Dwellingup, Kings Park en Freemantle

Ja, dat heeft een tijd geduurd, maar nu zijn we er dan weer. Het is altijd moeilijk als er geen computer thuis is. Zaterdagmorgen kwam Nerillee, een vriendin van Ann, ons ophalen. We rijden naar Dwellingup, een plaatsje ten zuid-oosten van Perth. Daar is een boomgaard, waar Ann fruit heeft besteld: voor school, voor de dochter, voor een vriendin en voor zichzelf. Het belangrijkste is eigenlijk de Fuyu's. Een vrucht die wij nog niet kennen. Uiterlijk een tomaat, stevig vruchtvlees, dat van smaak tussen een appel en een peer in zit. Met de auto volgeladen rijden we weer naar Dwellingup. Dat is trouwens een Aboriginal naam en de uitgang up betekent 'woonplaats'. De fuyu begint pas rijper te worden als de bladeren al van de boom zijn gevallen. Verder bezoeken we een wijnproeverij, wat art galeries en we lunchen er. Een aardige vrouw serveert ons een groot bord stevige groentensoep (Gerrit krijgt het volste bord) met heerlijk, knapperig brood voor AUD 5,00, wat volgens ons erg goedkoop is. Later bezoeken we de forest museum, waar we een behoorlijke wandeling hebben gemaakt van zeker een uur. We lopen ook nog over een boomkronenpad en dan bekijk je de wereld onder je toch weer anders.
We zien een houthakkershut. Hier woonden ze met soms vrouw en kinderen. Het 'bed' bestaat uit een soort hangmat van jutezakken. We zijn er niet achter gekomen wie daar nu in sliep. Erg comfortabel was het allemaal niet. Als we ook nog het onderkomen van aboriginals gaan bekijken
horen we wat geritsel en als we goed kijken zien we dat we door twee neiuwsgierige kangeroos in de gaten worden gehouden. Ze blijven natuurlijk niet wachten tot Cuny ze op de foto kan zetten. Helaas.Overal om ons heen staan zwartgeblakerde bomen. In februari van dit jaar zijn hier hevige bosbranden geweest. Ondanks dat staan de bomen in blad en op de grond loopt ook van alles weer uit. We hebben ons laten vertellen, dat abroiginals vaak grote gebieden afbranden om zodoende bepaalde zaden de kans te geven te ontkiemen. Deze zaden kunnen alleen ontkiemen als ze verbrand zijn geweest. Je moet het maar weten. Ook zien we nog sporen van een bosbrand in 1961. Het bordje vertelt dat de boom links een litteken heeft overgehouden van de bosbrand toen. En dan toch maar doorgroeien.
Nu wordt het moeilijk, heel moeilijk. 's Zondags gaan we naar Kings Park en wandelen daar een paar uur. Onze kuitspieren hebben zich hier in australie behoorlijk ontwikkeld. De moeilijkheid is niet dat we spierpijn hebben of zo. Nee, het gaat erom dat we geen keuze kunnen maken uit de 230 foto's die Cuny tijdens deze wandeling heeft gemaakt. En dat zijn niet alleen foto's van indrukwekkende gumtrees. die er in heel veel verschillende soorten staan, of prachtige bloemen en bijzondere vogels, maar ook prachtige uitzichten op Perth en de Swan River. Alles is even mooi en indrukwekkend. Daarom houden we het maar op twee foto's. Heel veel mensen brengen hun vrije tijd door in de parken in Australie. De gazons zijn vakkundig geschoren, maar je mag er op lopen, spelen, bbq'en, picknicken enz. We hebben in Australie al veel parken gezien, maar dit vinden we toch wel het mooiste. Daar komt bij dat het gedeelte van het park en de botanische tuin, waar wij hebben gewandeld, maar een heel klein stukje van het park is. De totale oppervlakte bedraagt 400 hectare. De rode bloemen zijn van een bepaalde eucaliptus boom, oftewel gumtree.
Op maandag nemen we de bus naar Freemantle. In Elvira Dr, de straat waar Ann woont, zien we deze twee Galars rustig eten en ze gaan echt niet voor ons aan de kant. Ze veroorzaken trouwens veel schade aan de gewassen. Dat even terzijde.
In Freemantle stappen we op de gratis Catbus, die een grote ronde maakt door Freemantle. We bezoeken het Museum van Freemantle, St. John's Angilcan Church, waar we prachtige ramen zien. Een heel vriendelijke gids vraagt ons waar we vandaan komen en als ze hoort dat we Nederlanders zijn, zegt ze dat we beslist naar het Shipwreck museum moeten gaan. Ze zegt: Ik zeg je niet dat je naar de kerk moet gaan, maar wel dat je het Shipwreck museum niet mag missen. Daar gaan we dus maar naar toe. En ja, het is echt de moeite waard. Het vertelt de geschiedenis van de Batavia en andere, veel Nederlandse, schepen die voor de kust van West Australie schipbreuk hebben geleden. Deze foto laat de originele achtersteven van de Batavia zien. Ook gedeelten van de lading worden getoond. Heel veel muntstukken, maar ook aardewerk, stukken kleding die ze nog hebben kunnen redden, en noem maar op. De glazen, die hier getoond worden, waren origineel helder, maar door de invloed van ultraviolette stralen van de zon en door de ondiepe ligging van het wrak, is het glas paars gekleurd. Freemantle was in de jaren 80 de plaats waar de America Cup werd gehouden voor een zeilbotenrace. Heel veel gebouwen hebben toen een opknapbeurt gehad, waardoor het er nu nog heel verzorgd en voornaam uitziet. Dinsdagmorgen worden we opgehaald door Tony en Pat, oftewel Truus. Zij was 10 toen de familie in 1954 vanuit Gemert emigreerde naar Australie en Gerrit had vlak voor we vertrokken naar Australie contact met haar via email. Toen ze hoorde dat we ook naar Perth gingen, werden we uitgenodigd een paar dagen bij hen door te brengen. Dat zijn er twee geworden, omdat we te weinig tijd hadden voor meer. Maar we hebben er enorm van genoten. Niet de hele familie kon komen, dat zou teveel zijn geworden, want ze waren met 2 broers en 9 zussen. We moesten het doen met 3 zussen en 1 broer (met aanhang), dus dat was ook niet mis. .Via de kustweg rijdt Tony naar Joondalup en al gauw komt de een na de andere binnendruppelen. Als je dan in Australie bent, wat ligt er dan meer voor de hand wat je 's avonds doet??? Jawel, de bbq. We praten tot laat in de avond en als we vanmiddag door Pat en broer Martin naar Palmyra worden gebracht ontbreekt de uitnodiging om een volgende keer beslist veeeeel langer te komen, niet. Het is echt een bezoek waar we met heel veel plezier op terug kunnen kijken.