Bezoek aan penvriendinnen

Vandaag is het de laatste vrijdag in Australie. We zijn weer in de bibliotheek om Prietproat bij te werken en dan is het voorlopig computerstilte. Gisteren in Freemantle de trein genomen naar Perth en daar overgestapt naar Whitfords. Deze foto laat de voorkant van het station in Freemantle zien. De zwanen op het dak vielen mij opeens op. Toen ik het later aan Ann vroeg, moest ze bekennen ze nooit te hebben opgemerkt. Nu zien ze er nog wel erg wit uit, dus wie weet, misschien zijn ze er die ochtend wel opgezet. In Whitfords werden we afgehaald door Angie, een penvriendin waar Cuny al een tijdje mee correspondeert. Haar man Mick was ook vrij en dat was gezellig. Bij hen thuis koffie gedronken. Angie komt oorspronkelijk uit Wales, Mick uit Perth, Schotland. Na de koffie zijn we naar een botanische tuin gereden. Je kon daar ook midgetgolfen. Deze tuin is in 1974 aangelegd door Nederlanders en dat moet een hele klus zijn geweest, want de grond bestond uit fijn zand. Duinzand. Waar Angie en Mick wonen kon je duinen zien en zij wonen 10 minuten rijden met de auto van het strand. Denken wij dat wij brede duinen hebben. Betekent ook, dat er heel veel natuurgebied opgeofferd is aan woningbouw. En overal wordt nog bijgebouwd. We zijn maar kort bij Angie en Mick geweest. Na een kleinigheidje gegeten te hebben in hetzelfde winkelcentrum waar we dinsdag ervoor met Tony en Pat koffie hebben gedronken, brachten ze ons naar een andere penvriendin, Jill en haar man Alan. Met Jill schrijft Cuny ook al lang en haar zus Pat met man en kinderen zijn eens op bezoek geweest bij Cuny toen ze een reis door Europa maakten. Alleraardigste mensen, Jill en Alan. Gelijk bij aankomst moest Jill ons iets bijzonders laten zien. Een toch wel bijzonder huisdier. Een kikker in een waterplasje in een bromelia. Je kunt het maar lekker vinden. Maar leuk om een foto van te maken. Pat kwam vanuit haar werk om even bij te praten en we zijn ook nog op verjaardagsvisite geweest. Kleindochter Isabel werd 1 en we moesten erbij zijn toen de verjaardagskaars werd uitgeblazen. Met Jill en Alan zijn we 's middags naar Lake Joondalup geweest. Dit meer konden we vanaf de veranda bij Tony en Pat zien. Toch een kleine wereld, zelfs in Australie. De waterstand in het meer is dramatisch laag. Bij normale waterstand is het meer meer dan 4 meter diep. Overal prachtige eenden, zelfs een gans, die een beetje op Goto leek, de gans die wij in Losser hadden. Dit terzijde. Er waren grote aantallen witte kakatoes, duiven, maar ook prachtig gekleurde papagaaitjes. Tenminste zo zouden wij ze noemen. Ze heten Twenty-eights, omdat ze dat schijnen te roepen. Maar wij konden er nog geen zevenentwintig van maken. Jill, hier op de foto, heeft er een op haar schouder zitten. Soms landden ze zelfs op je hoofd, maar dat kwam omdat ze door hadden dat wij eten bij ons hadden. Nu zijn ze niet erg kieskeurig, want ook een stukje brood valt niet te versmaden . Dit is dus voorlopig ons laatste verslag. Het ligt eraan of we in Singapore van de computer van onze gastheer gebruik kunnen maken of ergens een internetcafe kunnen vinden. Zo niet, dan volgt het laatste verslag volgende week vrijdag vanuit Gemert.