Treinreis

Gisteravond om 11 uur werden we in Broadmeadow door Harry van het station gehaald. We waren om 13.09 uur vertrokken vanuit Wagga Wagga en hebben dus, met een onderbreking van een half uurtje, 10 uur in de trein gezeten. Joy stond ons op te wachten en heeft ons gelijk iets van Wagga Wagga laten zien. Wagga Wagga betekent zoiets als plek waar veel kraaien zijn en de kraai staat ook in het stadswapen en vind je overal als logo terug Het is een aboriginal naam. Het is een leuk stadje, met brede lanen. Vanaf een uitkijkpunt hadden we een prachtig uitzicht op Wagga Wagga. Je spreekt het trouwens uit als Wogga Wogga, met een stomme a aan het eind.. We bezochten de botanische tuin, hebben boodschappen gedaan in de supermarkt en toen ging het richting Coolamon. Dat is trouwens ook een aboriginal woord en betekent zoiets als houten schotel.
Joy is ook een 5W vrouw en heeft 18 maanden geleden bij ons in Gemert gelogeerd en we hebben haar toen een paar mooie punten in Nederland laten zien. Ze was toen helaas een beetje ziek, dus erg heeft ze er niet van kunnen genieten. Nadat ze bij ons op bezoek was geweest, is ze een paar dagen in Amsterdam geweest en daarna is ze met haar dochter, die in Chester, Engeland werkt, verschillende landen in Europa aangedaan Joy en haar man Neville wonen in een mooi huis, net iets buiten Coolamon, met weidse uitzichten vanaf de noordwaranda. De week voor wij kwamen had het een paar dagen geregend en iedereen was dolblij. Het gras was ook niet zo dor en bruin meer, maar ja er moet natuurlijk veel meer regen komen. In Coolamon bezoeken we het up-to-date-house. Vroeger was dit aan groot warenhuis, ontmoetingsplek voor iedereen. Deze foto laat zien hoe het er toen uitzag. Nu zijn er alleen nog maar de stellingen en de toonbanken. Maar er zijn ook museumstukken, die een beeld geven van Coolamon in vroegere tijden zoals deze gehaakte kledingstukken van een mevrouw Mavis. Zij was op huwelijksreis in Manly en zag in een etalage een duur Italiaans kledingstuk. Ze wou die jas wel heel graag hebben, maar hij was veel te duur. Waarop ze hem zelf heeft gehaakt. En dat is zo goed bevallen, dat ze daarna al haar kledingstukken zelf haakte Terwijl Joy een uurtje moet werken bij Meals on Wheels, verkennen wij het stadje. Lopen winkels binnen en hebben een lang gesprek met een Engelsman. Hij is 87, woont al jaren in Australie, heeft dierbare herinneringen aan Nederland en is al 5 jaar op reis door Australie. In z'n eentje. Hij denkt eraan nu maar weer eens zijn 2 dochters op te gaan zoeken en zijn nieuwe achterkleinkind te bewonderen. 's Middags neemt Joy ons mee om te laten zien waar hun vroegere boerderij was. Neville had schapen en verbouwde graan. Het is een enorm stuk grond, waar we helemaal omheen rijden Natuurlijk moeten er een paar lammetjes op de foto worden gezet. De aarde is hier vuurrood. De volgende dag brengen we door in Wagga Wagga. We doen een wandeling langs verschillende gebouwen: 4 kerken, gerechtsgebouw, politiebureau, het huis van de bisschop, een bank en het postkantoor. Allemaal even mooi. Bij de Presbyteriaanse kerk komen dit bord tegen:
Het is trouwens toch opvallend hoeveel borden met spreuken er overal staan. In een bakkerij, waar we koffie dronken, stond een bordje: I don't repeat gossip so listen carefully. Pnder dat bordje zaten 3 oudere dames van hun koffie te genieten. Buiten zagen we een boord met de volgende tekst: Experience is something you don't get until just after you need it. Is toch wel een nadenkertje In Wagga Wagga wandelen we wat in een park en bezoeken een museum en de Art Gallery. Dit paard wordt The King genoemd en waar doet het me toch aan denken??
De volgende dag rijden we naar Coolamon en bekijken het station. Er komt hier nog 2 keer per week een personentrein. Op zaterdag kun je naar Griffith en op zondag terug naar Junee. Het gebouw zou worden afgebroken, maar de heemkundegroep, waar Joy lid van is, hoorde hierover en besloot het gebouw te kopen.Ze verzorgen er nu morning coffee's, lunches, bbq's enz. voor toeristen. Van de opbrengst kopen ze banken, lantarenpalen enz. om het aanzien van Coolamon mooier te maken. Een goed initiatief. Na de lunch vertrekken we naar Junee. Een dorpje ongeveer zo groot als Coolamon. We nemen eerst een kijkje in de dropfabriek. Ja, drop en dan in Australie. We kunnen kijken waar de mensen mee bezig zijn, bijvoorbeeld bij de inpakafdeling. Alles gaat met de hand. Op een gegeven moment komt een mevrouw naar buiten en biedt ons een staaf drop aan. De bovenste helft is bedekt met chocolade en sprinkels. Het smaakt echt lekker. Het drop is allemaal organic. Er zit bloem in, maar ze verwerken ook spelt, wat goed zou zijn voor mensen met een glutenallergie. Wat zien we nog meer in Junee? Een hotel, waar het spookt. We zijn er maar niet binnen gegaan. We gaan naar het Roundhouse, een treinremise, waarvan een gedeelte een museum is. Er staan verschillende oude wagons, een oude loc en 2 splinternieuwe locs, 5 jaar geleden gekocht in Duitsland. Ze bleken niet sterk genoeg voor de heuvels in Australie. Sinds een jaar staan ze in het museum en men is hard aan het denken wat nu te doen met deze locs. Best interessant wat ons allemaal verteld wordt.
Nu ga ik deze prietproat op het web zetten, want we moeten ons klaarmaken voor de Hollandse middag. Daar horen jullie vanavond meer over.