Afscheid nemen en kennismaken

Ik moet eerst even een verzuim goedmaken. We konden gisteren geen foto's nemen van de Little Pinguins. Dat was jammer, maar later dacht ik eraan om eens op internet te kijken. En ja hoor: zie deze foto. Daar had ik natuurlijk veel eerder aan moeten denken.
Vandaag ook weer een bijzondere dag beleefd. Het houdt niet op.Al vroeg met de trein naar Melbourne. Liz bracht ons naar het station en omdat zij al om half acht begint, waren wij dus al heel vroeg op het station van Frankston. Maar dat geeft niets, want het is toch een uur met de trein. Je koopt dan een dagkaart voor twee zones en dan kun je de hele dag met het openbaar vervoer in Melbourne en wijde omstreken.En dat voor AUD 9,40. Peanuts toch?
Eerst maar eens naar de Balletschool gelopen om daar binnen een foto te nemen van het erebord waarop Geon, de neef van Gerrit staat vermeld. Hij heeft in 1990 een beurs gekregen omdat hij de beste leerling was dat jaar. We werden heel vriendelijk rondgeleid door een mevrouw, die zich Geon nog goed wist te herinneren.
Toen maar weer op de City Circle Tram gestapt om bij de haven uit te stappen en er wat rond te kijken. Weer op de tram en bij Melbourne Old Goal, de oudste gevangenis van Melbourne, uitgestapt. Hier is in 1967 de laatste veroordeelde opgehangen. We lazen op een bord, dat een kind van 3 jaar werd veroordeeld wegens luiheid en slordigheid voor 6 maanden gevangenisstraf.Ongelooflijk. Eenmaal buiten
nog verschillende dingen bekeken, zoals deze voormalige kruitfabriek. De gemeente wilde de fabriek afbreken, maar daar kwamen mensen tegen in opstand. Een oplossing werd gevonden door er een soort koepel overheen te bouwen en de fabriek onderdeel te maken van een groot winkelcentrum. In een smal zijstraatje vonden we, op aanwijzingen van de zoon van LIz, een Chinees restaurant waar we een verrukkelijke won ton soep hebben gegeten. Al lopend door een stad als Melbourne doe je allerlei indrukken op, maar DE verrassing van de dag was, toen we plotseling vioolmuziek hoorden en deze twee kinderen ontdekten. Heel aandoenlijk. Het mooiste was dat ze al heel veel geld hadden verdiend. En het klonk niet eens slecht.

Om drie uur zijn we op de trein gestapt en zijn op weg gegaan naar Glen Waverly, waar we een neef van mijn moeder zouden ontmoeten. Hank, de zoon van de jongste oom van mijn moeder. Zijn vrouw en zoon haalden ons van het station en in de tuin hebben we uitgebreid zitten praten. Hank kwam pas later thuis van zijn werk. Hij had geprobeerd vrij te krijgen om ons wat van de omgeving te laten zien, maar dat was niet gelukt. Hank en Angela hebben ons mee uitgenomen naar een Thais restaurant, waar we heerlijk hebben gegeten en de tijd vloog voorbij. Ze hebben ons ook naar Frankston gebracht. En nu naar bed, want morgenmoeten we om half vijf weer op. De shuttelbus komt ons om kwart voor zes ophalen om ons naar het vliegveld te brengen. Het is maar 50 minuten vliegen naar Adelaide, waar mijn penvriendin Ruth ons op komt halen.