De laatste volle dag in Shanghai

Deze laatste dag ben ik een beetje in de buurt gebleven. Ik had een bord gezien met daarop de mededeling dat er een mausoleum moest zijn, en wel dat van Madame Soong Chin Ling. Niet dat de naam me bekend in de oren klonk, maar op internet had ik gelezen dat er ook een begraafplaats was waar nogal veel buitenlanders begraven lagen. En daar was ik wel een beetje nieuwsgierig naar. Dat gedeelte werd ook duidelijk aangegeven. Het meest waren het platte stenen op de grond, een enkele grote staande steen.
Ook liggen er best een groot aantal Joodse mensen begraven, maar ook een Quaker, een gemeleerd gezelschap dus.
Op het Chinese gedeelte zijn de grafmonumenten heel wat imponerender.
Maar voor ik daar ben, kom ik eerst langs het sneeuwwite beeld van Madame Soong Chin Ling. Zij kijt uit op een enorm plein met veel trappen.

Op dat Chinese gedeelte valt me deze grafsteen erg op. Ik vind hem heel romantisch, je ziet nog een stuk van de "Grote Muur" erop afgebeeld, twee mensen die kennelijk veel van elkaar houden en dan die twee duifjes. Ja, ik raak er zelfs een beetje ontroerd door. Ook een muzikant met dat typische Chinese snaarinstrument heeft blijkbaar een groot monument verdiend.
Bang om te verdwalen ben ik niet, want ik blijf utzicht houden
op die 'toren'waar ik vanuit de woonkamer van Katie en Bernie kan kijken. Je ziet dus hoe dicht bij hun flat dit is, maar ze zijn er geen van beiden ooit geweest. Nog geen tijd voor gehad, denk ik. Ze wonen per slot van rekening ook nog maar 10 jaar in Shanghai. Dit zijn dus de laatste beelden van mijn vakantie. De volgende ochtend zal mijn taxi komen, zo tegen half een. Maar om half twaalf wordt er al gebeld en ik hoor het woord taxi en number house. Ik begrijp dat de chauffeur naar het huisnummer vraagt. Dat moet ik eerst opzoeken, de papieren zitten al in mijn koffer. Hij staat bij een andere flat begrijp ik. Nu is mijn Chinees niet om over naar huis te schrijven en zijn Engels is wel wat uitgebreider, want volgens mij heeft hij net het woord Oke geleerd, want op al mijn vragen krijg ik oke als antwoord. Ik vraag of hij al beneden staat: Oke. Of is hij misschien nog onderweg. Als je zelf zegt dat je bij nummer 837 bent en je moet naar 1163, lijkt me dat wel een logische vraag: Oke, oke is het antwoord. Ik als een gek al mijn spullen nog eens bij elkaar gezet. Schoenen aangetrokken, controleren of ik alles heb, pas, tickets. Lijkt me wel handig om die bij mee te nemen. Sleutel, openbaarvervoerpas, sleutelkaart van de deur beneden en de ligt, die liggen op de kast, want die mag ik niet meenemen. Dan gaat de deurbel en ik zie een jongeman in der camera. Hij zegt maar steeds: Taxi Pudong (dat is het vliegveld), dus ik neem aan dat het mijn taxi is. Beneden vraagt hij nog een keer of ik naar Pudong moet. Ja, ja, De rit naar het vliegveld duurt meer dan 1 uur en kost me iets minder dan € 15,--. Koopje toch? Op het vliegveld heb ik tijd genoeg om, als ik eenmaal door de douane ben, rustig een kop cappucino te bestellen en dan nog eens op mijn gemak wat souvenirtjes te kopen.
Dat was dan mijn reis naar Australie en Shanghai. Een geweldige reis, die toch een beetje vervelend afgelopen is. Ik schrijf dit bericht op dinsdag de 22e maart en ik lig nog steeds in het ziekenhuis. De arts die de ronde kwam doen zei me, dat ze hun uiterste best zouden gaan doen om me voor het weekend thuis te krijgen. Hij zei ook dat ze feedback gingen houden met Schiphol, want ook hij vond het een vreemde gang van zaken dat ze me niet beter gecontroleerd hebben, of op deze manier naar huis hebben laten gaan. Achteraf ben ik wel blij dat ik in Enschede in het ziekenhuis lig, maar het was toch wel erger en gevaarlijker dan ik in eerste instantie dacht.