flesopener.