11 april hoezo dom?

Op 9 april schreef Cuny dat ze een beetje dom was geweest door de oplader van haar fototoestel in Sydney te laten liggen. Dat het ondanks die dommigheid toch een leuke dag is geworden, leek een meevaller. Maar dat is toch niet de enige meevaller, want ons onderkomen in Brisbane, bij 5W-vriendin Marion, lijkt van alle gemakken voorzien. Een complete afdeling voor ons tweetjes. En wat het mooiste van alles is??? Er staat een computer, dus we kunnen onze lusten botvieren en mailen met onze achterban 'all over the world'. Marion en haar man Keith wonen prachtig. Hun huis heeft een smeedijzeren ballustrade en op het terras staat een witte smeedijzeren tafel met 6 stoelen, een sidetabel van dezelfde makelij. Het is er goed toeven. Vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht. Om 6 uur begint het al een beetje te schemeren en om half zeven is het donker. We moeten die avond om 6 uur klaarstaan, want Keith heeft voor ons naar de R.S.L.-club gebeld en het busje komt zo. We laten ons ophalen door het busje van de club, omdat er na 6 uur geen bus meer rijdt in Everton Park. Als we ons willen laten inschrijven, adviseert de dame achter de balie ons om lid te worden, dat kost dan wel 2 Aud. Het voordeel hiervan is dat we dan 2 maaltijden kunnen bestellen voor de prijs van 1. We lijken steeds dommer te worden, want we hebben steeds vaker geluk. Dat voordeel geldt ook voor de drankjes. De naam van Gerrit wordt wel een beetje verkracht, maar ik denk niet dat de Prime Minister of wie dan ook in Australie daar wakker van zal liggen. Wij in ieder geval niet. Om 8 uur staan we klaar om weer met het busje naar 'huis' te worden gereden. Dat kost dus niets. Dom, dom, dom. De chauffeur kent de vaste klanten allemaal bij naam en toenaam, maar weet ook nog dat hij ons 2 uur tevoren in Kurrajongstreet had opgehaald.