Alweer het laatste praatje

We zijn weer thuis, na een fijne en rustige rit door een mooi deel van Duitsland. Bijna geen Autobahn. Ik had een afspraak gemaakt met mijn penvriendin Philippa. Zij woont met haar man Jo in Senden, iets ten zuidwesten van Münster, Vanaf de Autobahn bij Werl tot aan Senden drie mooie molens kunnen fotograferen. De eerste staat in Hilbeck.

De tweede, hoofdloze molen ontdekte ik in Davensberg. Boven in de muur staat een adelijk wapen.

De derde molen tenslotte nog iets dichter bij Senden. De naam van het dorp ben ik vergeten. Al met al toch een mooi resultaat.

Goulashsoep

Nadat ik een foto van de goulashsoep had laten zien, stelde Arjen voor om de kok te ontvoeren en mee te nemen naar Enschede en zo het recept voor die heerlijke soep te ontfutselen. Dus vanmiddag heel doelbewust weer naar dat restaurant en gezegd, dat we de kok onmiddellijk moesten spreken. Ik hoopte natuurlijk op een stoere kerel, maar toen ik de kok aan zag komen lopen, veranderde ik heel voortvarend gelijk mijn plan de campagne en zei met barse stem dat ze mocht kiezen: Of mee naar Enschede, OF met zonder aarzelen het recept opschrijven. Naar Enschede, nee, dat nooit. Dus nu heb ik het recept. Als je maar recht op je doel afgaat, dan kom je er wel. Vandaag maar een kleine toer gemaakt, heb geprobeerd een foto-album online samen te stellen van de Urker dag in mei van dit jaar. Maar goed dat ik niet per uur hoefde te betalen, wat had dat een voeten in de aarde. En ik ben er nog niet.

Ze hebben in dat restaurant trouwens een erg leuke menukaart. Gewoon in een nostalgisch kookboek geplakt. Oudere kookboeken kon je kopen voor € 6,00. Leuk idee. Oma bestelde weer de goulashsoep en ik heb hertengoulash besteld. Was erg lekker. Terwijl ik dat kookboek eens doorblader zie ik een recept voor witte kool, dat wel erg veel lijkt op de kapkool, die mijn opoe altijd maakte en waar mijn moeder het zo vaak over heeft. Een recept daarvan heb ik in mei op de Urker Dag gekregen en dat ga ik gauw eens klaarmaken.

Tenslotte nog een gezicht op Bad Fredeburg vanaf de Alte Bahnhof, waar wij logeren

Hallenberg en Frankenberg

Vandaag een wat langere tour gemaakt. Eerst naar Hallenberg gereden. Afgelopen vrijdag zijn we daar ook doorgekomen en toen bedacht ik dat we daar toch maar eens moesten gaan kijken. Ik weet niet of ik toen een blinde vlek heb gehad, of vandaag, maar er was niets bijzonders te zien. Toen maar doorgereden naar Franenkberg. Daar waren we vrijdag ook doorgereden. Nu gingen we naar de Untere Markt en de Obere Markt, waar deze prachtige klokkentoren staan. Het was niet prettig lopen, want het was allemaal nogal stijl. Besloten om via de noordelijke zijde naar Winterberg te rijden. In Medebach nog even een kop koffie gedronken met daarbij een heerlijk, en nogal grrot, stuk appeltaart gegeten. Op de heenweg, 'aan de voet van de Kahle Asten' op een bankje in de zon wat gegeten, haringrolletjes. We hadden nogal wat bekijks van een paar erg nieuwsgierige dames

Toen ik ze wilde onderwerpen aan een fotoshoot, wisten ze niet hoe snel ze hun dikke konten moesten keren en ze renden helemaal naar de andere kant van de wei. Afgelopen met de nieuwsgierigheid, nou ja, van een afstandje.

Toen we net voor Winterberg waren zijn we nog even naar de Ruhrquelle wezen kijken. Nou, niet echt helemaal. Bij de parkeerplaats was een bruggetje en daar heb ik een foto genomen van de Ruhr, die daar misschien 200 meter terug z'n oorsprong heeft. Van Schmiedinghausen binnendoor door het Sorpetal naar Bad Fredeburg gereden. Een mooie weg, niet druk dus je hoeft er niet met een snelheid van 100 overheen te scheuren, omdat er weer eens iemand vlak op je bumper zit. Pas op het stukje tussen Lichtenfels en Medebacj hebben we wat regen gehad, verder zon en wind. Prachtig septemberweer.

Schmallenberg

Na een fijne luie ochtend gaan we zo rond het middaguur naar Schmallenberg. Dat is maar 5 km verderop. Het zonnetje schijnt, en dat had ik vanmorgen echt niet verwacht. Het werd toen steeds donkerder in de lucht, maar plotseling klaarde het op. In Schmallenberg is in 1822 een grote stadsbrand geweest.Bijna alle huizen verwoest, maar ook de wintervoorraden. Door hulp van naburige dorpen, die graan inzamelden, konden de burgers van Schmallenberg in ieder geval pap - oftewel Brey zoals het in het dialect hier genoemd wordt - op Urk wordt pap brij genoemd - eten. Om aan te tonen hoe de Schmallenberger burgers hiervan genoten, is er een beeld gemaakt van een Schmallenberger Breybalg (papbuik). Ja, hij heeft bepaald wel een dik, vol buikje. Na die brand zijn er mooie statige huizen gebouwd.

Natuurlijk moest er ook aan de inwendige mens gedacht worden en bij Stoffels gingen we lekker buiten op een bankje zitten. Bestelden koffie en warme chocolademelk en toen dat op was namen we allebei een lekkere kop goulashsoep. Dit was allemaal in de Weststrasse, we liepen steeds verder naar beneden, maar iets voorbij de Südstrasse, daar waar de Breybalg zich tegoed zit te doen konden we de Oststrasse inslaan, en daar ging het naar boven. We hadden veel afleiding door allerlei leuke winkels, maar ook zie je er veel standbeelden. Toen op weg naar Grafschaft, een oud kloostercomplex dat nu een gespecialiseerd ziekenhuis is. Overal op de huizen zie je opschriften. Vaak wie het huis heeft laten bouwen, of religieuze opschriften

. Toen we even later ergens wat wilden gaan gebruiken, betrok de lucht toch wel heel erg en eenmaal binnen begon het wat te regenen. Uiteindelijk kreeg het weerbericht toch nog gelijk, maar het is ons vandaag reuze meegevallen.

Grevenstein

46 jaar is het geleden, dat Gerrit en ik, het jaar voor we trouwden, in Grevenstein samen op vakantie zijn geweest. Met de trein er naar toe en daar met de bus reizen of wandelen. Ik heb maar niet geprobeerd de boerderij waar we ingekwartierd waren terug te vinden, maar was toch onder de indruk van het gezicht op Grevenstein vanaf de doorgaande weg.

en daar moest dan ook een foto van gemaakt worden. We hebben het vandaag wat kalmpjes aan gedaan, want ik was een beetje grieperig. Erg neusverkouden, zwaar hoesten en warme en koude rillingen. Moeder heeft naar de preek van vorige week zondagmorgen geluisterd en ik ben toen weer even naar bed gegaan, en daar ben ik behoorlijk van opgeknapt. De koffie hebben we op het balkon genuttigd

. Daarna de lunch klaar gemaakt. Gisteren op de Schammklöpper-Markt 2 versgerookte forellen gekocht. Wat was dat lekker. NIet te vergelijken met de gerookte forellen die je thuis bij de supermarkt koopt.

. En nu zijn we klaar voor de koffie en Tatort.

Ik ben een dag achter, maar gisteren waren we laat thuis, toen moest er nog gekookt worden, gegeten, opgeruimd en naar Der Alte gekeken, en naar Flemming en Polizeiruf 110. Dus geen tijd om mijn blog bij te werken. Helaas. Gisteren zijn we naar Cappel gereden. Dat is een dorpje, iets ten oosten van Fritzlar. Daar hebben we Ans van Rooyen opgezocht. Ans ken ik van Annettes kaartengroep en ondanks dat ze in Duitsland woont, zijn haar kaarten altijd op tijd bij een jarige. Bij mij is dat nogal eens wat later. Het was toch wel 2 uur rijden, maar het was een mooie tocht, dwars door het Sauerland, door Neuastenberg, langs Winterberg, en nog veel meer mooie plaatsen. Ergens in een dorpje kwamen we een Bäckerei Gerke tegen. Ik had nog een foto willen maken, maar toch maar niet gedaan. Ans had een heerlijke lunch gemaakt, ze woont bij haar zoon en schoondochter in. .

De zoon heeft een fysio-praktijk in Fritzlar. Ook hun zoon woont nog thuis, en woont met zijn oma op de bovenverdieping. Ans raadde ons aan toch even in Fritzlar rond te kijken en mede door het voorwerk van Arjen met zoeken op internet, wist ik dat ik in ieder het geval het Raadhuis moest gaan bekijkenb. Dit is het oudste nog als Raadhuis in gebruik zijne gebouw van Duitsland. Daar zagen we ook de St.Peter Basiliek. In 723 heeft Bonifatius (die in 754 in Dokkum door de Friezen werd vermoord) hier een eik omgehakt. Die eik was gewijd aan de Germaanse god Donar. Van het hout heeft hij een kapel laten bouwen. En nu staat daar de St. Petrus Basiliek. Maar natuurlijk zijn we niet alleen cultureel bezig geweest. Er waren genoeg terrasjes om van een lekkere kop warme chocolademelk (met slagroom) en een kop cappucino te genieten en allebei hadden we er een lekkere taartpunt bij. Om goed half zeven waren we thuis en toen volgde nog een druk programma, zoals hierboven beschreven.

Vakantie in Bad Fredeburg

Na een dag vertraging zijn we vanmiddag toch op weg gegaan naar ons vakantieadres in Bad Fredeburg. Vorige week had ik al een route uitgestippeld, maar omdat het half drie was dat we vertrokken, leek het me verstandiger nu toch maar gewoon de Autobahn te volgen. Op het eind toch nog een beetje verkeerd gereden, maar dat was niet zo erg, want het is hier ontzettend mooi. Ik kwam er al rijdend achter, dat we in de buurt van Grevenstein zitten. In Grevenstein hebben Gerrit en ik in 1966, het jaar voor we trouwden, onze vakantie doorgebracht. Met de trein naar Olpe en vandaar met de bus naar Grevenstein. Ga van de week toch eens kijken hoe het er daar nu uitziet. Ik had moeder vanmorgen net rollen ingedraaid, toen ze vroeg: Zullen we nu dan maar gaan? Na enig nadenken, van mijn kant, naar huis gefietst, spullen ingepakt en ik was er ook helemaal klaar voor. Onze eerste maaltijd hier was een beetje bij elkaar geraapt. Ik had bij Appie 2 diepvriesmaaltijden van Iglo gekocht, maar ik bleek er maar eentje ingepakt te hebben. De andere zak bevatte grote garnalen. Die toen ook maar even klaargemaakt. Nou, het was genoeg, want er bleef

genoeg over. Terwijl ik de keuken een beetje aan het opruimen was, de kleren in de kasten enz, zat moeder naar UPPS te kijken. De RTL-versie van Candid Camera. Morgen gaan we naar Cappel bij Fritzlar. Arjen had al wat voorwerk gedaan en me verteld, dat Fritzlar echt de moeite waard is te bezoeken. We zullen zien of we er tijd voor hebben. Het is een prachtig apartememnt. Smaakvol ingericht, erg ruim en van alles voorzien.